Wstęp. Choroba Parkinsona jest postępującym schorzeniem neurodegeneracyjnym, prowadzącym do zaburzeń ruchowych oraz licznych objawów pozaruchowych. Jednym z najpoważniejszych problemów w tej grupie pacjentów są upadki, które stanowią istotne zagrożenie dla zdrowia i życia osób starszych. Cel. Celem pracy jest przedstawienie roli oraz zadań pielęgniarki w redukcji ryzyka upadków u pacjenta geriatrycznego z chorobą Parkinsona. Prezentacja przypadku. W pracy wykorzystano: metodę indywidualnego przypadku oraz analizę literatury z zakresu diagnostyki i metod leczenia pacjentów geriatrycznych w przebiegu choroby Parkinsona i wynikających z choroby problemów pielęgnacyjnych. Przedmiotem pracy jest podmiot opieki, czyli pacjent geriatryczny z rozpoznaniem choroby Parkinsona objęty opieką podstawowej opieki zdrowotnej. Wnioski. Pacjent z chorobą Parkinsona wymaga kompleksowej, holistycznej opieki. Kluczową rolę odgrywa pielęgniarka, której zadaniem jest identyfikacja czynników ryzyka upadków, wdrażanie działań profilaktycznych, edukacja pacjenta i jego rodziny oraz monitorowanie efektów terapii.
Wstęp. Syndrom wypalenia zawodowego dotyczy przede wszystkim zawodów określanych jako służby społeczne. Do grupy tej należą między innymi pielęgniarki, których praca to niesienie pomocy drugiemu człowiekowi i bliski z nim kontakt. To również konfrontacja z negatywnymi emocjami roszczeniowymi pacjentów i ich rodzin. W połączeniu ze stosunkowo niskimwynagrodzeniem za tak odpowiedzialną i ciężką pracę, może dojść do frustracji, a także długotrwałego stresu. Trudno jest wtedy odczuwać satysfakcję z wykonywanej pracy, gdyż narastające trudności prowadzą do coraz większego zmęczenia i wyczerpania emocjonalnego. W konsekwencji dochodzi do zniechęcenia, wzrostu napięcia, pojawia się niezadowolenie i brak motywacji do pracy. Cel pracy. Celem pracy była ocena czynników wpływających na wystąpienie zjawiska wypalenia zawodowego wśród pielęgniarek oddziału pediatrycznego, z uwzględnieniem satysfakcji z pracy. Materiał i metody. Podstawowym narzędziem badawczym niniejszej pracy był Kwestionariusz Wypalenia Zawodowego (Maslach Burnout Inventory, MBI), który przeznaczony jest do diagnozowania ryzyka wypalenia zawodowego. Wyniki. Analiza wyników badań wykazała, że ryzyko wystąpienia zjawiska wypalenia zawodowego wśród pielęgniarek pediatrycznych jest na niskim poziomie. Wnioski. W badanej grupie średni ryzyka wypalenia zawodowego jest średni. Zostało ustalone także, że istotny wpływ na zjawisko wypalenia system pracy oraz pełniona funkcja. Pozostałe zmienne nie mają wpływu na występowanie zagrożenia wypaleniem. Poziom wyczerpania emocjonalnego jest umiarkowany, ale znaczna część pielęgniarek odczuwa zmęczenie i przeciążenie pracą. Depersonalizacja jest na niskim poziomie.
Wstęp. Odleżyny stanowią istotny problem kliniczny i dotyczy zazwyczaj osób długotrwale unieruchomionych. Grupę największego ryzyka stanowią ludzie starsi, niesamodzielni, niepełnosprawni, terminalnie i przewlekle chorzy. Odleżyny stanowią źródło bólu, obniżają jakość życia chorych oraz wydłużają czas pobytu w szpitalu oraz powrotu do zdrowia. Cel. Głównym celem pracy jest analiza wybranych uwarunkowań rozwoju odleżyn wśród seniorów hospitalizowanych w oddziale internistycznym. Materiał i metody. Badania przeprowadzono wśród 100 seniorów hospitalizowanych w oddziale internistycznym. Wykorzystane zostały takie metody badawcze jak: sondaż diagnostyczny, metoda szacowania, metoda analizy i krytyki piśmiennictwa. Techniki zastosowane w badaniu to: wywiad, obserwacja, analizowanie dokumentacji zdrowotnej pacjenta, ankietowanie, technika skali szacunkowej. W pracy wykorzystano autorską metryczkę, skalę Norton, Barthel, Braden oraz dokumentację zdrowotną pacjenta. Wyniki. Badania wykazały zróżnicowane ryzyko rozwoju odleżyn wśród seniorów hospitalizowanych w oddziale internistycznym z uwagi na zmienne socjodemograficzne, deficyty samoopieki oraz kategorię opieki. Wnioski. Ryzyko rozwoju odleżyn wśród seniorów hospitalizowanych w oddziale internistycznym istotnie różni się w zależności od wybranych zmiennych socjodemograficznych, takich jak wiek, miejsce zamieszkania, sposób zamieszkania oraz BMI. Wyższe ryzyko odleżyn dotyczyło seniorów ze starszych grup wiekowych mieszkających samotnie w mieście. Ryzyko rozwoju odleżyn wśród seniorów hospitalizowanych w oddziale internistycznym istotnie różni się w zależności od deficytów samoopieki. Osoby z wyższym ryzykiem rozwoju odleżyn istotnie częściej wykazywały deficyty samoopieki, podczas gdy osoby z małym ryzykiem rozwoju odleżyn prezentowały wyższą samodzielność w codziennym funkcjonowaniu. Ryzyko rozwoju odleżyn istotnie koreluje z kategorią opieki dedykowaną seniorom hospitalizowanym w oddziale internistycznym. Osoby z wysokim ryzykiem rozwoju odleżyn były częściej kwalifikowane do kategorii opieki, która obejmuje osoby wymagające pełnej lub częściowej pomocy w codziennych czynnościach samoobsługowych. Z kolei osoby z mniejszym ryzykiem rozwoju odleżyn zaliczano częściej do kategorii osób samodzielnych w ramach samoopieki.
Wstęp. Stres pojmowany jest jako sytuacja przykra, negatywna, której człowiek chciałby zredukować i uniknąć w codziennym funkcjonowaniu. W psychologii opisywany jest jako efekt interakcji bodźca zewnętrznego i człowieka w negatywnej sytuacji wraz ze wszystkimi właściwościami. Wypalenie zawodowe według WHO (World Health Organization) to nie jest choroba tylko syndrom, który wynika z przewlekłego stresu i charakteryzuje się trzema wymiarami: uczuciem wyczerpania lub brakiem energii, zwiększonym dystansem psychicznym do wykonywanej pracy oraz brakiem spełnienia zawodowego. Cel. Celem pracy jest analiza radzenia sobie ze stresem i wypaleniem zawodowym przez pielęgniarki z oddziałów zabiegowych i niezabiegowych. Materiał i metody. Badanie zostało przeprowadzone wśród 100 pielęgniarek z oddziałów zabiegowych i niezabiegowych. W pracy wykorzystane zostały następujące metody badań: metoda sondażu diagnostycznego oraz szacowania oparte na technice ankietowania i technice skali szacunkowej. Wykorzystano takie narzędzia badawcze jak: autorska metryczka, kwestionariusz MINI – COPE oraz kwestionariusz MBI. Wyniki. Strategie radzenia sobie ze stresem i poziom wypalenia zawodowego pielęgniarek z oddziałów zabiegowych i niezabiegowych podlegają zróżnicowaniu w zależności od zmiennych socjodemograficznych, stażu pracy i warunków zatrudnienia badanych. Wnioski. 1. Strategie radzenia sobie ze stresem istotnie różnią się w zależności od płci, wieku, wykształcenia, miejsca zamieszkania, stażu pracy pielęgniarek.2. Poziom wypalenia zawodowego pielęgniarek podlegał istotnemu zróżnicowaniu w skali poczucia osiągnięć osobistych i wyczerpania emocjonalnego w zależności od wybranych płci. Mężczyźni częściej odczuwali średni poziom wypalenia zawodowego w ramach skali poczucia osiągnięć osobistych.3. Strategie radzenia sobie ze stresem korelują z ogólnym poziomem wypalenia zawodowego pielęgniarek w ramach skali wyczerpania emocjonalnego. Dokonują one istotnie częściej wyboru strategii radzenia sobie ze stresem o charakterze aktywnego radzenia sobie, ale także unikowych.4. Pielęgniarki z oddziałów zabiegowych częściej dokonywały wyboru strategii radzenia sobie ze stresem o charakterze aktywnego radzenia sobie, poszukiwania wsparcia. Natomiast pielęgniarki oddziałów niezabiegowych istotnie częściej wybierały strategie świadczące o bezradności.5. Poziom wypalenia zawodowego pielęgniarek w ramach skali poczucia osiągnięć osobistych podlegał istotnemu zróżnicowaniu ze względu na miejsce zatrudnienia pielęgniarek. W oddziałach niezabiegowych dominują osoby o średnim poziomie wypalenia zawodowego w porównaniu do pielęgniarek z oddziałów zabiegowych, gdzie przeważają osoby z wysokim poziomem wypalenia zawodowego.
Wstęp. Niewydolność nerek występuje u znaczącej części populacji geriatrycznej, często współistniejąc z innymi chorobami, takimi jak nadciśnienie tętnicze czy cukrzyca typu 2. Cel. Celem pracy było określenie aspektów klinicznych oraz zadań pielęgniarki w opiece nad seniorem z niewydolnością nerek. Materiał i metody. Analiza literatury specjalistycznej, analiza artykułów naukowych. Przegląd. Starzenie się społeczeństwa prowadzi do wzrostu liczby chorób przewlekłych, w tym przewlekłej niewydolności nerek, która często współistnieje z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2. W Polsce choroba ta dotyczy ponad 6 milionów osób, szczególnie w populacji geriatrycznej. Opieka nad pacjentami starszymi z niewydolnością nerek wymaga podejścia interdyscyplinarnego oraz indywidualnego dostosowania działań pielęgniarskich, obejmujących monitorowanie stanu zdrowia, kontrolę bilansu płynów, profilaktykę powikłań oraz wsparcie psychiczne i edukacyjne. Istotnym narzędziem w planowaniu opieki jest model samoopieki Dorothy Orem, który umożliwia ocenę deficytu samoopieki i dobór odpowiednich interwencji pielęgniarskich. Wnioski. W pracy sformułowano następujące wnioski:1. W opiece nad pacjentem geriatrycznym z niewydolnością nerek pielęgniarka podejmuje szereg działań mających na celu poprawę stanu zdrowia pacjenta, wsparcie emocjonalne chorego oraz jego rodziny, kontrolę efektywności wprowadzonego leczenia oraz minimalizowanie powikłań związanych z chorobą podstawową oraz dolegliwościami współistniejącymi. Ponadto istotne jest współpracowanie z zespołem terapeutycznym i wdrożenie holistycznego podejścia do pacjenta.2. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek oraz chorobami współistniejącymi zmagają się z wieloma problemami wpływającymi na jakość ich życia m.in. takimi jak: ryzyko pogłębienia niewydolności nerek oraz rozwoju powikłań współistniejących chorób, deficyty sprawności funkcjonalnej, powikłania wynikające z długotrwałego unieruchomienia, konieczność stosowania się do uciążliwego reżimu terapii.
