Trudno jednoznacznie, precyzyjnie i wyczerpująco omówić aktualność dorobku Zygmunta Baumana. W eseju Autorka stawia pytanie badawcze: Co badania kultury, w tym kultury wizualnej, nadal zawdzięczają Zygmuntowi Baumanowi. Wśród ważnych „wędrówek po tematach” Baumana znajduje się utrata ciągłości kultury zachodniej, próby przezwyciężenia dominacji postaw konsumpcyjnych w kulturze, opowiadanie prawd o świecie obrazami. W czasach kolejnej rewolucji technologicznej, gdy sztuczna inteligencja zaczyna przejmować kontrolę nad coraz większymi obszarami codzienności, Bauman z refleksją etyczną i pochwałą kreatywności z pewnością mógłby być wielkim wsparciem dla zagubionych. Autorka konkluzje kończy refleksją nad głosem Baumana w kontekście przemian kulturowych.
Artykuł jest analizą fenomenu intelektualnego dziedzictwa Zygmunta Baumana w kontekście teoretycznych ram „szkoły naukowej”. Punktem wyjścia jest obserwacja popularności teorii Zygmunta Baumana jako globalnego symbolu określonego stylu myślenia o współczesności. Zestawiono klasyczne atrybuty szkoły naukowej z unikalnym stylem polskiego socjologa. Podjęto próbę wyjaśnienia paradoksu braku formalnej szkoły baumanowskiej w tradycyjnym ujęciu akademickim, wskazując na immanentną cechę jego teorii: odrzucenie sztywnych struktur na rzecz płynności i nieustannego dialogu. Artykuł omawia procesy instytucjonalizacji myśli Profesora poprzez działalność Szkoły Baumana w Collegium Civitas oraz The Bauman Institute w University of Leeds. Całość wieńczy refleksja nad baumanowskim „kompasem moralnym” i kategorią odpowiedzialności za drugiego człowieka, która pozostaje kluczowym wyzwaniem w dobie płynnej nowoczesności.
Autorka dokonuje rekonstrukcji poglądów Zygmunta Baumana na rzeczywistość i sytuację człowieka z uwzględnieniem opisywanych przez niego zjawisk i procesów oraz stosowanych terminów i metafor takich jak prawodawcy i tłumacze, płynna nowoczesność, tożsamość, konsumpcja czy retrotopia. Podejmuje również próbę odpowiedzenia na pytanie, co Bauman powiedziałby nam dzisiaj o czasach w jakich żyjemy? Jak oceniłby kondycję jednostek, społeczeństw czy relacji międzyludzkich. Wreszcie autorka przywołuje memento Baumana dotyczącego potencjalnych scenariuszy przyszłości dla ludzkości i świata, który pozostawił w ostatniej swojej książce Retrotopia. Jak rządzi nami przeszłość. W uwagach końcowych autorka dochodzi do konkluzji, aby oddać głos Baumanowi i wsłuchać się w jego słowa, które jako przekaz pozostawił w swojej ostatniej książce.
Celem artykułu jest wskazanie na inspiracje Zygmunta Baumana w sposobie podejścia do imigrantów. Jak się wydaje szczególnie istotą była wspólnota myśli z papieżem Franciszkiem, co można stosunkowo łatwo wskazać przywołując ostatnie książki Baumana. Również biografia autora Obcych u naszych drzwi wskazuje na powinowactwo z losem współczesnych imigrantów. Mało znaną, a być może najważniejszą inspiracją była młodzieńcza lektura książki Emila Ludwiga Syn człowieczy, o czym sam opowiedział w kontekście rozmowy o papieżu Franciszku. Artykuł ten, oprócz walorów naukowych, ma również eseistyczny i osobisto-wspomnieniowy charakter wywodu.
Artykuł jest przypomnieniem dorobku Zygmunta Baumana, którego stulecie urodzin przypadło 19 listopada 2025 roku. Postać i dorobek Zygmunta Baumana wydaje się być zapominany w Polsce. W świecie – przeciwnie, o czym świadczy Instytut Zygmunta Baumana, powołany na Uniwersytecie w Leeds. W artykule przedstawiono dyskusję wokół kluczowych pojęć z dorobku Baumana: niepewności, płynnej ponowoczesności, nowych ubogich, które stanowiły oś dyskusji podczas seminarium zorganizowanego In Memoriam w stulecie Zygmunta Baumana w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Artykuł kończy wprowadzenie do czterech artykułów, poświęconych Baumanowi, z różnych perspektyw badawczych, przygotowanych przez uczestników wspomnianego seminarium. Cechą artykułu jest eseistyczny, osobisty i wspomnieniowy charakter wywodu.
