چکیده جنس گون (Astragalus) بیشترین تعداد گونۀ گیاهی را در ایران دارد. بهمنظور مطالعۀ پوشش گیاهی استان لرستان، مجموعهای از گونههای گون استان طی سالهای 1378 (2001) تا 1391 (2013) جمعآوری و شناسایی شد. نتایج مطالعۀ حاضر نشان دادند 125 گونه گون متعلق به 29 بخشه در رویشگاههای استان لرستان وجود دارند که 40 گونه (32 درصد) از آنها تاکنون از استان لرستان گزارش نشدهاند. 11 بخشه از 14 بخشه انحصاری و نیمهانحصاری ایران در لرستان شناسایی شد. همیکریپتوفیتها با 59 گونه (2/47 درصد) فراوانترین شکل زیستی Astragalus در استان لرستان هستند. توپوگرافی عامل مهمی در تنوع گونههای Astragalus در لرستان است. در ارتفاعات پاییندست گونههایی مانند A. brachyodontus Boiss.، A. siliquosus Boiss.، A. hamosus L. و در ارتفاعات بالادست گونههای بوتهای خاردار و بالشتکمانند A. myriacanthus Boiss.، A. gossypinus Fisch.، A. floccosus Boiss.، A. verus Olivier، A. effusus Bunge و A. ophiocarpus Bunge شناسایی شدند.
چکیده جنس و گونۀ Plesiothrips perplexus Beach برای نخستینبار از ایران گزارش میشود. در تمام گونههای این جنس تخمریز تحلیل رفته است و دندانههای حاشیهای وجود ندارند و بند سوم شاخک در نرها بهطور استثنایی نسبت به مادهها کوچک شده است. دو ویژگی یادشده در میان جنسهای خانوادۀ Thripidae غیرمعمولاند. نمونههای این گونه در مهر ماه و 1396 در شیراز از روی مرغ (Cynodon dactylon) و به روش تکاندن گیاه روی سینی سفید جمعآوری و سپس اسلایدهای دائمی نمونهها در کانادابالزام تهیه شدند. ویژگیهای تشخیصی و تصاویر مربوطه ارائه شدند. پراکنش گونۀ Plesiothrips perplexusدر جهان و ارتباط فیلوژنی جنس Plesiothrips Hoodبادیگر جنسهای خانواده Thripidae مانند Thrips Linnaeus بحث شد.
در پژوهش حاضر تشریح برگ و ساقۀ 10 گونه از جنسPsephellus (تیرۀ مرکبان) متعلق به فلور ایران بررسی شد. پساز جمعآوری و شناسایی نمونههای گیاهی، از برگ و ساقۀ آنها به روش دستی برش عرضی تهیه شد و بهترین برشها برای رنگآمیزی و مطالعه با میکروسکوپ نوری انتخاب شدند. صفتهای مختلف تشریحی ازجمله تعداد دستجات آوندی ساقه، تعداد دستجات کلرانشیم و کلانشیم ساقه، شکل کلی مقطع عرضی ساقه، شکل سلولهای اپیدرمی، تیپ روزنه در برگ، انواع کرک در ساقه و برگ، وجودداشتن و یا نداشتن کوتیکول و مغز بررسی شد. نتایج پژوهش حاضر نشان دادند صفتهای تشریحی برگ و ساقه در این جنس دارای ارزش تاکسونومیکیاند و طبقهبندیهای پیشین این جنس را تا حد درخور توجهی تأیید میکنند؛ بر این اساس مشخص شد تعداد دستجات آوندی و نوع کرک مهمترین صفتها برای تفکیک گونهها و بخشهای این جنساند. درنهایت، برای نخستینبار کلید شناسایی گونهها و بخشهای این جنس بر اساس صفتهای تشریحی ارائه شد.
خفاش دمموشی مسقطی Thomas, 1903 muscatellum Rhinopoma یکی از شش گونۀ خانوادۀ خفاشهای دمموشی (Rhinopomatidae) است که قدیمیترین خردخفاشهای زنده هستند. این گونه در عمان، ایران، امارات، افغانستان، پاکستان، هند و یمن پراکنش و پراکندگی گستردهای از جنوب تا غرب و شرق کشور ایران دارد و حداقل از 52 مکان در بخش جنوبی این کشور گزارش شده است. جایگاه آرایهشناختی این گونه در ایران چندان روشن نیست و پژوهشگران مختلف یک یا دو زیرگونه برای این گونه مشخص کردهاند. در پژوهش حاضر، جایگاه آرایهشناختی این گونه بر اساس دادههای ریختشناسی شامل 9 صفت ریختیظاهری و 34 صفت جمجمهای - دندانی 190 نمونه از 20 غار بررسی شد. تحلیلهای ریختی با روشهای آماری تکمتغیره و چندمتغیره در نرمافزارهای SPSS و PAST انجام شدند. بررسی ریختشناسی جمعیتهای R. muscatellum نشان داد تمام اعضای این گونه در ایران یک زیرگونه را تشکیل میدهند و در دو زیرگونۀ مجزا قرار نمیگیرند و بنابراین تمام جمعیتهای این گونه در ایران با عنوان زیرگونۀ R. m. muscatellum Thomas, 1903 هستند و زیرگونۀ R. m. seianum Thomas, 1913 مترادف با آن قرار میگیرد.
The current study deals with leaf and petiole anatomical survey of 24 species of the genus Alchemilla from Iran. After collecting and identifying the specimens, leaf and petiole cross sections were prepared by hand and best sections were taken for staining and light microscope studies. In this survey, 43 anatomical traits were carefully examined. The result showed that glandular trichome, number and arrangement of adjacent epidermal cells and their wavy or smooth walls, presence and absence of the extraxylary fibers are the most outstanding anatomical evidences. In order to determine the species relationship, 39 quantitative characters were undertaken in principal component analysis (PCA). PCA analysis led to complete separation of some species including A. persica, A. caucasica, A. hessii, A. pseudocartalinica, A. rechingeri, A. melancholica, A. hyrcana, A. microscopica and A. erythropoda, formation of 3 main groups and two subgroups. Our findings revealed that leaf and petiole anatomical characters are limited taxonomic value. The numerical analysis of these traits has disability in revealing the species relationship.
مطالعه تنوع زیستی گیاهی در زاگرس مرکزی از جنبههای مختلف دارای اهمیت بوده و در کانون توجه قرار گرفته است. در تحقیق حاضر، فلور کوه شیت واقع در حد فاصل شهرستان شهرکرد و شهر سامان در استان چهارمحال و بختیاری، با وسعت 1100 هکتار و ارتفاع 2110 تا 2660 متر مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج حاصل نشان داد که پوشش گیاهی این منطقه شامل: 204 گونه، 143 جنس و 35 تیره است. مهمترین تیرهها از نظر تعداد گونه، Asteraceae (31 گونه، 1/15 درصد)، Brassicaceae (30 گونه، 7/14 درصد)، Poaceea (19 گونه، 3/9 درصد) و Fabaceae (18 گونه، 8/8 درصد) و بزرگترین جنسها از نظر تعداد گونه، به ترتیب: Astragalus (13 گونه)، Euphorbia (8 گونه)، Centaurea (7 گونه) و Scorzonera و Salvia (هر یک با 4 گونه) هستند. بررسی فراوانی شکلهای رویشی رانکایر در فلور منطقه نشان داد که 51 درصد گونهها (104 گونه) همیکریپتوفیت، 28 درصد (57 گونه) تروفیت، 15 درصد (30 گونه) کریپتوفیت، 5 درصد (11 گونه) کامهفیت و یک درصد (2 گونه) فانروفیت هستند. همچنین، 150 گونه (74 درصد) متعلق به ناحیه رویشی ایرانی-تورانی، 19 گونه (9 درصد) به نواحی یورو-سیبری/مدیترانهای/ایرانی-تورانی، 17 گونه (8 درصد) به نواحی یورو-سیبری/ایرانی-تورانی و 17 گونه (8 درصد) به نواحی مدیترانهای/ ایرانی-تورانی تعلق داشتند. بر اساس منابع موجود، 30 گونه از نظر وضعیت حفاظت در طبقه ریسک کم (low risk) و یک گونه در طبقه تهدید شده (vulnerable) و 173 گونه در طبقه data deficit قرار دارند. در بررسی مقایسهای فلور منطقه با 16 فلور مطالعه شده همجوار دیگر، حضور 17 گونه گزارش نشده در فلور منطقه نشان داده شد و تحلیل چندمتغیره حضور و غیاب گونهها، جایگاه این فلور را در میان فلورهای منطقه نشان داد و فلورهای بررسی شده را در دو خوشه مجزا طبقهبندی نمود. نتایج این تحقیق، همچنین کاربرد تحلیلهای چندمتغیره را در مطالعات فلوریستیک نشان داد.
سرده Phlomoides یکی از بزرگترین و چالشبرانگیزترین سردههای طایفه Phlomideae است. مطالعه تشریح مقایسهای دمبرگ و پهنک برگ در 17 گونه Phlomoides به نمایندگی از چهار بخشه این سرده در ایران، به منظور تخمین زدن اهمیت صفات تشریحی در تعیین حد و مرزهای درون سردهای و بین گونهای انجام شد. صفات تشریحی که در پژوهش حاضر به دست آمد، مطالعات پیشین در مورد این گروه را تأیید مینماید. به نظر میرسد تشریح دمبرگ و برگ در تقیسمات درون سردهای، مانند تعیین حد و مرز بین بخشهها میتواند بسیار مفید باشد. از جمله مهمترین صفات تشریحی مطالعه حاضر میتوان به صفات: شکل مقطع عرضی، طول محور پشتی و پشتی-شکمی، دسته آوندی مرکزی، وجود یا فقدان غلاف آوندی، ضخامت آبکش، ضخامت بافت چوبی، نوع و ضخامت لایههای کلانشیم گوشهای و مماسی اشاره کرد. بر اساس نتایج حاصل از پژوهش حاضر، تمام گونههای بخشه Eremostachys به واسطه داشتن صفات تشریحی مشترک از سایر بخشههای این سرده قابل تفکیک هستند، در حالی که تمام گونههای بخشه Filipendula فاقد یک صفت مشترک تشریحی بوده، نیاز به بازنگری دارند.
Mudskippers are important in many biological and ecotoxicological studies and recognized as potentioal Biomarker in environmental monitoring and assessments of coastal waters in tropical and subtropical ecosystems. DNA Barcoding technique was used to identify the exact species of mudskippers in the Persian Gulf from Coastal waters of Bushehr province. This technique may provide faster detecting and giving a lot of information about the taxonomy of species. Samples were collected from four areas including Genaveh, Shif, Delawar and Mond in Bushehr province. According to morphological properties three species (Boleophthalmus dussumeri, Periophthalmus waltoni and Scartelaos teneus) were identified. In order to barcoding, mitochondrial cytochrome C oxidase of the fish was sequenced. COI sequence analysis of ten specimens from each species indicates that B. dussumeri, P. waltoni and S. teneus have genetic differences in amount of 17.8%. Maximum genetic differences were calculated between B. dussumeri, P. waltoni (19.1%) and minimum genetic differences were observed between P. waltoni and S. teneus (11.8%). These amounts of genetic differences among the studied mudskippers, approve the presence of three species in Bushehr coastal waters. COI sequence comparison and phylogenetic tree of each studied species with other mudskippers clustered these species in the same genus. In molecular obtained data confirmed the present morphological classification methods for these species.
Comparative morphological study carried out for four shad species of the genus Alosa including A. braschnikowi, A. caspia, A. kessleri and A. saposchnikowii in the southern coast of Caspian Sea. Totally 239 specimens were collected from autumn 2013 to spring 2014 in three beaches in fisheries stations (Anzali Port, Noor-Mahmoudabad, Gorgan Bay) along the southern coast of the Caspian Sea. Nine meristic and twenty five morphometric characteristics were used for morphological comparison. The Results of One-Way ANOVA, Principle component Analaysis (PCA) and Descriminant Function Analysis implies efficeny of selected morphological characteristics for the separation of these species. Although no diagnostic characteristics were identified but morphometric characters showed higher variation within four species. In addition to previous known key characters which were associated with the size and number of gill rackers and filaments on first branchial arc, here some other key characteristics incuding Dorsal and Anal fin’s hight, Head’s height, width and length, Snout’s length, Caudal peduncle’s height, Post Orbital’s lenght, Ventral and Pectoral fin’s length in morphometrics and Number of Caudal fin rays, Number of hard and soft dorsal fin rays in meristics were significantly different (p<0.05) in comaprison within four shad species. Although overlaps were appeared in comparison of all measured morphometrics and counted meristic chatracteristics range but mentioned characteristics could be useful in better and more accurate identification of these four Alosa shad species along the southern coast of Caspian Sea.
We applied geometric morphometric techniques to explore the morphological variation of forewings between 10 Asian Calopteryx splendens populations including Azerbaijan, Russia, Turkey, Uzbekistan, Iran, Turkmenistan, Tajikistan, Kazakhstan, and Kyrgyzstan countries. We focused on the study of the phenetic relationships among the populations in central Asia. The results showed that the northern and western populations of Iran had the largest and smallest centroid size of the wings, respectively. In addition, differences among wing shape of the 10 studied populations of C. splendens were significant. Our results indicated that Tajikistan population has quite distinct divergence and also Turkmenistan and northern part of Iran populations both were very close each other and located in a separate clade. The Azerbaijan, Russia, Turkey, Uzbekistan, west Iran, Kazakhstan and Kyrgyzstan populations were revealed to be more interrelated to each other, although Kazakhstan and Kyrgyzstan populations seems to be more closer than the other.
In current research, the genus Digitaria has been studied in Iran. As a results, D. ischaemum, D. sanguinalis, D. sabulosa, D. ciliaris, D. nodosa with D. violascens which is reported for the first time from Iran here, are confirmed for the flora of Iran. In addition, the record of D. stricta from Iran is rejected as referable to D. violascens after the studying their specimens. Finally, a key to all species of the genus Digitaria in Iran along with morphological descriptions of species are provided.
Genus Fritilaria comprises 18 species including two recently described species in Iran. Despite of new reports published and new taxa described available information on vegetation locations, status of their natural populations and taxonomy are not updated since publication of Flora iranica. Taxonomic status of the genus in Iran is reviewed here, and the floristic inventories during 24 years and the localities reported by Flora iranica are used along with available literature as well as our recent collections, in order to update the distribution maps of Fritillaria species in Iran. Fritillaria crassifolia subsp. polunini (from Kurdistan) and F. pinardii (from W-Azerbayjan) are reported as new records for Iran. Suggestions are made for conservation of some Fritillaria species based on the status of their distribution in Iran.
In the present study, a comparative anatomical study of stem, midrib of basal leave and fruit is provided. In th is paper, 45 anatomical characters of stem, midrib and fruit of some species such as Glaucium grandiflorum, G. fimbrilligerum, G. corniculatum, G. contortuplicatum, G. haussknechtii, G. elegans and other species such as Roemeria hybrida, R. refracta, H. pendulum and C. majus are presented. In this study, we report the presence of glandular hair in G. oxylobum and G. pulchrum for the first time. Among the examined traits, some traits such as shape of placenta, the presence of hairs, carpellary angle, the shape of carpellary angle, the number of external and internal layers of parenchyma of outer wall of ovary, the number of vascular bundles of placenta in the fruit and the presence of the central cavity, existence of hairy glands, the number of vascular bundles of phloem, lack of strengthening tissue surrounding the vascular bundles in the midrib of some species are different and the differences are significant enough to be useful in the delimitation of some species of Glaucium. Anatomical features of midrib in these genera indicate, in spite of some differences, the fundamental structure is similar, so cross section of blade by itself cannot be a good scale for identification of the species of the genus Glaucium and other genera. Anatomical features of stem are neither a suitable scale for separating species of Glaucium, nor for other genera. Anatomical features of fru it are useful in identification and determination species of genus Glaucium, but also, for four other genera, especially cross section of the fruit of H. pendulum showed significant differences in comparison with other genera. Some anatomical features of fruit in Glucium can be used in taxonomically grouping of the genus. The most important traits are the apparent shape of ovarian placenta.
