In the context of strategic communication management, which has become both the main determinant and the most important power of international relations today, public diplomacy is the subject of this study. In this context, the study aims to determine the types of public diplomacy activities carried out by the Presidency’s Directorate of Communications (PDC), which was established to coordinate Türkiye's strategic communication management in the international arena, with a descriptive approach. The study is important and original in terms of examining and addressing the Directorate of Communications, one of the leading institutions in terms of managing, conducting and directing Türkiye's public diplomacy activities, within this framework. The 'Announcements and Activities' made by the Directorate of Communications between July 24, 2018, and August 19, 2022, and published on its official website, were examined with a descriptive approach and subjected to quantitative content analysis. It was found that the institution carried out a total of 295 announcements and activities. These activities were divided into seven different categories, and the most important activities were examined and analysed in terms of public diplomacy within the context of strategic communication. According to the findings, it has been determined that strategic communication components are used intensively in public diplomacy activities and that these activities are mainly carried out in the media field and public administration field, which are among the strategic communication usage areas.
Following Türkiye's accession to NATO in 1952, the number of U.S. military personnel in the country increased rapidly, and by the late 1950s anti-Americanism had begun to emerge visibly. This article examines how U.S. authorities interpreted this rising anti-Americanism between 1958 and 1960 and what solutions they developed in response. The period corresponds to a critical rupture between the favorable postwar image the United States enjoyed in Türkiye and the more ideologically grounded anti-Americanism of the 1960s. The article's central argument is that the Department of Defense and military authorities disagreed with the Department of State and the Embassy over how to define the problem. While the State Department defined the problem in terms of military indiscipline, inadequate orientation, and fragmented command structure, the Defense Department located the source in increased military visibility and the negative press image of American servicemen. Under the dominance of the military view, solutions focused not on addressing underlying tensions but on reducing visibility, improving press relations, and obtaining jurisdictional waivers to shield legal proceedings from public scrutiny. Rather than diminishing social resentment, this approach laid the groundwork for anti-Americanism to acquire a more ideological foundation in the 1960s, reflecting the failure of U.S. authorities to accurately diagnose the problem or develop an effective response.
This study provides an integrative review of organizational imprinting, tracing its theoretical development from Stinchcombe’s pioneering work to contemporary research. It examines how founding conditions leave enduring effects on organizations and individuals and how these imprints may change over time. The review covers 45 publications selected from the Web of Science Core Collection database. The findings show that organizational imprints originate in founders’ values, individual career experiences, leadership orientations, organizational routines, institutional conditions, and broader historical and cultural contexts. Imprinting effects are not limited to a single level of analysis. They move upward and downward across micro-, meso-, and macro-levels through socialization, selection, routinization, organizational narratives, institutional pressure, legitimacy seeking, and governance logic. Their persistence or transformation depends on environmental fit, institutional change, leadership intervention, re-imprinting, and strategic reinterpretation. The study contributes to organizational theory and organizational imprinting literature by explaining how organizational legacies persist, weaken, transform, and move across levels over time.
Kırsal alanlar, günümüzde yalnızca üretim temelli ekonomik işlevlerle sınırlı kalmayıp giderek rekreasyon ve tüketim odaklı kullanım biçimlerine dönüşmektedir. Bu dönüşüm süreci özellikle yaylalarda yerleşim sınırların genişlemesine ve mekânsal örgütlenmenin yeniden şekillenmesine neden olmaktadır. Araştırma; Göller Yaylası’nı, yaşam tarzı hareketliliği çerçevesinde ele alınarak yaylanın üretim mekânından tüketim odaklı bir sayfiye alanına dönüşüm sürecini incelemeyi amaçlamaktadır. Bu kapsamda araştırmada; Coğrafi Bilgi Sistemleri (CBS), saha gözlemleri, kamusal veri setleri kullanılarak yaylanın mekânsal dönüşümü analiz edilmiştir. Elde edilen bulgular; yaylada konut sayısının ve yapılaşmış alan yoğunluğunun on bir yıllık süreçte belirgin bir artış gösterdiğini, yerleşim dokusunun seyrek ve parçalı yapıdan daha yoğun ve bütünleşik bir mekânsal örüntüye geçtiğini, üretim odaklı kullanım yerini giderek ikinci konut ve rekreasyonel kullanımlara bıraktığını göstermektedir. Bu durum yaylanın geleneksel üretim dokusundan uzaklaşarak kentsel standartlara sahip tüketim mekânına geçişini ortaya koymaktadır. Göller Yaylası’nda ikinci konutların artması, yaylanın sayfiye ve rekreasyon alanı olarak kullanımının yaygınlaşması planlama ve denetimin artırılması gerekliliğini ortaya çıkarmıştır. Bu bağlamda yaylada sürdürülebilir arazi kullanım ilkelerinin benimsenmesi, çevresel hassasiyetlerin korunması ve mekânsal gelişimi kontrol altına almaya yönelik bütüncül planlama yaklaşımlarının geliştirilmesi gerekli görülmektedir.
This study analyses Technology Acceptance Model (TAM) research published between 2021 and 2025, employing Structural Topic Modeling (STM) to identify the field's principal thematic trends and their transformation over time. Article abstracts retrieved from the Scopus database were processed and modelled using the stm package in the R programming environment. Unlike conventional topic-modeling approaches, STM allows temporal and contextual covariates—such as publication year—to be integrated directly into the model, thereby enabling a deeper and more dynamic examination of the structural evolution of the TAM literature. The findings indicate that well-established theoretical frameworks, including TAM, UTAUT, TPB, and ECM, retain their central position within the literature, while the boundaries of inquiry have expanded markedly to encompass emerging technologies such as Metaverse, Generative AI, and blockchain. Research interest in AI-based systems and digital learning technologies has grown particularly rapidly during the 2024–2025 period. Overall, the TAM literature exhibits a dynamic transformation across both theoretical and methodological dimensions. In conclusion, STM emerges as a robust, flexible, and reliable analytical tool for investigating the thematic and temporal evolution of technology acceptance research.
Uzun yıllardır sermayenin toplumsal yeniden üretiminin merkezinde kentler yer almaktadır. Bu durumda, sermayenin, kentleri birikimin odağı haline getirmeye çalışmasının katkısı büyüktür. Kentlerde sermaye birikiminin azaldığı dönemlerde kente dair sorunlar daha belirgin bir hal alır. Böyle dönemlerde sermaye birikimi arttırmak için kent, "değişim değeri" olarak görülmeye başlanır ve bu durum sermaye birikimi açısından sorunların çözümü anlamını taşır. Bu duruma karşı duruş, sermaye karşıtı toplumsal sınıfların ve örgütlenme biçimlerinin kentin "kullanım değeri" biçiminde yorumlanmasına yol açar. “Kent hakkı” kavramı böyle bir yorumlamanın sonucu olarak ortaya çıkmıştır. "Kent hakkı”, sermaye karşısında şehir hayatına, yenilenen merkeziyete, etkileşim ve karşılaşma alanlarına, yaşam ritmine ve zaman kullanımına erişim hakkıdır. Bugün artan bir şekilde kentin, sermayenin bakış açısıyla menkul kıymetler olarak değerlendirilmesine ve yatırım portföyü sömürüsüne açık bir değişim değeri şeklinde algılanmasına karşın, kent hakkı kavramının yeni bir kent siyaseti açısından "hem bir slogan hem de siyasi ideal" olarak vaadini artan bir oranda koruduğu söylenebilir. Bu anlamda nitel araştırma yöntemi kullanılarak yapılan bu çalışmanın amacı "kent hakkı”nın ne olduğu ve kent hakkı talebine ulaşmak için nasıl bir strateji izlenebileceği ile Türkiye’de kent mücadelelerinin yoğun olarak yaşandığı kentsel dönüşüm örneklerinin bulgularından yararlanılarak değerlendirmeye tabi tutulduğunda “kentsel dönüşüm”e karşı yapılan mücadelelerin aslında birer “kent hakkı” mücadelesi olduğu göstermek olacaktır.
The individual and society are two intertwined elements that influence each other. In her short story “The Ones Who Walk Away from Omelas” (1974), Ursula K. Le Guin employs a distinctive approach to demonstrate these two concepts by illustrating a situation in which the preservation of the happiness, health, and prosperity of all individuals in Omelas society is ensured by the constant suffering of a child. Consequently, this moral dilemma divides Omelas society into two groups: those members who prioritize the collective happiness and are committed to achieving it, and those individuals who are motivated by their desire to leave. In the narrative, the moral dilemma depicted by Le Guin remains unresolved, thus inviting further examination. This study aims to present an objective analysis of the motives and justifications of opposing sides, offering readers a detailed understanding of the ideas and choices made by each. Therefore, the ones who focus on the collective interest and choose to stay are internalized with John Stuart Mill’s Utilitarianism theory, while the ones who choose to walk away by focusing on individual concerns are analysed with Transcendentalism approach.
This study examines the life, works, and, in particular, the sectarian identity of Farid al-Din Attar, one of the most influential figures of thirteenth-century Islamic thought and Sufi literature, whose affiliation has long been debated in academic scholarship. Attar’s sectarian belonging has become open to speculation primarily through works such as Mazhar al-Ajaib and Heaft Vadi, which were attributed to him by Shi‘i biographical writers but have been shown by modern research to be apocryphal. Although these claims are generally grounded in the pronounced devotion to the Ahl al-Bayt and the gnostic attachment to Ali evident in Attar’s writings, Mantiq al-Tayr, regarded as his principal masterpiece, provides doctrinal clarity with respect to these debates. The article offers a detailed analysis of the eulogies composed by Attar for the Four Caliphs (the Rightly Guided Caliphs) in the preface of Mantiq al-Tayr. While portraying Abu Bakr as the center of loyalty and Sufi spiritual authority, Umar as the criterion of justice and truth, Uthman as a source in which modesty and knowledge converge, and Ali as the gate of spiritual authority and gnosis, Attar remains faithful to the hierarchical and historical framework of legitimacy upheld by the Sunni Islamic tradition. His understanding of Sunnism is not confined to a narrow juridical framework; rather, it is grounded in a gnostic perspective shaped by the Khurasan-Nishapur milieu, one that places devotion to the Ahl al-Bayt at its core and reconciles the concept of spiritual authority with Sunni creed. As a result, the study demonstrates that although Attar employs a suprasectarian language, he emerges as one of the most significant representatives of the Sunni Sufi paradigm at the level of fundamental belief.
Bu çalışma, Türkiye’nin ilk yerli ve elektrikli otomobil markası olan Togg’un araç içi bilgi eğlence sistemlerinin kullanılabilirliğini değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Aracı ilk kez deneyimleyen kişilerin araç içi bilgi sistemi ile etkileşimlerini analiz etmek amacıyla toplam 30 görev tanımlanmış ve bu görevler; iklimlendirme, medya, sunroof, navigasyon ve kişiselleştirme olmak üzere beş kategori altında gruplandırılmıştır. Çalışmaya dokuz erkek ve dokuz kadın olmak üzere toplam 18 katılımcı dâhil edilmiştir. Katılımcılardan her bir görevi önceden belirlenmiş süreler içerisinde tamamlamaları istenmiş; değerlendirme sürecinde görevin başarıyla tamamlanma durumu, tamamlanma süresi ve zorluk derecesi gibi kullanılabilirlik ölçütleri dikkate alınmıştır. Elde edilen bulgular, kullanıcıların bilgi-eğlence sistemini farklı düzeylerde deneyimlediğini ve bazı görevlerde cinsiyete bağlı anlamlı farklılıklar bulunduğunu ortaya koymuştur. Kadın ve erkek katılımcılar arasında görev tamamlama süresi ve başarı oranları bakımından değişkenlik gözlemlenmiştir. Ayrıca, kullanıcı geri bildirimlerine dayanarak sistemde geliştirilmesi gereken yönler belirlenmiştir. Bu çalışma, Togg gibi yeni nesil araçlarda kullanıcı deneyimi odaklı tasarımların önemini vurgulamakta ve bilgi-eğlence sistemlerinin sürüş güvenliği ile kullanıcı memnuniyeti açısından optimize edilmesi gerektiğini göstermektedir.
Yeni medya mecralarında ölüm olgusunun nasıl temsil edildiği ve bu temsil biçimlerinin verili ölüm algısını dönüştürerek farklı bağlamlarda onu nasıl yeniden ürettiği ve bu durumun yas ritüelleriyle ilişkisi kültürel çalışmalar alanı açısından önemli bir konudur. Yeni medya çağında ölüm olgusu, dijital içerik üretme teknolojileri aracılığıyla verili bağlamından koparılarak estetize edilebilen, yeniden kurgulanabilen, görselleştirilerek kamusal alanda teşhire açık hale getirilebilen bir niteliğe dönüşmektedir. Bu durum, ölüm olgusunun otantik/geleneksel anlamında da çok ciddi değişimler yaratmaktadır. Bu çalışmayla amaçlanan, yeni medya olanaklarının yaygınlaştırdığı görsel sunum teknikleriyle üretilen yas ritüellerinin ölüm olgusuna yönelik geleneksel algıyı nasıl değiştiğini incelemektir. Çalışma, ağırlıklı olarak nitel araştırma yaklaşımı çerçevesinde yapılandırılmış olmakla birlikte, içeriklerin hem sayısal özelliklerini hem de bağlamsal anlamlarını analiz etmede tematik veri analizi ve yapıbozumcu yöntem bir arada kullanılmıştır. Çalışma kapsamında, sosyal medya gönderilerinin görsel, metinsel ve anlamsal bileşenleri incelenmiş olup, amaçlı örneklem yöntemiyle toplam 150 gönderi seçilerek analiz edilmiştir. Yapılan analizler sonucunda, dijital yas temsillerinin çok katmanlı ve çeşitli biçimlerde yapılandığı görülmüştür. Görsel ve metin türleri bakımından portre ve tipografi ile tipografik alıntılar öne çıkarken, metinlerde en sık karşılaşılan gösterge, slogan ve tarih ölçütleri olmuştur. Duygusal ton bağlamında "inançsal teslimiyet" temalı gönderilerin ortalama beğeni sayısının yüksekliği dikkat çekerken, "kutsal" ve "mistik" unsurların da beğeni üzerinde etkili olduğu saptanmıştır. Ana temalarda en yüksek oran kamusal yas performansına ait olup, bu temanın daha ziyade portre ile objektif/günlük görseller aracılığıyla belirginleştiği gözlenmiştir. Yapıbozumcu çözümlemeler ise ölümün simgesel, estetik ve dijital düzlemde yeniden anlamlandırıldığına işaret etmektedir.
Food exports hold growing importance for Türkiye and the United States is one of the leading markets in this sector. Several economic factors affect Türkiye’s food export revenues to the U.S. such as income levels, global food prices, trade policy-related uncertainties and currency strength. Using quarterly data for the 2002: Q1-2024: Q4 period, this study applies a nonlinear ARDL model that decomposes each factor into its positive and negative shocks to uncover asymmetric effects. The findings show that, in the short run, positive shocks to global food prices increase Türkiye’s food-export revenues to the U.S. and negative shocks to uncertainty also boost them. In the long run, food prices and income become statistically insignificant and it implies structural rigidities. However, uncertainty exhibits a significant asymmetric effect. While higher uncertainty yields trade diversion gains but stability generates substantially larger increases in export revenues. Additionally, real appreciation of the Turkish lira significantly reduces revenues, whereas depreciation does not boost them. These results underscore the importance of flexible export strategies that account for structural constraints and policy changes.
Two renowned playwrights from different geographical and historical contexts, Bertolt Brecht and Edward Bond, are frequently discussed under the umbrella of epic theatre. Composing his epic drama in the 1920s, Brecht intends to convey his social critique through his unorthodox theatrical techniques by provoking his audience to contemplate the status quo. Notably through the Verfremdungseffekt, known also as “estrangement effect” or “alienation effect”, he wants to disturb his audiences’ intellect to make them aware of the crux of the status quo through a Marxist lens. However, Edward Bond, whose direct encounter with Brecht’s epic theatre corresponds to the Berliner Ensemble’s 1956 London visit, explores post-World War II English society and violence, and keeps his audience active and alert. While Bond has been clearly influenced by Brecht’s epic drama and its concentration on social critique, he differs from his method by establishing the Aggro-effect to generate a more immediate and emotionally charged impact. Brecht intends to engender a critical detachment, whereas Bond evokes a stronger, more personal reaction. This study aims to scrutinize the fundamentally different theatrical techniques, Brecht’s “V-Effekt” and Bond’s “Aggro-effect”, used by the two playwrights in pursuit of a shared goal: to promote social awareness and change. By elaborating on Brecht’s The Good Person of Setzuan (1938–1941) and Bond’s Saved (1965) this article argues that Bond’s Aggro-effect humanizes Brechtian rational Verfremdungseffekt, exchanging rational distance for emotional immediacy to oppose to modern apathy. In doing so, the paper will reveal how socio-political anxieties of an era fundamentally shape the tools playwrights devise to provoke change.
Contemporary British Muslim identity finds itself situated between the legacy of historical colonialism, securitised state policy making, and emergent forms of civic resistance. Through an examination of the production of the concept of “British Muslim-ness” using theories of subalternity, hybridity, and the “Third Space”, a major ontological transformation can be seen to take place. By conducting a Critical Discourse Analysis (CDA) on a body of thirty-eight sources, including both primary and secondary texts published between 1990 and 2025, the process of transforming from the “suspect population” under the regime of the “regime of pre-emptive suspicion” to digital counterpublics emerges clearly. It is evident from the findings that state-driven efforts, such as the Prevent Strategy, have traditionally enforced a binary division of “Good Muslim/Bad Muslim”, required compulsory performative liberalism, but ignored subaltern subjectivities. However, contemporary British Muslims tend to circumvent the traditional role of media gatekeeping through digital channels and subaltern bricolage, merging their understanding of Islamic ethics with British civil rights discourses. This process is called “agency switching”, which is exemplified in recent grassroots activism after the Grenfell Tower tragedy and the advent of “Ummah-Nationalism”, a model that integrates global citizenship with spirituality and nationality. In conclusion, British Muslim identity serves as a “Third Space” of hybridity, where resistance against hegemonic surveillance facilitates transcending mere inclusion into constructing an alternative Britishness.
Günümüzde yaşanmakta olan dijital dönüşüm yalnızca insanlığın yeni teknolojiler kullanmaya başlaması şeklinde değerlendirilemez. Kullanılan her teknolojik araç aynı zamanda ideolojik ve epistemolojik bir yanlılığa sahiptir. Bu sebeple dijital teknolojiler toplumsal, siyasal, kültürel ve ekonomik hayatı topyekûn değiştirme azminde olan bir paradigma değişimine işaret etmektedir. İçinde yaşadığımız dünya bu paradigma değişiminde iki farklı cephenin, eski teknolojiler ile yeni teknolojilerin, mücadelesine sahne olmaktadır. Bir kavramsal tartışmanın yürütülmeye çalışıldığı bu çalışmada basılı medya apollonik karakterli dünya ve dijital medya diyonizyak karakterli dünya olarak nitelendirilmiştir. Apollonik ve diyonizyak dünyaların mücadelesi hayatın her alanında olduğu gibi etik alanında da sürmektedir. Etiğin önemli kavramlarından olan özgürlük ve sorumluluk kavramlarının bu mücadele içerisinde nasıl dönüşmekte olduğu meselesi üzerinde durulmuştur. Bu minvalde teknoloji ve medya üzerine önemli eleştirileri olan ancak bu bağlamda çok fazla değerlendirilmeyen önemli ahlak filozoflarından Nurettin Topçu’nun İsyan Ahlakı çerçevesinde medyaya nasıl yaklaştığı ortaya konulmaya çalışılmıştır. Çalışmanın sonucunda apollonik dünyanın diyonizyak karakterli dijital dünyaya direnmesinin etik alanındaki bir yansıması olarak sorumluluğun özgürlükten önce geldiği ve Topçu’nun isyan ahlakında bu öncelemenin açıkça görüldüğü ortaya konmuştur.
Adolescence is a period of rapid physical growth and complex personality development. As adolescents gradually move away from family influence, they become more open to peer influence. In other words, social relationships play a significant role in adolescents' lives. Today, a considerable part of social relations takes place on social media. This study, motivated by the question of whether adolescents use social media to fulfill a significance quest, aimed to determine the levels of significance quest in adolescents based on certain demographic characteristics and to examine the predictive relationships between significance quest and social media addiction among adolescents. The research was conducted in two phases. First, 257 adolescents were surveyed, and the Significance Quest Scale was adapted for the adolescent sample. The second part analyzed the relationships between variables using data from 607 adolescent participants. t Test, One-Way Analysis of Variance (ANOVA), Kruskal Wallis H Test and Simple Linear Regression Analysis were used to analyze the data. The study revealed significant differences in the search for significance among adolescents in terms of gender, perceived academic achievement, family income status, parental marital status, and time spent on social media. Additionally, significance quest was found to be an important predictor of adolescents' social media addiction.
İnsanlığın ilk anından beri, iki insanın olduğu her yerde hiyerarşik düzen mutlak bir durum olarak günümüze kadar gelmiştir. Toplumsal bölünme anlamına gelen hiyerarşi, belirli bir aşamadan sonra doğal bir akış ve kimliklenme ile farklı kutuplardan müteşekkil bir toplumsal yapı oluşturur. Bu anlamda maduniyet, toplumsal hiyerarşide ikincil konuma itilen, marjinalleştirilmiş, sınırlandırılmış ve temsil kabiliyeti elinden alınmış kesimleri imleyen bir nosyondur. Kadın, özellikle ataerkil sistemin baskıcı işleyişi nedeniyle madun bir grup olarak karşımıza çıkmaktadır. Demografik olarak popülasyonun yarısını teşkil ettikleri için ve ayrıca tüm toplum ve kültürlerde alt-aşağı konumda olabildikleri için en geniş maduniyet grubudur. Medya, bu madun kimlikleri temsil üzerinden yeniden üreterek hiyerarşik düzenin devamını tesis etmektedir. Toplumsal sorunlar açısından medya, tüketicisinin bilincini şekillendirdiğinden bu sorunsalın özelinde, en kritik kitlesel etkileşim aracı olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışma ile toplumsal bir konum olarak maduniyetin kuşaklar arası aktarımı ve bilincin inşası açısından değerlendirilmesi amaçlanmaktadır. Ataerkil düzenin temel nesnesi olan kadın ve kadının madun kimliği, çalışmanın odağını teşkil etmektedir. Çalışmanın kavramsal çerçevesi Gayatri Chakravorty Spivak’ın “madun” kavramı ile kurulmuştur. Elde edilen bulgular, Norman Fairclough’un Eleştirel Söylem Analizi yöntemi ile analiz edilmiş olup; edinilen bulgular ışığında denilebilir ki; kadının medyadaki temsili, toplumun gelişmişlik düzeyi ve eğitim seviyesi ile paralel bir özgürleşme sağlanmadığını göstermektedir. Genel toplumsal anlam ufku, dil, bilinç ve yapı üzerinden kendini yeniden üretermiştir/üretmektedir. Buna karşın, kadın maduniyeti ortak bilinçdışının ürünü olarak analitik bir yöntemle toplum sathında açımlanması önerilebilir. Kadın maduniyetinin anlaşılması ve çözüme yönelik adımlar atılması, ancak onun karşısına egemen bir erkek kimliği konumlandırılarak analiz edilmesi ile mümkün olabilir. Zira, bir toplumsal olgunun anlaşılması için onun zıddı ile dolayımlanması gerekmektedir.
The Arctic Region has brought renewed attention to the limits of international law. This is largely due to increased maritime traffic, expanding access to natural resources, and growing strategic competition driven by climate-induced sea ice retreat. In this context, the central debate is whether the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS) remains the general maritime legal regime in the Arctic. Alternatively, some argue that the region’s geographical and environmental characteristics require a special legal status (lex specialis). In particular, the positions of Canada on the Northwest Passage, Russia on the Northern Sea Route, and the United States on freedom of navigation make this debate visible through concrete state practice. This study examines the extent to which UNCLOS is applicable to the Arctic. It does so by focusing on claims regarding the region’s closed or semi-closed sea character, rules on ice-covered areas, and continental shelf claims. The article argues that the Arctic does not constitute an independent and comprehensive lex specialis regime within the existing international legal order. Rather, UNCLOS continues to serve as the primary legal framework governing navigation, environmental protection, and coastal State powers in the region. However, this applicability is shaped by limited and contextual adaptations that reflect the region’s environmental sensitivities and functional conditions.
The novel has long provided a fertile ground for questioning the essence of human existence and the possibility of leading a meaningful life. This article pursues that inquiry by examining Joseph Conrad’s Heart of Darkness (1899) and J. M. Coetzee’s Disgrace (1999) through the lens of Martin Heidegger’s existential philosophy. Focusing on Heidegger’s concepts of ‘Dasein’, ‘thrownness’, ‘anxiety’, and authenticity, this article underlines how both novels, though written in different historical contexts, share a common ground in their portrayal of protagonists who confront the challenges of being. While Conrad depicts Marlow’s journey in the Congo during the peak of colonial exploitation, Coetzee presents David’s existential struggle in post-apartheid South Africa, which is similarly shaped by power, injustice and alienation. In this light, the novels illuminate that authentic existence emerges not through self-serving domination but through free and selfless choices that take responsibility for others. In contrast to the ethically indifferent acts of the inauthentic Dasein, Marlow and David’s existential struggles highlight the ongoing tension between destructive impulses and the possibility of love, tolerance and empathy. Their journeys illustrate the inseparability of freedom and responsibility and suggest that authenticity is not a fixed state but a constant effort against conformity, injustice and dehumanization. By mirroring both the darker realities of human existence and its redemptive potential, Conrad and Coetzee demonstrate that literature remains a crucial medium for inspiring authenticity and offers readers a vision of a freer and more humane world.
Kars Arkeoloji Müzesi’nde yer alan II. Mithradates (MÖ 121-91) dönemi ile III. Vologases (MS 111-147) dönemi arasını kapsayan 23 adet gümüş Parth sikkesi incelenmiştir. Sellwood’un tipolojisine göre sınıflandırılan sikkelerin üzerindeki kralların tarihleri son yapılan kronolojik çalışmalara göre güncellenerek verilmiştir. Erken dönem Parth sikkelerinde bir kralın hem diademli hem de tiaralı portrelerinin olması, bize Parthların etkileşime girdikleri kültürlerin etkisi altında kaldıklarını ancak kuruldukları bölgedeki köklü kültürü de yaşattıkları anlaşılmaktadır. Bunun yanında arka yüzde tahta oturan ve sağ elinde yay tutan figürün başındaki kyrbasia, onun Arsakesi temsil ettiğini ve İskit soyundan geldiğini göstermektedir. Sikkelerin lejantlarının sadece arka yüzde yer alması Parthlara özgü bir özellik olarak görülmektedir. Portrelerde en çok dikkat çeken özellik, erkenden geçe doğru realistik özelliğin giderek idealize özelliğin yerini alması ve daha geç dönemde ise iyice stilize olmuş çizgisel portrelere dönüşmesidir. Yapılan bu çalışma ile Kars Arkeoloji Müzesi’nde yer alan 23 adet gümüş Parth sikkesi bilim dünyasına kazandırılarak, Parthların yaklaşık 250 yıllık kültürel, sanatsal ve siyasal gelişimini ortaya koymak amaçlanmıştır. Yine Parthların, Grek, Pers ve İskit unsurlarını kendi potalarında eriterek nasıl özgün bir ikonografik üslup ortaya koydukları tespit edilmek istenmiştir.
Bu çalışmanın temel amacı, Arapça okuma becerisine yönelik özyeterlik algısını geçerli ve güvenilir biçimde ölçebilecek yüksek psikometrik nitelikli bir ölçek geliştirmektir. Araştırma, nicel yöntemlerden tarama modeli kullanılarak gerçekleştirilmiş, ölçek yapısının belirlenmesi ve doğrulanması amacıyla Türkiye'deki çeşitli üniversitelerden iki ayrı örneklem grubu (ÖG-1 ve ÖG-2) üzerinden veri toplanmıştır. ÖG-1 verileri kullanılarak Açımlayıcı Faktör Analizi (AFA) uygulanmıştır. Veri setinin çok değişkenli normal dağılım varsayımını ihlal etmesi nedeniyle, daha güvenilir kestirimler sunan Ağırlıklandırılmamış En Küçük Kareler (ULS) yöntemi ve polikorik korelasyon matrisi tercih edilmiştir. AFA sonuçları, KMO değerinin mükemmel düzeyde (0,97) olduğunu göstermiştir. Boyut belirleme yöntemleri (Optimal Paralel Analiz, Hull, Yamaç Grafiği) ölçeğin tek boyutlu bir yapı sergilediğini güçlü bir şekilde önermiştir. Bu tek boyutlu yapı, toplam varyansın %69’unu açıklamaktadır. Analizler sonucunda, faktör yükleri (0,64–0,93) ve ayırt edicilik gücü yüksek olan 27 maddelik nihai ölçek formu elde edilmiştir. Çalışmanın en temel sonucu, geliştirilen ölçeğin tek boyutluluk kanıtlarını hem AFA hem de farklı bir örneklemle yapılan Doğrulayıcı Faktör Analizi (DFA) ile desteklemesidir. Güvenirlik analizlerinde Cronbach Alfa (0,975) ve McDonald Omega (0,981) katsayılarının 0,95'in üzerinde çıkması, ölçeğin çok iyi düzeyde iç tutarlılığa sahip olduğunu kanıtlamıştır. Sonuç olarak, bu çalışma ölçeğin yapı geçerliği ve güvenirliğine ilişkin çok güçlü kanıtlar sunmaktadır. Gelecek araştırmaların, ölçeğin yakınsak, ıraksak ve ölçüt geçerliği gibi ek psikometrik özelliklerini incelemesi önerilmektedir.
