The article explores criminal policy as a component of the broader concept of legal policy, with particular attention to the criminalisation of new manifestations and forms of espionage introduced into the Polish criminal law in 2023 (Article 130 §§ 7–8 of the Criminal Code). The primary aim of the study is to trace the diachronic processes that have led from the post-war penalisation of subversion and sabotage to today’s criminalisation of the so-called “espionage-related subversion and sabotage.” To specify the research scope, the analysis addresses two questions: (1) What are the arguments for the criminalisation of espionage-related subversion and sabotage in Poland in 2023?, (2) How can the correctness of the criminalisation of espionage-related subversion and sabotage in Poland in 2023 be assessed? The temporal framework spans 1944–2023, beginning with the Decree of the Polish Committee of National Liberation on the Protection of the State of 30 October 1944 and culminating in the amendment to the Criminal Code of 17 August 2023. Methodologically, the study relies mainly on an institutional-legal approach that combines: (a) dogmatic analysis (a descriptive examination of statutory provisions and their application) and (b) historical-comparative analysis (reference to earlier regulations and their evolution). Applying these methods makes it possible to evaluate both the substance of the new offences and their effectiveness and consistency with the goals of state protection and the prevention of espionage-related crime.
Celem artykułu jest analiza rodzajów i charakteru zmian instytucjonalnych w systemie politycznym Unii Europejskiej oraz uwarunkowań prawnych tych zmian. Punktem wyjścia do prowadzonej analizy będzie zidentyfikowanie różnych rodzajów zmian instytucjonalnych zachodzących w systemie politycznym Unii Europejskiej oraz ich charakteru. Najważniejszym rodzajem zmian instytucjonalnych w sposób oczywisty jest zmiana traktatów założycielskich, jednakże jest to dopiero początek dalszego procesu zmian instytucjonalnych, co wynika ze specyfiki zmian traktatowych. Dla zrozumienia mechanizmu zmian instytucjonalnych koniecznym jest uznanie traktatów założycielskich, a więc i rewizyjnych, za niekompletne kontrakty, które w zasadniczej części wypełniane są treścią dopiero na etapie ich wdrażania w ramach relacji międzyinstytucjonalnych, co skutkuje sytuacją niepewności, co do ostatecznej treści przyjętych rozwiązań. Zasadnicze znaczenie dla koncepcji traktatów, jako niekompletnych kontraktów, ma charakter prawa Unii Europejskiej.
Artykuł porusza temat strategii rozwoju jednostek samorządu terytorialnego (JST) jako kluczowego narzędzia planowania lokalnego i zarządzania strategicznego. Autor analizuje nie tylko znaczenie tego dokumentu, ale przede wszystkim wskazuje bariery i zagrożenia związane z jego wdrażaniem. Badania prowadzone na przykładzie JST z powiatu gdańskiego i bytowskiego ukazują problemy takie, jak: niewystarczająca komunikacja i informacja, brak środków finansowych, problemy organizacyjne, biurokracja, niedopasowanie treści strategii do lokalnych realiów, oraz ograniczenia środowiskowe i energetyczne. Autor sugeruje, że skuteczna implementacja wymaga przejrzystych celów, elastycznego podejścia, uproszczenia procedur, silnego zaplecza kadrowego, zaangażowania społeczności lokalnej oraz skutecznego monitoringu postępów. Przykładem dobrych praktyk jest Strategia Pomorze 2030. W artykule podkreślono, że sam dokument strategii bywa często zbyt ogólnikowy i niedostosowany do realiów danej gminy, co utrudnia jego zastosowanie w praktyce. Jedną z najpoważniejszych barier okazała się słaba komunikacja – zarówno wewnętrzna w urzędach, jak i z mieszkańcami. Wskazano także, że brak wystarczających kompetencji wśród kadry JST ogranicza możliwości skutecznej realizacji strategii. Autor zwraca uwagę na potrzebę zwiększenia świadomości ekologicznej i wdrażania inwestycji prośrodowiskowych, mimo trudności z ich finansowaniem. Istotna okazuje się również potrzeba uproszczenia procedur administracyjnych i lepszej organizacji pracy zespołów wdrożeniowych. Wdrożenie skutecznego monitoringu strategii pozwala na bieżące wykrywanie problemów i modyfikowanie działań. Współpraca z organizacjami pozarządowymi, firmami i mieszkańcami może znacznie zwiększyć efektywność wdrażania. Całość artykułu kończy się wnioskiem, że tylko poprzez planowe, zintegrowane i profesjonalne zarządzanie można skutecznie rozwijać poszczególne obszary społeczno-ekonomiczne w jednostkach samorządu terytorialnego.
Współcześnie postęp techniczny i technologiczny umożliwia uruchomienie cyfrowego pieniądza na masową skalę i powoli kolejne państwa urzeczywistniają ten produkt. Z jednej strony, zabieg ten daje większe możliwości użytkownikom CBDC, z drugiej, doprowadza do pojawienia się nowych ryzyk. Cyberprzestępcy z pewnością skorzystają z nowopowstałego cyfrowego środowiska, a decydenci dla dobra społeczeństwa i państwa wprowadzą rozwiązania godzące w prywatność czy wolność w gospodarowaniu prywatnym majątkiem. Zatem warto przyjrzeć się praktyce stosowania cyfrowego pieniądza banku centralnego (CBDC), ponieważ podobnie jak cyberprzestrzeń posiada także dychotomiczny charakter.
Celem niniejszej publikacji jest analiza wsparcia przez fundusze private equity polityki państwa dotyczącej finansowania zrównoważonej energetyki odnawialnej. W dobie przyspieszonej transformacji energetycznej wymaganej przez rządy i rosnących wymagań środowiskowych, fundusze private equity odgrywają kluczową rolę w mobilizowaniu kapitału na projekty OZE. W ramach publikacji dokonano przeglądu literatury oraz analizy studium przypadku funduszu, który inwestuje w globalne projekty energetyczne zgodne z zasadami ESG. Wyniki badania pokazują, że fundusze mogą istotnie przyczyniać się do wymogów rządów dotyczących redukcji emisji CO2, rozwoju innowacyjnych technologii oraz tworzenia zielonych miejsc pracy. Podkreśla się również potrzebę budowy przejrzystych wskaźników ESG w celu lepszego monitorowania efektywności inwestycji. Publikacja wypełnia lukę badawczą, dostarczając wnioski dla naukowców, polityków czy inwestorów.
