This paper asks the question: How to write a research article about an intimate experience of falling in love with a book through collective practices of reading and writing together? While unable to present a meth- odology for such an endeavor, the authors instead provide a testimony to a year-long process which they undertook while engaging with the short text by Giorgio Agamben titled What I Saw, Heard, Learned.... The resulting article outlines their practice before turning to a theory of testimony as a particularly educational form of writing that has three distinct features: it is a public declaration, it is inspired, and conveys the urgency of an experience. By giving testimony to the effects of reading and writing about Agamben, the authors propose that educational philosophy be an occasion to publicly declare the possibility of joyful experimentation that is radically open to all despite the increasing instrumentalization of educational life, which often denies such affirmative possibilities.
Tematem artykułu jest problematyka adaptacji kulturowej z perspektywy studentów-migrantów czasowych uczelni o profilu międzynarodowym, w aspekcie planowania przyszłości (i ewentualnej perspektywy osiedlenia się w Polsce), mocnych stron, trudności i możliwości ich przezwyciężenia. Opracowanie składa się z dwóch części – teoretycznej: prezentującej warsztat badawczy oraz empirycznej omawiającej warsztat badawczy i wyniki badań uzyskane w wyniku jego zastosowania. Projekt badań miał na celu uzyskanie odpowiedzi na następujące problemy badawcze: • Jak studenci-migranci czasowi postrzegają Polskę jako kraj tymczasowego, ewentualnie stałego pobytu związanego z przyszłą pracą zawodową i planowaniem przyszłości? • Jakie są mocne i słabe strony ich pobytu w Polsce? • W jaki sposób starają się przezwyciężyć doświadczane trudności? W badaniach empirycznych zastosowano procedurę jakościową w postaci sondażu diagnostycznego. Przeprowadzono je techniką wywiadu pogłębionego. W badaniu wzięło udział 11 studentek i 10 studentów z Azerbejdżanu, Indii, Kazachstanu, Tadżykistanu, Ukrainy i Uzbekistanu, po 3 osoby z każdego kraju. Wybór uczelni jako obszaru badań i osób objętych badaniem był celowy. W wyniku badań okazało się, że tylko jedna uczestniczka badania, pochodząca z Ukrainy, poważnie rozważa pozostanie w Polsce, po ukończeniu studiów i podjęciu pracy zawodowej. Studenci jako mocne strony pobytu w Polsce wymienili: niskie czesne jako istotny powód wyboru uczelni oraz relatywnie niskie koszty utrzymania w odniesieniu do możliwości podjęcia pracy w czasie studiów. Wśród największych trudności związanych z pobytem w Polsce migranci wymieniali: uciążliwe formalności w Urzędzie Imigracyjnym oraz niedostateczną znajomość języka angielskiego przez pracowników obsługi niezbędną przy załatwianiu codziennych spraw. Studenci uznali, że możliwości przezwyciężenia trudności to cierpliwość w spełnieniu wymogów formalnych związanych z uzyskaniem wizy, wykorzystanie pobytu do nauki kolejnego języka obcego (głównie niemieckiego) oraz uprawianie sportu.
Na sytuację pozbawienia wolności członka rodziny można spojrzeć jak na proces, który składa się z sekwencji zdarzeń rozciągniętych w czasie. Od popełnienia przestępstwa, poprzez skazanie, odbywanie kary, aż po powrót do społeczeństwa. Każde z nich oddziałuje na swoich uczestników przynosząc kolejne problemy i wyzwania. Powstały w ten sposób kryzys można określić mianem wieloproblemowego kryzysu chronicznego lub kryzysu złożonego. Niestety w literaturze tematu trudno znaleźć badania, które w sposób holistyczny spojrzałyby na cały proces „uwięzienia”, pokazując, w jaki sposób rodziny osób pozbawionych wolności na poszczególnych jego etapach pokonują problemy, adaptują się do sytuacji oraz obierają stra- tegię działania. W niniejszym artykule zostaną zaprezentowane rozważania, które na podstawie pogłębio- nej analizy dotychczasowych badań spróbują ukazać poszczególne etapy procesu uwięzienia, przez jakie przechodzi rodzina własna skazanych mężczyzn, czyli ich partnerki i dzieci.
Tekst obejmuje analizę tendencji, dynamiki oraz zakresów problemowych w polskiej pedagogice religii. Prezentuje podstawowe założenia subdyscypliny naukowej z pogranicza teologii i pedagogiki. Jest tu mowa o trzech dominujących nurtach badawczych: nurcie tradycyjnym, czyli badaniach akcentujących porządek teologiczny; następnie korelacyjnym, czyli analizach łączących sferę teologiczno-pedagogiczną, oraz nurcie pedagogicznym, wskazującym na nadrzędność sfery uzasadnień edukacyjnych. W powyższych trzech sposobach uprawiania polskiej pedagogiki religii wykorzystywane są odmienne strategie epistemologiczno- metodologiczne, podejmujące zróżnicowaną problematykę (od teologii wyznaniowej przez teologię religii aż do religioznawstwa), a także przyjmujący odrębne kryteria rozumienia, ewaluacji i weryfikacji procesów edukacyjnych (tradycje pedagogiczne i dydaktyczne). Dzięki wyodrębnieniu tych elementów możliwe staje się przybliżenie pierwotnych założeń każdej z nich. Jednocześnie celem nadrzędnym poniższego opraco- wania nie jest wskazanie na wyższość lub ważność któregokolwiek nurtu. Raczej odsłonięcie potrzeby kry- tycznej metarefleksji nad polską myślą pedagogiczno-religijną, a także wskazanie na konieczność analizy oraz możliwie precyzyjnego umiejscowienia każdej z omawianych perspektyw.
Każdego roku do pieczy zastępczej trafia pewien procent dzieci, których rodzice nie mogą sprawować nad nimi opieki. Najkorzystniejszą sytuacją jest umieszczenie dziecka w pieczy rodzinnej, co zgodne jest z wytycznymi ONZ dotyczącymi strategii deinstytucjonalizacji. Celem badań było pozyskanie informacji na temat postępów procesu deinstytucjonalizacji pieczy zastępczej na podstawie wypowiedzi profesjonalistów i prak- tyków związanych z systemem pieczy zastępczej. Zastosowana metoda badań: W celu pozyskania materiału badawczego zastosowano indywidualny wywiad pogłębiony. Rezultaty: Badanie ujawniło, że proces deinstytutcjonalizacji pieczy zastępczej jest postrzegany jako kierunek konieczny, jednak jej realizacja na- potyka istotne bariery systemowe, takie jak niedobór rodzin zastępczych, starzenie się opiekunów, brak rodzin specjalistycznych, trudności w zabezpieczeniu opieki dla licznych rodzeństw oraz ograniczony dostęp do wsparcia psychologicznego i medycznego. Wnioski: Proces deinstytucjonalizacji pieczy zastępczej postępuje zbyt wolno i wymaga systemowego wzmocnienia pieczy zastępczej oraz lepszego zabezpiecze- nia wsparcia specjalistycznego dla dzieci i opiekunów.
