Soil enzyme activities play a key role in nutrient cycling, organic matter decomposition, and soil health, and are closely related to soil organic carbon (SOC) and microbial biomass carbon (Cmic). However, limited information is available on how absolute enzyme activities (AEA) and specific enzyme activities (SEA) respond to alkaline soil conditions. This study evaluated AEA and SEA together with CO₂-C, qCO₂, Cmic, Nmic, total C and N, and selected soil properties. Catalase (CAT) activity was highest in summer at Kocapınar (87.0 mL O₂ g⁻¹ dry soil 5 min⁻¹), dehydrogenase (DHG) activity in spring at Yalıntepe (30 µg TPF g⁻¹), and urease activity in summer at Kocapınar (37 µg N g⁻¹). Cmic reached its maximum in spring at Yalıntepe (1224 mg C kg⁻¹). The Cmic:Corg ratio peaked in autumn (0.15), while the Cmic:Nmic ratio was highest in summer (69.54). Nmic (40 mg N kg⁻¹) and the Nmic:NT ratio (0.51) were highest in spring at Kocapınar. NH₄ content was highest in spring at Katran (101.29 mg kg⁻¹), whereas NO₃ content peaked in autumn (193.03 mg kg⁻¹). Microbial respiration (3.03 mg C kg⁻¹ h⁻¹) and qCO₂ (1.83 mg CO₂-C g⁻¹ Cmic h⁻¹) were highest in spring at Yalıntepe. Among SEA indices, CAT/C was highest in summer at Kocapınar (110), urease/C in summer at Yalıntepe (46), and DHG/C in winter at Yalıntepe (38). Overall, AEA and SEA proved effective indicators of soil quality in relation to microbial activity and environmental conditions.
Bu çalışmada, bireysel çalışmalardan elde edilen verileri bir veya birkaç istatistiksel analizle birleştirerek yorumlanmasına katkı sağlayan meta-analiz tekniği kullanılarak, Türkiye genelinde yürütülen pamuk tarımında toprak işleme yöntemlerinin karşılaştırılmasına yönelik çalışmaların sonuçları birlikte değerlendirilerek, iklim, toprak ve uygulanan tarımsal işlemlerin farklı toprak işleme yöntemlerindeki verim üzerindeki etkileri incelenmiştir. Bu amaçla, meta-analize dahil edilme kriterlerini karşılayan 16 çalışmadan elde edilen toplam 52 gözlem değeri birlikte analiz edilmiştir. Meta-analiz sonucunda, alternatif toprak işleme yöntemlerinin geleneksel toprak işleme ile karşılaştırıldığında genel etki büyüklüğünün istatistiksel olarak anlamsız olduğu belirlenmiştir (Genel Etki Büyüklüğü = -0.076; %95 Güven Aralığı = -0.350, 0.199). Bu durum, alternatif toprak işleme yöntemlerinin genel olarak geleneksel yöntemlere kıyasla belirgin bir üstünlük ya da dezavantaj sağlamadığını ortaya koymaktadır. Bununla birlikte, analizde yüksek düzeyde heterojenite tespit edilmiştir (Q = 142.943, p < 0.001, I² = %64.32). Bu durum ise alternatif toprak işleme yöntemlerinin pamuk verimine etkisinin, uygulanan alternatif toprak işleme yönteminin özellikleri, ekim nöbeti, anız yönetimi, iklim ve toprak koşulları gibi faktörlerden etkilendiğini göstermektedir. Sonuç olarak, alternatif toprak işleme yöntemlerinin Türkiye koşullarında kütlü pamuk verimi üzerinde geleneksel toprak işleme yöntemlerine kıyasla belirgin bir üstünlük veya olumsuzluk oluşturmadığı, ancak uygulama koşullarına bağlı olarak etkilerinin değişebileceği görülmüştür.
Demleme çay halkımızın en önemli içeceğidir. Doğu Karadeniz bölgemizin bu kıymetli bitkisinde verim ve kalitenin artırılabilmesinde, yeterli ve dengeli bir gübrelemenin etkisi yüksektir. Ancak çayın yoğun olarak yetiştirildiği Rize ili kimyasal gübre tüketiminin gübre alım gücünün düştüğü yıllarda aşırı oranlarda azalması dikkat çekici ve kabul edilebilir düzeyde değildir. Ayrıca kimyasal gübre tüketiminin azaldığı yıllarda, özellikle 25.5.10. kimyasal gübresinin aşırı tüketim azalmasına bağlı olarak; N/P2O5 ve N/K2O tüketim dalgalanmalarının çayın dengeli beslenmesini engelleyebilecek bir düzeye ulaştığı değerlendirilmelidir. Dalgalanmaların çay yaprağı verim ve kalitesi üzerine olası etkisi ve genelde çay yapraklarımızın potasyum içeriklerinin düşüklüğü dikkate alınarak; özellikle gübre fiyatlarının aşırı yükseldiği yıllarda, il düzeyinde dalgalanma boyutunu azaltıcı 25.5.10. kompoze gübresi ile ilgili özel olarak çiftçi eğitim çalışmaları ve teşvik uygulaması birlikte gerçekleştirilmelidir. 25.5.10. kompoze gübresi; bir bitkisel ürün için genel olarak uygun besin dengelerini içeren ürün bazlı kompoze gübrelerin ne denli etki üretebileceği ile ilgili iyi bir örnek olarak değerlendirilebilir. Ancak bu etkinin izleme çalışmaları ile ürün bazında etki analizleriyle değerlendirilerek gözden geçirilmesi gereklidir. Mevcut değerlendirmeler çerçevesinde; 25.5.10. kompoze gübresi, bileşiminin N/K20 dengesi yeterliliği bakımından sorgulanmalıdır.
Bitki Büyümesini Teşvik Edici Rizobakteriler (PGPR), bitki kökleri ile olan iletişimleri sayesinde bitkilerin gelişiminde önemli rol oynayan kök bakteriler olarak bilinmektedir. PGPR’lerin son yıllarda kalite ve verimi artırmak amacıyla kullanımı yaygınlaşmaya başlamıştır. Kültür mantarı yetiştiriciliğinde verim ve kaliteyi artırmak üzere farklı muameleler uygulanmaya başlamıştır. Bu çalışmada, Pseudomonas fluorescens (P) ve Azospirillum lipoferum (R) bakteri preparatlarının farklı dozlarda (2.5, 5 ve 10 mL m⁻²) uygulanmasının kültür mantarı (Agaricus brunnescens) üretiminde verim üzerine etkileri kontrol grubu ile karşılaştırılmıştır. Elde edilen veriler sonucunda, en yüksek verim 2055 g m⁻² ile P5 mL m⁻² doz uygulamasından elde edilmiştir. Şapka çapı, şapka yüksekliği gibi morfolojik parametrelerdeki farklılıklar istatistiksel olarak önemli bulunmamıştır. Ancak, P5 ve P10 dozları meyve eti sertliğini (1.410 kg ve 1.398 kg) kontrol grubuna göre önemli ölçüde artırmıştır. Şapka çapı, şapka yüksekliği, sap çapı ve sap yüksekliği gibi morfolojik veriler incelendiğinde P ve R uygulamalarının kontrol grubuyla kıyaslandığında elde edilen kalite parametreleri arasındaki farklılıklar istatistiksel olarak önemli bulunmamıştır. P bakteri uygulamalarının 5 mL (1.410 kg) ve 10 mL (1.398 kg) doz değerleri ile yürütülen çalışma sonrasında elde edilen mantar meyve eti sertlik değerleri en yüksek sonucu vermiştir. Sonuç olarak, özellikle P5 mL m-2 doz uygulamasının kültür mantarı üretiminde verim ve bazı kalite parametrelerini arttırdığı gözlemlenmiş ve uygulama potansiyeli açısından olumlu sonuçlar vermiştir.
This study was conducted to investigate the effects of a commercial microbial fertilizer containing Bacillus megaterium, Pantoea agglomerans and Pseudomonas fluorescens on soil biological properties and plant growth during eggplant (Solanum melongena L.) cultivation under greenhouse conditions in calcareous soils. While 70% of the phosphorus (P) requirement was supplied via fertigation, the remaining 30% was provided through organo-mineral basal fertilization at four reduction levels (0%, 25%, 50%, 100%) combined with microbial inoculation. Soil samples collected prior to the experiment and at 4 different growth stages were analyzed for physical, chemical, and biological properties, while plant samples collected at the end of the harvest were evaluated for pomological and physiological traits. The results indicated that microbial treatments substantially enhanced soil biological activity. Specifically, the full-dose P + microbial treatment (100+) produced the highest urease, alkaline phosphatase, β-glucosidase activities, and total bacterial count. The 100+ treatment also yielded the most pronounced improvements in soil EC, organic matter, total nitrogen, and available P. Plant parameters, including fruit length, peduncle length, dry biomass, soluble solids content, and chlorophyll concentrations, responded positively to P–microbial combinations. The highest leaf phosphorus concentration was obtained from the 100+ treatment, while the maximum total yield was achieved in both the 100 and 100+ treatments. These findings demonstrate that microbial inoculants create a strong synergy with mineral fertilization by enhancing P bioavailability and nutrient use efficiency. Consequently, it was determined that an integrated microbial-chemical fertilization strategy is an effective method for sustainable eggplant production in calcareous soils.
The global surface temperature in the world has increased by about one degree since pre-industrial period and it is estimated that the temperature increase will continue in the future owing to climate change. Heat-resilient bean species (Phaseolus spp.) are required to supply requirements for the near future. The aim of this study is (i) to determine the heat-resilient beans including eight genotypes of P. acutifolius A. Gray, two genotypes of P. dumosus Macfady, eight genotypes of P. coccineus L., five genotypes of P. lunatus L., six genotypes of P. vulgaris L., and an interspecific hybrid between P. vulgaris × P. coccineus, (ii) to compare local cultivars to Phaseolus species and (iii) to evaluate phenological, morphological and agronomic characteristics using factor and phenotypic correlations. A total of 30 genotypes were subjected to heat stress during reproductive stage under greenhouse conditions. Maximum temperature was rise the 55 0C. The phenological, morphological and agronomical characteristics of Phaseolus species were studied using phenotypic correlations and factor analysis. A genotype (PI-319447) of P. acutifolius and two registered cultivars (Goynuk98 and Ozayse) of P. vulgaris and three genotypes (PI-312198, PI-535202 and PI-535236) of P. acutifolius were determined to be earlier-flowered genotypes. A registered cultivar (Goynuk98) and landrace (APN3062) of P. vulgaris had the highest seed yield per plant.Seed yield is considered an important character in determining stress tolerance. Heat-resilient genotypes of P. acutifolius and P. vulgaris were considered to be not only escape ability via earliness but also buffering capability of heat stress. Some local cultivars were considered to grow under heat stress conditions due to high seed yield.
Root-knot nematodes (Meloidogyne spp.) are common plant pathogens that cause significant yield losses, particularly in vegetable crops such as tomatoes. Due to the environmental impacts and legal restrictions associated with chemical nematicides, the development and evaluation of biological alternatives have become increasingly important. In this study, the efficacy of four biological products and one chemical nematicide against Meloidogyne incognita was evaluated through a pot experiment conducted under growth room conditions. The biological products used were Biostimulant-I (Oxydez Plus), Biostimulant-II (Ozark), Biostimulant-III (Konsorta Root), and Biostimulant-IV (Accudo). The chemical nematicide was Velum Prime SC 400, which contains the active ingredient fluopyram. The efficacy of the products was examined based on the root-knot index and second-stage juvenile (J2) population parameters in a 70-day growth room experiment. The results showed that the chemical nematicide provided the highest efficacy, by reducing the root-knot index by 67.08% and the J2 population by 87.67%. Among the biological products, Biostimulant-IV suppressed root-knot formation by 43.88% and the J2 population by 51.74%. Biostimulant-III, applied at a high dose, also showed a significant effect, reducing root-knot formation by 32.46% and the J2 population by 40.71%. In contrast, Biostimulant-I and Biostimulant-II showed lower levels of effect, reducing the root-knot index by 12.63% and 10.97%, respectively, and the J2 population by 21.57% and 24.34%, respectively. These findings suggest that biological products could serve as an alternative to chemical products in controlling M. incognita when supported by appropriate doses and application timings.
Bu araştırma demografik yapıya göre tıbbi aromatik bitkilerin kullanımını ve tercih sebeplerini belirlemek için yapılmıştır. Araştırma 563 kişi ile yapılmış olup, katılımcıların demografik özellikleri yanında, en fazla kullandıkları tıbbi aromatik bitkiler ve tercih sebepleri incelendi. Buna ek olarak kullandıkları bitki kısımları, tıbbi aromatik bitkileri temin ettikleri yerler ve ambalajlama şekilleri, kullanım amaçları, hastalık durumunda tıbbi aromatik bitkilerin kullanımını ve bırakma sebepleri ve tıbbi aromatik bitkilerin kullanımı hakkındaki bilgi edinme şekillerini belirlenmiştir. Araştırmaya katılan kişilerin %47.8’i kadın, %52.2’si erkeklerden oluşmaktadır. Elde edilen verilere göre en fazla kullanılan tıbbi aromatik bitkiler nane (%64.1), kekik (%58.8), ıhlamur (57.9) ve kuşburnudur (%53.2). Katılımcıların büyük çoğunluğunun (%73.1) bitkilerin yaprak kısımlarını kullandığı ayrıca kullanım amacının en fazla baharat (%79.5) ve tıbbi (%73.2) amaçlı olduğu belirlenmiştir. Katılımcılar (%71.0) solunum yolu hastalıkları için tıbbi aromatik bitkileri kullanmaktadırlar. Katılımcıların hastalık durumunda tıbbi aromatik bitki ve ilaç tercihleri ise ilaç + tıbbi aromatik bitki kullanımı (%74.5), tıbbi aromatik bitki (%23.9) ve ilaç (%19.8) olarak belirlenmiştir. Bitkilerin temin edildikleri yerler ve satış şekilleri incelendiğinde ise katılımcılar büyük çoğunlukla aktarları (%82.6) ve açık şekilde (%45.5) satışa sunulan tıbbi aromatik bitkileri tercih etmektedirler. Demografik değişkenler ile tıbbi aromatik bitki kullanımı arasında istatistiksel olarak anlamlı ancak zayıf düzeyde ilişkiler tespit edilmiş; özellikle cinsiyet ve eğitim düzeyinin kullanım amaçları ve temin edilen yerler üzerinde belirleyici olduğu belirlenmiştir.
This study aimed to evaluate the effects of dried burdock leaves (Arctium lappa) as a feed additive on production performance and egg quality in laying Japanese quails (Coturnix coturnix japonica). Ninety female quails were randomly assigned to three groups receiving a control (0.0%) or diets supplemented with 1.0% and 2.0% dried burdock leaves (DBL) for six weeks. Although dietary DBL supplementation did not significantly affect overall performance parameters, a numerical increase in feed intake was observed. However, certain egg quality traits, including relative eggshell weight, yolk color, and malondialdehyde (MDA) concentration, were notably influenced by DBL inclusion. Yolk color intensity significantly decreased in the 1.0% DBL group but increased in the group supplemented with 2.0% DBL. In contrast, eggshell weight and MDA levels were reduced across the DBL-supplemented treatments. Other egg quality parameters, such as shell thickness and internal quality indices, remained unaffected by DBL supplementation. These findings suggest that incorporating 2.0% DBL into laying quail diets may improve antioxidant status and yolk pigmentation without compromising overall laying performance. Nonetheless, the observed reduction in relative eggshell weight indicates that higher DBL inclusion levels might exert a mild negative effect on shell formation. Further research is required to determine the optimal inclusion level and to understand the mechanisms underlying its effects.
This study aimed to investigate the heavy metal contents and evaluate the phytoremediation capacity of forage grasses distributed in the natural areas surrounding the Avnik iron mine in the Genç district of Bingöl province. Five different species of the Poaceae family (Poa bulbosa L., Bromus tectorum L., Aegilops neglecta, Calamagrostis pseudophragmites, Stipa capensis) were collected. Aluminum (Al), cobalt (Co), chromium (Cr), copper (Cu), iron (Fe), nickel (Ni), manganese (Mn) and zinc (Zn) contents were determined in roots, leaves, stems, and generative parts of the plants. Translocation Factor (TF) and Bioconcentration factor (BCF) were calculated. TFCr, Mn, Ni>1 were observed in B. tectorum; TFCu>1 was observed in P. bulbosa and S. capensis; and TFMn>1 was observed in A. neglecta and C. pseudophragmites, which may suggest a potential role in phytoextraction. Especially, BCFroot >15 was determined in P. bulbosa, A. neglecta, and S. capensis, supporting their suitability for phytostabilization of Cr. Although the TF and BCF values>1 of these Poaceae species collected from the area around the mining facility are thought to be promising in terms of phytoremediation for these metals, more clear information will be obtained in pot trials to be carried out at different doses. In addition, even though it is thought that there is no hazardous pollution in the soils sampled around the mine site, animal grazing should be cautious in these areas due to the high concentrations in the above-ground organs of some species.
This study aimed to train a Random Forest regression model using pollen germination rate and pollen tube length data obtained after 3 h of in vitro germination at 0.005, 0.05, and 0.5 mM concentrations of 24-epibrassinolide, methyl jasmonate, spermidine, spermine, and putrescine, and to evaluate the model’s accuracy in predicting responses at 0.025, 0.25, and 2.5 mM concentrations. Experimental data were compared with Random Forest Regression model predictions, and model performance was assessed using Absolute Error and Root Mean Square Error. Prediction accuracy was classified as good, moderate, or low based on Absolute Error thresholds applied to both pollen germination and pollen tube length (0-6, 6-15, ≥15), and Root Mean Square Error thresholds defined separately for pollen germination (0-10, 10-20, ≥20) and pollen tube length (0-20, 20-40, ≥40). Results indicated that the Random Forest Regression model provided reliable predictions at low and moderate plant growth regülatör concentrations, with 24-epibrassinolide and putrescine treatments aligning closely with experimental data. However, for methyl jasmonate, spermidine, and spermine at higher concentrations, the model exhibited overestimations, particularly in predicting pollen germination rates at inhibitory doses. The study highlights the potential of machine learning approaches in pollen biology research and demonstrates the necessity of optimizing model parameters for high-dose predictions. These findings contribute to the integration of data-driven decision-making in artificial pollination and plant growth regulators treatment strategies.
Hatay ili Dörtyol ilçesinde yetiştirilen ve modifiye atmosferde paketleme (MAP) yapılan Trabzon hurmaları meyvelerinin soğukta muhafaza ve raf ömründe kalite değişimlerinin belirlenmesinin amaçlandığı çalışmada, buruk Trabzon hurması (‘Eylül’ genotipi ve ‘Hachiya’ çeşidi) meyveleri materyal olarak kullanılmıştır. Meyveler 4 ay süreyle 0 °C ve %85‒90 oransal nemde muhafaza edilmiş ve soğukta muhafazadan sonra raf ömrünün belirlenmesi içinde, 7 gün süreyle 20 °C’de %70 oransal nemde bekletilmiştir. Meyve kalite değişimlerinin belirlenmesi için, ağırlık kayıpları, MAP için O2 ve CO2 gaz konsantrasyonları, fungal ve fizyolojik bozulmalar, meyve kabuk rengi ve et sertliği, kaliks kuruması, pH değeri, titre edilebilir asit (TEA) ve suda çözünebilir toplam kuru madde (SÇKM) miktarları, C vitamini, tanen ve şeker içerikleri incelenmiş ve görünüş (1‒5) ile tat (1‒9) puanlaması yapılmıştır. Trabzon hurmalarında ağırlık kayıpları %10’u geçmemiştir. Meyve etindeki kararma ve/veya yumuşama kabuk kararmasından daha yüksek bulunmuştur. Kaliks kuruması ‘Eylül’ genotipi meyvelerinde olmamıştır. Meyve eti sertliği depolamayı sınırlandırmıştır. Tat puanları 2. aydan itibaren kabul edilebilir sınır (≥5)’ın üzerine çıkmıştır. MAP başarılı sonuç vermiştir. Soğukta 2 ay ‘Eylül’ Trabzon hurması genotipi ve 3 ay ‘Hachiya’ çeşidi meyvelerinin depolanabileceği belirlenmiştir.
Land use can strongly influence aggregate stability, a key factor in conserving soil organic carbon over extended periods. Therefore, the long-term effects of three different land-use types on aggregate stability (AS) and aggregate-associated organic carbon (AAOC) were assessed in this study. The study was conducted on the campus of Çukurova University, Adana, Türkiye. The land-use types were; arable land (AL, continuously used as cropland since 1974), olive orchard (OO, cultivated as olive trees since 1974), and eucalyptus plantation (EP, established in 1997). In June 2025, soil samples were collected from the surface horizon of each land-use type. The results showed that AS and AAOC differed significantly among the long-term different land-use types. In each land-use type, OO and EP significantly affected AAOC. The highest AS was obtained in OO and EP compared to AL, which is conventionally tilled. The land-use type EP had the highest OC (1.48%), which was 32.1% higher than OO (1.12%) and 80.5% higher than AL (0.82%), followed by OO and AL. The highest AAOC was determined in the 4–2 mm aggregate, followed by the 1–2 mm and 0.5–1 mm aggregates, respectively. The results indicated that orchard and plantation promoted improved aggregation and enhanced SOC retention within surface horizon, whereas conventional tillage showed reduced aggregate stability and carbon retention.
Bu çalışma, toplam rasyon karışımlarının (TRK) aerobik stabilitesinin izlenmesinde termal görüntüleme teknolojisinin etkinliğini değerlendirmek amacıyla yürütülmüştür. Araştırma materyalini aynı kompozisyona sahip TRK oluşturmuş ve karışım 40 kg’lık üç muamele grubuna ayrılmıştır. Gruplar sırasıyla %55 kuru madde (KM), %50 KM (2.22 L su) ve %45 KM (4.44 L su) düzeylerinde hazırlanmıştır. Aerobik stabilite testleri 0, 24, 48, 72 ve 96. saatlerde uygulanmış, her örnekleme zamanında yem örnekleri T200 IR marka termal kamera ile görüntülenmiştir. Termal görüntülerde sıcaklık farklarını temsil eden kırmızı ve mavi bölgelerden örnekler alınarak kimyasal ve mikrobiyolojik analizler yapılmıştır. Sonuçlar, en yüksek KM içeriğinin %55 KM grubunun kırmızı bölgesinde, en yüksek pH, laktik asit bakterisi maya ve toplam bakteri değerlerinin ise %45 KM grubunun mavi bölgesinde bulunduğunu göstermiştir. Termal görüntü verilerine göre tüm grupların yüzey sıcaklıkları ortam sıcaklığının yaklaşık 2 °C altında kalmıştır. En yüksek yüzey sıcaklığı, %45 KM grubunda 72. ve 96. saatlerde tespit edilmiş ve bu artış pH yükselmesiyle paralel seyretmiştir. Korelasyon analizleri, KM ile termal kamera sıcaklık değerleri arasında pozitif, KM ile mikrobiyal parametreler arasında ise negatif ilişki olduğunu ortaya koymuştur. Elde edilen bulgular, düşük KM düzeyine sahip TRK’larda aerobik bozulmanın daha erken başladığını ve mikrobiyal aktivitenin artışıyla birlikte sıcaklık yükselmesinin termal kamera ile izlenebilir olduğunu göstermektedir.
Ülkemizin çeşitli coğrafi bölgeleri fasulye üretimi için oldukça uygun olup her bölgeye özgü önemli yerel fasulye genotiplerini barındırmaktadır. Yerel genetik kaynakların etkin bir şekilde kullanılması ıslah programları açısından büyük önem taşımaktadır. Bu çalışmada, Batı Anadolu Bölgesi'nden toplanmış ve tek bitki seleksiyon yöntemiyle seçilmiş 8 sarılıcı kuru fasulye hattı agro-morfolojik ve teknolojik özellikler bakımından iki standart çeşit ile karşılaştırılmıştır. Deneme, 2024 yetiştirme sezonunda tesadüf blokları deneme desenine göre üç tekrarlamalı olarak Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi, Ziraat Fakültesi, Tarla Bitkileri Bölümü, Araştırma ve Uygulama arazisinde yürütülmüştür. Araştırmada, çiçeklenme gün sayısı, bakla bağlama gün sayısı, bitkide dal sayısı, baklada tane sayısı, bitkide bakla sayısı, bitki boyu, fizyolojik olum gün sayısı, 100 tane ağırlığı ve bitki başına verim özelliklerinin sırasıyla 34.00-51.33 gün, 37.67-55.33 gün, 2.87-4.13 dal bitki-1, 5.20-7.33 tane bakla-1, 21.21-59.50 bakla bitki-1, 141.25-278.08 cm, 82.67-116.67 gün, 32.67-62.00 g ve 40.67-107.86 g bitki-1 arasında değiştiği belirlenmiştir. Teknolojik özellikler bakımından ise hat ve çeşitlerde su tutma kapasitesinin 0.39-0.92 g tane-1, su tutma indeksinin 0.82-1.76%, şişme kapasitesinin 0.38-0.70 ml tane-1, şişme indeksinin 1.96-2.82%, pişme süresinin 30.67-46.00 dk ve protein içeriğinin 30.16-34.98% arasında değiştiği tespit edilmiştir. Sonuç olarak, Blksr-19, Brs-24, Brs-4, Dzc-2 ve Ylv-14 hatları ümitvar hatlar olarak seçilmiş ve bölge verim denemelerine aktarılmalarına karar verilmiştir.
In response to increasing environmental and anthropogenic pressures, adopting integrated and sustainable weed control strategies, including biological approaches, has become an important trend. For field bindweed (Convolvulus arvensis L.), one of the most significant agricultural weeds in Europe, including Türkiye, the investigation of natural agents (insects and pathogens) that could be effective in biological control is anticipated to lead to more sustainable approaches in the future. For this purpose, the aim was to identify the natural agents from field bindweed in Hakkâri and its districts, a region with unique biodiversity. As a result of surveys conducted at different times during 2022 and 2023, 9 natural agents, including 3 insect and 6 pathogens, were identified feeding on the flowers, leaves, stems, and seeds of field bindweed. Among these species, the most promising for the biological control of field bindweed were identified as Alcidodes karelinii (Boheman, 1844) (Coleoptera: Curculionidae), Hypocassida subferruginea Schrank, 1776 (Coleoptera:Chrysomelidae), Erysiphe convolvuli DC. and Alternaria alternata (Fr.) Keissl. Based on the distribution of natural agents in the region, A. alternata and E. convolvuli were found to be the most widespread species. In conclusion, the identification of potential monophagous or suitable polyphagous species for the biological control of field bindweed will shed light on future studies aimed at the biological control of field bindweed.
Fruit-based snacks produced via drying methods have gained commercial relevance in the global food industry. Different drying technique distinctly influences food quality attributes. Color is one of the most fundamental quality parameters of a food, and undesirable color changes in dried foods can lead to reduced marketability and final quality. This study was investigated that the effects of microwave power level (200 and 600 W) (MD) and slice thickness (3 and 5 mm) on color retention in pineapples. Colorimetric parameters (L*a*b*Ch), Browning Index (BI), Whiteness Index (WI), and total color difference (ΔE) were evaluated. Additionally, Principal Component Analysis (PCA) and Soft Independent Modeling of Class Analogy (SIMCA) analyses were conducted using color models. The findings demonstrated that MD power intensity and pineapple slice thickness had a pronounced effect on color properties. Increased MD power intensity and slice thickness resulted in significant reductions in L*, b*, C, and WI values, while a*, ΔE, and BI values exhibited marked increases, indicating intensified pigment degradation and non-enzymatic browning reactions. The most favorable visual quality was achieved at 200 W combined with 3 mm slice thickness, minimizing thermal damage and preserving yellow hues. PCA, explained for 97% of the total variance and effectively differentiated the samples according to drying conditions. Furthermore, the SIMCA analysis revealed that pineapple slices obtained through different drying methods could be classified based on their color data with 85% accuracy. The study demonstrates that maintaining the chromatic integrity and visual quality of microwave-dried pineapples requires careful optimization of both power density and slice dimensions.
This study was conducted in 2024 under the ecological conditions of Şanlıurfa Province to investigate the effects of potassium (K), zinc (Zn), and their combined foliar application (K+Zn) on plant growth, yield, and soil enzyme activities. The experiment was established using the Suomi sunflower (Helianthus annuus L.) cultivar, following a randomized complete block design with three replications. Foliar treatments were applied twice: at the 6–8 leaf stage and before flowering. The treatments consisted of a control (distilled water only), K (0.25% K₂SO₄), Zn (0.25% ZnSO₄·7H₂O), and K+Zn (0.25% K₂SO₄ + 0.25% ZnSO₄·7H₂O), all sprayed at a rate of 20 L da⁻¹. According to the results, the K, Zn, and K+Zn applications had statistically significant effects on fresh and dry plant weight (g), flower head diameter (cm), number of seeds per head, seed yield (count), 1000-seeds weight (g), seed length (mm), kernel ratio (%), and seed yield per decare (kg da⁻¹), as well as on catalase (CAT) activity, a key biochemical indicator of soil health. The individual application of K and Zn positively affected both plant and soil parameters, while their combined application (K+Zn) yielded the most pronounced positive results. Foliar application of K, Zn, and particularly K+Zn significantly influenced sunflower growth and also had notable effects on soil enzyme activity and overall soil health.
Root-knot nematodes (RKNs) (Meloidogyne spp.) are considered the most economically important plant-parasitic nematodes (PPNs) for vegetable production, particularly for tomatoes. One control option for managing RKN is the application of nematicides, which is still widely used today. This study evaluated the efficacy of three nematicides (abamectin, fosthiazate and fluopyram) against the RKN species Meloidogyne javanica (Treub, 1885) (Tylenchida: Meloidogynidae). The nematicides were applied at five different times: three to six days before transplanting (A); just after transplanting (B); 15 days after transplanting (DAT) (C); 30 DAT (D); and 45 DAT (E). The results showed that, compared to the control (+), the lowest gall formation was observed in the following order: fluopyram (B) (1.60 ± 0.24), fosthiazate (A) (2.20 ± 0.20), and abamectin (B) (3.20 ± 0.37). The highest gall formation was observed in the abamectin (E) treatment (5.60 ± 0.24). Application of fluopyram (B), fosthiazate (A) and abamectin (B) reduced the number of second-stage juveniles (J2) by 94.62%, 91.38% and 72.88% respectively. These results point to the significance of application timing in the efficacy of nematicides and suggest that fluopyram is an effective option for the management of RKN, therefore advocating for high yields and sustainable agriculture.
Araştırma, GAP koşullarında bazı inci darısı popülasyonlarının ot verimi ve kalitesinin saptanması amacıyla yürütülmüştür. Tarla denemeleri, Şanlıurfa GAP Tarımsal Araştırma Enstitüsü Müdürlüğü Talat Demirören deneme istasyonunda (Akçakale) 2021 yılında, ikinci ürün koşullarında yürütülmüştür. 22 inci darısı (Pennisetum glaucum (L.) R. Br.) popülasyonu, materyal olarak kullanılmıştır. Popülasyonların bitki boyunun 186.0-300.8 cm, ana saptaki yaprak sayısının 7.83-16.33 adet, bitkideki toplam sap sayısının 3.83-7.33 adet, bitki başına yaş ot veriminin 773.7-2335.0 g, bitki başına kuru ot veriminin ise 338.7-1183.5 g arasında değiştiği saptanmıştır. Ayrıca ham protein (HP) oranının %7.81-12.68, nötral deterjan lif (NDF) oranının %52.42-62.29, asit deterjan lif (ADF) oranının %37.86-44.98, sindirilebilir kuru madde (SKM) oranının %53.85-59.40, kuru madde tüketim (KMT) oranının %1.93-2.31 ve nispi yem değerinin (NYD) 81.40-106.78 arasında olduğu belirlenmiştir. 5581, 8155, 8259, 8350, 8707 ve 8818 nolu popülasyonların ot verimi bakımından; 1834, 7860, 8276, 8288 ve 9157 nolu popülasyonların ise nispi yem değeri bakımından, 8562 nolu popülasyonun ise hem verim ve hem de kalite bakımından ilk sıralarda yer aldığı belirlenmiştir. Araştırmada elde edilen ot verimi ve ot kalitesi sonuçlarına göre, inci darısının ülkemizin güneyinde ikinci ürün koşullarında kaba yem açığının kapatılması için çok yüksek potansiyele sahip alternatif bir tür olabileceği görülmektedir. Ancak ot verimi ve kalitesi bakımından öne çıkan bu materyallerin, GAP veya benzeri ekolojik koşullara sahip bölgelerde yürütülecek uzun süreli çalışmalar ile verim ve özellikle de silaj kalitesi bakımından gerçek potansiyellerinin ortaya konulması gerekmektedir.
