Artykuł ukazuje znaczenie działalności Società Filarmonica di Firenze w kontekście włoskiej kultury muzycznej XIX w. w okresie, gdy funkcję dyrektora tej instytucji pełnił Józef Poniatowski. Szczególną uwagę poświęcono jego roli w rozwoju włoskiej muzyki instrumentalnej. Inicjatywy Poniatowskiego wspierały popularyzację niemiecko-austriackiego repertuaru klasycznego i współczesnego, przyczyniając się do umacniania tradycji instrumentalnej w dobie belcanta. Zebrane doniesienia prasowe z epoki skonfrontowano z literaturą na temat postaci Poniatowskiego oraz odnoszącą się do dziejów florenckiego życia muzycznego XIX wieku.
Tekst poświęcony jest ocenie t. 3 Korespondencji Fryderyka Chopina (listy z l. 1841–49; red. Zofia Helman, Zbigniew Skowron, Hanna Wróblewska-Strauss). Krytycznemu oglądowi poddano założenia redakcyjne dzieła i sposób ich realizacji. Podkreślono obszerność i szczegółowość komentarza, jego potencjał informacyjny, funkcję tła historycznego zarysowanego w szerokim kontekście kulturowym. Doceniono mistrzowski sposób opracowania źródeł, wynikający z głębokiego namysłu nad specyfiką tekstu oryginalnego i sposobem jego podania w uwspółcześnionej wersji. Wynotowano nieliczne drobne omyłki znajdujące się w komentarzach.
Alban Berg’s Lulu is often seen as the tale of a femme fatale whose erotic power brings ruin through manipulation. This article reconsiders that view by reading the opera through Jean Baudrillard’s theory of seduction. Drawing on five key themes from Seduction, it argues that Lulu is less a destroyer of men than a disruptor of the logical systems seeking to define her. Through examples from the opera’s narrative and music, Lulu emerges not as a reflection of social paradigms but as resistance to fixed meaning, transparency and truth.
Siedem oper z muzyką Józefa Elsnera pojawiło się na scenach Lwowa i Warszawy w ścisłej współpracy kompozytora z Wojciechem Bogusławskim. Prapremiery odbyły się w „czasie liminalnym”, ktory po upadku Rzeczypospolitej odcisnął się na wszystkich sferach życia, w tym na teatrze dramatycznym i operze. Dzieła te dają wgląd w niezwykły splot tendencji estetycznych i rozwiązań kompozytorskich, których źródła można odnaleźć zarówno w europejskich gatunkach scenicznych (opera buffa, opéra-comique, wiedeński singspiel, opera seria i semi-seria, włoska opera heroi- i tragikomiczna), jak i w obrębie rodzimej kultury literackiej i teatralnej.
