Objective: The current study aimed to evaluate the excessive daytime sleepiness (EDS) in professional male drivers with obstructive sleep apnea (OSA) to increase the diagnostic utility of the sleep questionnaires. Material and Methods: Fifty-five professional male drivers completed the Epworth Sleepiness Scale (ESS) questionnaire and the Karolinska Sleepiness Scale (KSS) before and after a 50- minute simulator driving task. A hospital polysomnography was conducted to identify patients with OSA. The cutoff 11 on the ESS was used to categorized patients with EDS. The tertial groups were created to examine how the sleepiness levels change across the different ESS scores. Results: The median KSS scores increased significantly from 3 points (1-6) to 4 points (1-9) after the driving task. No group differences were found on the delta KSS scores between the patients with vs without EDS. Notwithstanding, there were significant differences between the tertial groups based on the ESS scores [0-4 (non-sleepy), 5- 9 (feeling of sleepy), and 10-16 (risk of dozing-off)] (p=0.04). The amount of change in sleepiness level among the first group was significantly lower than the second and the third tertial groups (p=0.02, p=0.004, respectively). In a multivariate regression analysis, the change in sleepiness on the KSS was associated with ESS [standard β=0.39 0.95% confidence interval (0.05-0.23), p=0.004]. The ROC curve analysis indicated that the ESS scores with a cut-off 5.5 had a sensitivity of 77% and a specificity of 66% to predict an increased sleepiness level. Conclusion: Drivers with OSA experienced the feeling of sleepiness should be considered as having EDS in the clinical management of OSA.
Teletıp uygulamaları, tıp alanında giderek artan kullanım alanları ile güncel bir araç olmaya devam etmektedir. Yaşanan koronavirüs hastalığı-2019 pandemisi nedeniyle önemi giderek artmış ve son teknolojik gelişmeler ile tıp dünyasının her alanında klinisyenler ve hastaların yararına birçok avantajları kanıtlanmıştır. Özellikle kronik hastalıklara sahip ve sağlık kurumlarına başvurularda aksama yaşayan hastaların takibinde son derece faydalı olmaktadır. Uyku apne sendromuda önemli mortalite ve morbiditelere neden olabilen, tanı, tedavi ve takibinde süreklilik gerektiren kronik solunum sistemi hastalıklarından bir tanesidir. Tecrübe ettiğimiz pandemi nedeniyle obstrüktif uyku apnesi sendromu tanı ve tedavisinde hastaların uyku merkezlerine erişiminde azalma ve takiplerinde zorluklar yaşandığı da bir gerçektir. Özellikle laboratuvar altyapısı gerektiren bu tür hastalıkların yönetiminde zaman, insan kaynağı ve ulaşılabilirliğin önemi giderek artmaktadır.
Objective: Influenza and pneumococcal infections, cause life-threatening conditions in geriatric population by physiological changes and comorbid diseases. In our study, the pneumococcal/influenza vaccination status of the geriatric population hospitalized with the diagnosis of respiratory infections and their effects to the prognostic and demographic factors of the patients and the costs of hospitalization, were investigated. Material and Methods: Sociodemographic clinical findings and pneumococcal/influenza vaccination status of patients hospitalized with the diagnosis of non coronavirus disease-2019 respiratory tract infections between 1st January and 31th December 2022, were analyzed retrospectively. Results: A total of 944 patients were evaluated in our study. We determinated that 75.5% of all patients were discharged and 24.6% of patients died. It was determined that 12.3% of the patients had both pneumococcal and influenza vaccines, 9.7% were vaccinated only with influenza and 56.9% were not vaccinated with any vaccine. Pneumococcal and/or influenza protected patients were found to have significantly lower mortality rates and hospitalization costs compared to patients without vaccine protection (p
Amaç: Torasik ultrasonografi (USG) rehberliğinde yapılan girişimsel işlemlerin özelliklerini incelemek. Gereç ve Yöntemler: Ocak 2021-Aralık 2022 tarihleri arasında torasik USG rehberliğinde işlem yapılan olguların dosyaları geriye dönük olarak incelendi. Olguların klinik-demografik, radyolojik bulguları kayıt edildi. Torasik USG rehberliğinde yapılan tüm tanısal işlemler, var ise işlem sonrası komplikasyonlar kayıt edildi. Bulgular: Çalışmaya yaş ortalaması 69,3±12,1 olan, 45'i (%36,3) kadın, 79'u (%63,7) erkek olmak üzere toplam 124 olgu dâhil edildi. Seksen bir (%65,3) olguya torasentez amaçlı, 33 (%26,6) olguya biyopsi amaçlı, 10 (%8,1) olguya plevral kateter takılması amacı ile torasik USG yapıldı. Torasentez işlemleri incelendiğinde; 61 (%49,1) olguya tanısal torasentez, 20 (%16,1) olguya terapötik amaçlı torasentez yapıldığı görüldü. Biyopsi işlemleri incelendiğinde, akciğerde primer kitle lezyonu olan 20 (%16,1) olguya USG rehberliğinde transtorasik ince iğne aspirasyon biyopsisi (TTİAB) yapıldığı, akciğerde primer kitle lezyonu olup göğüs duvarı metastazı olan 5 (%4) olguya göğüs duvarı lezyonuna TTİAB, yine primer akciğer malignitesi şüphesi olup supraklavikular lenfadenopatisi (LAP) tespit edilen 3 (%2,4) olguya supraklavikular LAP'a İAB yapıldığı, ayrıca plevral sıvı nedeni ile tetkik edilip plevral biyopsi endikasyonu koyulan 5 (%4) olguya da USG rehberliğinde plevral tru-cut biyopsi yapıldığı görüldü. Sonuç: Seçilmiş olgularda ve girişimsel işlemlerde torasik USG'nin tanı başarısı yüksektir ve USG rehberliğinde yapılan girişimsel işlemlerde komplikasyon oranı düşüktür.
Malign plevral mezotelyoma (MPM), genellikle asbest maruziyeti ile oluşan, lokal, invaziv karakterli bir tümördür. MPM çoğunlukla asemptomatik seyretmesine rağmen tümörün boyutu ve komplikasyonları nedeniyle nefes darlığı, göğüs ağrısı gibi semptomlar verebilmektedir. Genellikle plevral efüzyon ile tespit edilen MPM, nadiren spontan pnömotoraks sonrası tanı almaktadır. MPM'nin tedavisinde tümör cerrahi olarak rezeke edilebilecekse plevral dekortikasyon, plörektomi veya ekstraplevral pnömonektomi gibi cerrahi teknikler bulunmaktadır. Cerrahiye uygun olmayan hastalar içinse kemoterapi uygun bir seçenektir. Yazımızda 69 yaşında bilinen bir hastalığı olmayan spontan pnömotoraks ile kliniğimize başvuran hastada total plörektomi materyalinden MPM tanısı alan olgu sunulacaktır. Bu çalışmada, malign mezotelyomanın nadiren de olsa pnömotoraks tablosuyla görülebileceği gösterilmiştir.
Amaç: Pulmoner tromboembolizm (PTE); konjestif kalp yetersizliği, parapnömonik efüzyon ve maligniteden sonra plevral efüzyonun dördüncü en sık nedenidir. PTE; ayrıca tanısı konulamamış plevral efüzyonun önde gelen nedenlerinden biri kabul edilir. Bu çalışmada, PTE'de plevral efüzyon sıklığının saptanması, plevral efüzyon gelişen ve gelişmeyen hastaların klinik özelliklerinin belirlenmesi ve karşılaştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntemler: Çalışmaya Ocak 2016-Aralık 2021 tarihleri arasında göğüs hastalıkları servisinde pulmoner emboli tanısı ile hastaneye yatırılarak tedavi altına alınan hastalar dâhil edildi. Hastalara ait veriler retrospektif olarak incelenerek, hastane mortalitesi ve 1 aylık mortalite verileri kaydedildi. Toraks bilgisayarlı tomografileri plevral efüzyon açısından incelendi. Masif plevral efüzyonlar, pnömoni, malignite ve konjestif kalp yetersizliğine bağlı plevral sıvılar çalışma dışı bırakıldı. Veriler SPSS paket programına kaydedilerek analiz edildi ve p değeri <0,05 anlamlı kabul edildi. Bulgular: Yaş ortalaması 70±15 (18-99) olan 525 hastanın 315'i (%60) kadınlardan oluşmaktaydı. Plevral efüzyon 113 (%22) vakada saptandı. Plevral efüzyonu olan hastaların yaşları, plevral efüzyonu olmayanlara göre anlamlı yüksekti (p<0,001). Plevral efüzyonu olan grupta ortanca sistolik pulmoner arter basıncı 40 mmHg iken, efüzyonu olmayan grupta 36 mmHg olarak saptandı (p=0,030). Otuz günlük mortalite efüzyonu olan grupta daha fazla iken, istatistiksel olarak anlamlı saptanmadı (p=0,051). Sonuç: Çalışma sonuçlarımıza göre PTE vakalarında plevral efüzyon oranı %22 gibi azımsanmayacak bir yükseklikte saptanmıştır. Pulmoner arter obstrüksiyonu daha fazla olan bu hastalarda beklendiği gibi kan basınçları daha düşük ve hipoksemi daha belirgin saptanmıştır. Ayrıca PTE olgularında yaş arttıkça plevral efüzyon gelişme olasılığı artmaktadır.
Objective: This study aimed to evaluate the relationship between the shapes of lung lesions on computed tomography (CT) scans of patients with coronavirus disease-2019 (COVID-19) pneumonia and course of the disease based on laboratory data. Material and Methods: A total of 500 patients with COVID-19 pneumonia were included in the study, and were divided into four groups based on the shapes of the lung lesions in their CT scans: Group A (round-shaped), Group B (patchy-shaped), Group C (halo sign/reverse halo), and Group D (diffuse). Laboratory data, including lymphocyte, C-reactive protein, lactate dehydrogenase, ferritin and D-dimer tests, were collected for all patients, and the 4 groups were compared with the laboratory results to evaluate their association with disease severity. Results: The results showed that patchy-shaped lesions were the most common (44.6%), whereas halo sign/reverse halo sign were rare, with only 15 patients (3%) in Group C. Patients with round lesions were found to have milder disease severity, with stable laboratory results. Conversely, patients in Group B with patchy shape exhibited less favorable disease severity compared to Group A. Those with halo/reversed halo signs had minimal lung involvement but higher inflammatory markers. Patients with diffuse spread showed the highest disease severity and poorest laboratory findings. Conclusion: Describing and evaluating lung lesion shapes on CT scans of COVID-19 pneumonia patients can guide clinicians in managing the disease and hospitalization decisions. Our findings suggest that in predicting the course of COVID-19 pneumonia, the shapes of lung lesions on CT scans may be a more critical determinant than their extent.
Pleural effusion, defined as the accumulation of fluid within the pleural space, can manifest both as a result of local disease and as a sign of a systemic disorder. Efforts to determine the etiology should consider the patient's gender, age, symptoms, medical history and physical examination findings, and should be complemented by investigations focused on potential preliminary diagnoses. The present report describes an 18-year-old female with complaints of cough and back pain who underwent a chest X-ray at the time of presentation revealing a unilateral pleural effusion. The patient was diagnosed subsequently with an intraabdominal mass and Ewing sarcoma during follow-up. Our intention in presenting this patient is to highlight the occurrence of malignancies as an uncommon underlying cause of pleural effusion in adolescents.
Poland sendromu çoğunlukla pektoralis kaslarının yokluğu veya hipoplazisi ek olarak, farklı göğüs deformiteleri ve el anomalileri ile karakterize nadir ve özellikle erkeklerde 2-3 kat fazla görülen doğumsal bir anomalidir. En karakteristik bulgusu genellikle tek taraflı olan pektoral kasın tam (%72) veya kısmi (%28) kaybıdır. Olgumuz göğüs hastalıkları polikliniğine göğüs bölgesinde şekil bozukluğu yakınması ile başvuran 21 yaşında erkek olguydu. Yapılan fizik muayenesinde palpasyonla pektoralis majör kasının olmadığı, inspeksiyonla sağ hemitoraksta asimetrik görünüm, meme başı asimetrisi ve aksesuar meme başı tespit edildi. Bu olgu, dikkatli yapılan fizik muayene ile tanı koyulabilen Poland sendromu gibi nadir görülebilen hastalıklara dikkat çekmek için sunulmuştur.
İlk akciğer rezeksiyonu 1499 yılında Rolandus tarafından uygulanmıştır. Hiler yapıların tek tek diseksiyonu ile uygulanan anatomik rezeksiyon ise ilk olarak 1912 yılında Davies tarafından uygulanmıştır. Uygun anatomiye sahip olgularda anatomik rezeksiyonlar kolaylıkla uygulanabilir iken; enfeksiyonlar, kronik hastalıklar, kemoterapi, radyoterapi sonrası ortaya çıkan yapışıklıklar uygulanacak cerrahiyi güçleştirmektedir. Anatomik varyasyonların akılda tutulması daha güvenli bir cerrahi uygulayabilmenin temel noktasıdır. Anatomik akciğer rezeksiyonlarında temel noktalar; akciğer mobilizasyonu, fissür diseksiyonu, arter, ven ve bronş diseksiyonu, kanama ve hava kaçağı kontrolüdür. Anatomik akciğer rezeksiyonları segmentektomi, lobektomi, bilobektomi, sleeve lobektomi, pnömonektomi ve sleeve pnömonektomilerdir. Primer akciğer kanseri cerrahi tedavisinde lobektomiler altın standart yöntem olarak bilinmektedir. Son yıllarda yapılan çalışmalarda ise özellikle 2 cm'den küçük tümörlerde uygulanacak sublobar rezeksiyonların onkolojik açıdan lobektomilerden daha kötü olmadığı gösterilmiştir.
Isolated metastases to the thyroid gland are rare. It is not common for lung cancer to metastasize to the thyroid gland, and when it metastasizes; the predominant pathology is usually adenocarcinoma. In this article, a rare case of thyroid gland metastasis from squamous cell lung cancer is presented. A forty-four-year-old male patient is diagnosed with Stage III A squamous cell lung cancer in our clinic. After chemotherapy, a nodular lesion in the thyroid gland is detected. Through fine needle aspiration biopsy, diagnosis of metastasis from squamous cell lung cancer has been established. The patient is evaluated for surgical treatment after systemic chemotherapy. Thyroid gland metastases are usually seen in the advanced stages of the primary disease and have a poor prognosis. Patients with a history of cancer and a thyroid nodule should be evaluated for metastatic lesions in the thyroid.
6 Tanı sırasında ve tanıyı takip eden 3 ay boyunca hiler lenf nodu tutulumu içermeyip yalnızca akciğer parankimine sınırlı lenfoma, primer pulmoner lenfoma (PPL) olarak adlandırılır.1 PPL primer akciğer kanserlerinin <%0,5’ini, lenfomaların <%1’ini, ekstranodal lenfomaların %3-4’ünü oluşturur ve Hodgkin lenfoma (HL) ya da non-HL (NHL) olarak gruplandırılabilir.2,3 T hücresi orijinli PPL oldukça nadir olup ana fenotipi anaplastik büyük hücreli lenfomadır.3 PPL içinde NHL’lerin pulmoner tutulumuna HL’ye göre daha sık rastlanır.4 Kimi hasta balgam/balgamda kan, öksürük, göğüste sıkışma hissi ve göğüs ağrısı gibi nonspesifik şikâyetlerine sahipken çoğu hasta asemptomatiktir.5 Tanıda bilgisayarlı tomografi (BT) kullanılır, kesin tanı için ise bronkoskopi, torakoskopi veya açık akciğer biyopsisi yapılır. Mediastinal parankimal veya endobronşiyal yerleşimli olabilmektedir.6 Primer Pulmoner Lenfoma
Objective: The incidence of pulmonary embolism (PE) has increased in coronavirus disease-2019 (COVID-19) infection. The aim of study is to determine whether there is an increase in the frequency of PE in asymptomatic COVID-19 patients. Material and Methods: Patients who were diagnosed with PE our hospital, who did not have COVID-19 and who were not vaccinated against COVID-19 were included in the study group and severe acute respiratory syndrome-coronavirus-2 (SARS-CoV-2) antibody levels were examined. The control group was consisted of patients who did not have PE, had not had COVID-19 and were not vaccinated and SARSCoV-2 antibody levels were examined. The antibody positivity rates, antibody titer levels of both groups were compared. Results: A total of 32 patients, 16 in the study group and 16 in the control group, were included in the study. Of all patients, 22 (68.8%) were male, 10 (31.3%) were female. While the mean age of men was 47.36±14.86, women was 51±24.463 (p=0.671). There was no statistically difference between the 2 groups in terms of mean age (p=0.346). When the groups were compared in terms of SARS-CoV-2 antibody, antibody positivity was found in 7 (43.8%) patients in both the study group and the control group (p=1.000). There wasn't difference between the groups antibody titers (p=0.275). The rate of asymptomatic COVID19 infection in patients with PE was found to be similar to the population followed with non-PE diagnoses. Conclusion: The results of study show that there is no increase in the risk of PE in patients with asymptomatic COVID-19 infection.
Objective: It is obvious that adherence to inhaler treatments is insufficient in patients with obstructive lung diseases. In this study, we aimed to evaluate the consistency of the information provided by patients with obstructive pulmonary disease and their households on medication adherence. Material and Methods: A cross-sectional study was conducted between January and March 2020 in a tertiary chest diseases hospital, where patients with asthma and chronic obstructive pulmonary disease (COPD) were regularly followed up. The study included patients who had been followed up with a diagnosis of asthma or COPD for at least 1 year, were using maintenance inhaler therapy, and attended the follow-up visit with a member of the same household. Patients and their household members were independently questioned about patients' medication adherence. According to the information provided by the patients and their households, medication adherence of the patients and the consistency of the information were evaluated. Results: Of the 66 patients with obstructive lung disease, 59 (89.39%) were adherent and 7 (10.60%) were non-adherent according to their own statements. Seventeen (28.81%) of 59 patients who were adherent according to their own statements were non-adherent to treatment with respect to household members. The mean age, gender distribution, smoking status, diagnosis of asthma or COPD, and education level did not differ significantly between self-reported adherent and non-adherent patients or between adherent and non-adherent patients with respect to household members. Conclusion: Adding information from household members to the use of patient self-reports may increase the clinician's judgment in monitoring adherence.
Amaç: Bu çalışmada, koronavirüs hastalığı-2019'u [coronavirus disease-2019 (COVID-19)] geçirmiş olmanın aşı karşıtlığı üzerine etkisi araştırılmıştır. Gereç ve Yöntemler: Çalışma, Şubat 2022-Ağustos 2022 tarihleri arasında hastanemiz COVID göğüs hastalıkları kliniğinde yapıldı. Çalışmaya, kliniğimizde yatan COVID-19 aşısı olmamış, COVID-19 aşı karşıtı olan olgular dâhil edildi. Olguların aşı karşıtlığı düzeyi Aşı Karşıtlığı Ölçeği (AKÖ) ile ölçüldü. Ayrıca çalışmaya dâhil edilen olguların yaş, cinsiyet, eğitim durumu, medeni hâl, hanede yaşayan kişi sayısı, ortalama aylık gelir, sigara öyküsü, ek kronik hastalıklar gibi demografik bilgileri kayıt edildi. Olguların, COVID göğüs hastalıkları kliniğimizde yatan tüm hastalar için incelenen rutin radyolojik, laboratuvar tetkikleri, klinikte takip süreleri, tedavi sonuçları kaydedildi. Bulgular: Çalışmaya 46 olgu alındı. Olguların yaş ortalaması 54,63±14,81 olup, 24'ü (%52,1) kadın idi. Tüm olgulara hastaneye yatışında AKÖ uygulandı. Altı olgu solunum yetersizliği nedeniyle yoğun bakım ünitesine sevk edildiğinden bu olgulara 2. AKÖ uygulanamadı ve bu 6 olgu çalışma dışı bırakıldı. Kalan 40 olguya taburcu olmadan hemen önce 2. AKÖ uygulandı. Olguların COVID-19 enfeksiyonu öncesi ve sonrası için her soru puanı, A-B-C bölüm puanı ve toplam ölçek skoru karşılaştırıldı. COVID-19 enfeksiyonu öncesi AKÖ toplam skoru 36,48±7,36 iken, COVID-19 sonrası toplam skoru 25,65±9,10 olarak saptandı, istatistiksel olarak anlamlı azalma olduğu görüldü (p<0,001). Tüm A-B-C bölümlerinde ortalama puanının istatistiksel olarak anlamlı olarak düştüğü gözlendi (p<0,001). Sonuç: Çalışmamızın sonucunda, COVID-19 aşı karşıtı olan olguların hastalığı geçirdikten sonra aşı karşıtlığının derecesinin azaldığını saptadık. Benzer çalışmaların yapılması ve sonuçlarının kitle iletişim araçları vasıtası ile paylaşılmasının, özellikle pandemi dönemlerinde, toplumda aşı karşıtı bireylerin bu duruma bakış açısını değiştirebileceğini düşünmekteyiz.
