Oleg Grigorjew (1943–1992) był wyjątkowym poetą, któremu władze sowieckie nie pozwoliły normalnie funkcjonować. Chcąc twórczo zaistnieć, postanowił pisać wiersze dla dzieci, podobnie jak w latach trzydziestych XX wieku robili to m.in. Daniił Charms, Nikołaj Olejnikow czy Aleksander Wwiedenski, awangardowi poeci z leningradzkiej grupy OBERIU. Przybierając „dziecięcą” tożsamość, Grigorjew przemycał w swojej poezji dla dzieci treści adresowane do dorosłych. Poeta był przekonany, że jedyną nadzieją na normalną egzystencję w nienormalnym życiu była działalność pisarska. Grigorjew nie wybrał takiego życia. Swoim szalonym alkoholowym zachowaniem pragnął jakby dopełnić otaczającą go zaburzoną radziecką rzeczywistość. Analiza jego twórczości poetyckiej (pierwszego, pełnego wydania poezji Grigorjewa czytelnicy doczekali się dopiero w 2015 roku: Григорьев, Олег. Птица в клетке. Стихи и проза. Составление и вступительная статья М. Д. Яснов. Санкт-Петербург: Издательство Ивана Лимбаха, 2015) i uwypuklenie w niej aspektu biograficznego pozwalają ukazać relację poety z władzami ZSRR.
Artykuł poświęcony jest analizie utworu Gary’ego Shteyngarta Little Failure. A memoir (2014). Twórczość pisarza wpisuje się w kontekst współczesnej literatury rosyjsko-amerykańsko-żydowskiej, mającej długą tradycję i cenionej za oceanem. Sam autor, urodzony w 1972 roku w Leningradzie, wyemigrował wraz z rodziną do Stanów Zjednoczonych w wieku siedmiu lat. Celem artykułu jest interpretacja wybranych fragmentów tekstu, pokazujących dzieciństwo i okres dojrzewania narratora jako proces autokreacji, ukierunkowanej przede wszystkim na wypracowywanie oryginalnych sposobów komunikacji w przestrzeni kulturowej USA. W studium zwrócono szczególną uwagę na zastosowanie ironii, upodobanie do absurdu, sposoby manifestowania poczucia braku i niedopasowania do otoczenia oraz funkcjonowanie mitu pisarza w kontekście relacji rodzinnych. Spostrzeżono dynamiczną więź między budowaniem złożonej tożsamości kulturowej a renegocjowaniem osoby jako mężczyzny i pisarza. Badania stanowią odpowiedź na zauważone w literaturoznawstwie niskie zainteresowanie eksploracją problematyki wieku chłopięcego.
Стаття присвячена літературним репрезентаціям дитини та дитинства в західноукраїнській прозі про Першу світову війну. У центрі уваги – тексти Ольги Кобилянської, Наталії Кобринської, Василя Стефаника, Марка Черемшини, Катрі Гриневичевої, Ольги Дучимінської, Марійки Підгірянки та Богдана Лепкого. Дитина у цих творах постає не лише як жертва катастрофи, а й як активний учасник воєнного світу, який реагує на небезпеку, виробляє власні стратегії виживання та формує нову оптику сприйняття війни. Дитинство постає як простір афективних і сенсорних реакцій, ігрових імітацій, досвіду втрати дому, вигнання й сирітства, а також як носій трансгенераційної пам’яті. Особливий акцент зроблено на поетиці зображення дитини, що спирається на чуттєві деталі, метафори травми, ритуалізацію гри та символіку відродження. У результаті дитячі образи у воєнному наративі водночас демонструють травмоване дитинство й уособлюють гуманістичний потенціал, стаючи символом життя й надії.
Celem artykułu jest przedstawienie i omówienie figury Kurenta jako słoweńskiej postaci karnawałowej, znanej z twórczości ludowej i jako postaci literackiej w utworach logowizualnych dla dzieci: Kurent Juljany Klemenčič, Stara pravljica o Kurentu Miry Mihelič, Mali Kurent Metki Stergar, Kurent Aleša Štegera oraz zbadanie tych tekstów pod kątem relacji między tekstem a obrazem. Kluczowa będzie próba odpowiedzi na pytanie, czy w wyniku ikonograficznej remediacji powstałe aktualizacje wprowadzają nowe znaczenia przypisywane tradycyjnemu fenomenowi Kurenta.
Nous allons décrire brièvement l’enfant de 7 à 10 ans et ses capacités cognitives d’apprentissage des langues étrangères. Nous allons illustrer l’importance de la littérature jeunesse dans l’enseignement des langues étrangères en s’appuyant sur la série de livres Martynka de Gilbert Delahaye comme source d’apprentissage du vocabulaire français pour les enfants polonais de 7 à 10 ans. Nous allons illustrer les relations syntagmatiques entre holonyme et méronyme qui structurent le vocabulaire thématique, en prenant l’exemple du « corps humain ». L’analyse va être illustrée par des phrases tirées des albums et traduites en polonais pour montrer des différences entre deux langues. Enfin, nous allons souligner l’importance de ces relations dans l’apprentissage du vocabulaire des enfants 7–10 ans à l’école primaire.
