Objective: This study explores faculty members’ perceptions of accreditation benefits in higher education, focusing on differences based on programme accreditation status and demographic variables. Given the increasing prominence of accreditation as a mechanism for promoting educational quality and institutional accountability, it is imperative to understand how faculty members perceive its benefits, particularly across diverse institutional contexts.Methods: The research employed a quantitative survey design, using the Perceptions of Accreditation Benefits Scale, developed and validated by the authors. The scale captures seven dimensions: benefits for students, staff, institutions, inter-institutional relations, disciplines, national frameworks, and internationalization. Data came from 361 faculty members across state and private universities. Confirmatory factor analysis supported the scale’s robust factorial structure, and the authors conducted independent samples t-tests, MANOVA, and three-way ANOVA for statistical analysis.Results: Faculty members from accredited programmes reported significantly higher perceptions of accreditation benefits, particularly in staff development, institutional improvement, and international visibility. Academic title was associated with differences in overall perceptions, whereas gender was significant only for the International Benefits sub-dimension. Among the sub-dimensions, National and Institutional Benefits had the highest item-level means, while Staff Benefits had the lowest.Conclusions and Recommendations: These findings highlight the complex ways faculty experience accreditation across institutional and demographic contexts. The study emphasises the need to involve faculty meaningfully in accreditation processes and to tailor communication strategies to different academic ranks to foster engagement.
Objective: This research aims to reveal the development of scientific output in the field of artificial intelligence in higher education, its thematic trends, influential publications, and international collaboration networks. The study aims to contribute to future research and policy-making processes by mapping the intellectual structure of the field.Method: The research was conducted using a bibliometric analysis design. Data were obtained from 196 articles scanned in the Scopus database and meeting the specified criteria. VOSviewer (v1.6.20) software was used for data analysis. Publication trends, co-authorship, citations, keyword association, and international collaboration networks were analyzed. To increase validity and reliability, pre-specified inclusion and exclusion criteria were applied, the analysis process was reported in detail, and cross-validation was performed among researchers.Results: The findings show that artificial intelligence research in higher education has increased rapidly, especially since 2022, and that publications constitute approximately two-thirds of the total studies in 2024. Forty-five percent of the studies fall within the social sciences, followed by computer science and engineering. Thematic analysis identified ethics, ChatGPT, generative AI, learning, teaching, and educational technologies as the most frequently co-occurring concepts.. Collaboration analyses revealed that the United States, Australia, and the United Kingdom hold leading positions in international research networks.Conclusion and Recommendations: The research shows that AI studies in higher education have an interdisciplinary structure and that technological developments are addressed together with pedagogical, ethical, and managerial dimensions. The findings reveal that AI is not only a technological innovation but also that publications from 2024 alone account for approximately two-thirds of the dataset. Future research should incorporate comparative bibliometric studies across multiple databases and expand qualitative and mixed-methods research into the long-term pedagogical and cognitive effects of AI.
Objective: This study examines the impact of career development barriers on silent resignation among academicians. Specifically, it explores whether these barriers influence silent resignation and whether the effect differs between Generations Y and Z. In addition, differences in career development barriers and silent resignation are analyzed across demographic and professional variables including gender, marital status, seniority, academic title, years of employment, number of children, and weekly course load. Method: The study employed a quantitative survey design, targeting full-time academicians working at state universities in Türkiye. A total of 368 participants took part voluntarily, and data were collected using a structured questionnaire. Validity and reliability tests of the scales were conducted, followed by normality, correlation, t-test, ANOVA, and regression analyses. Results: The findings reveal that career development barriers have a positive and significant effect on silent resignation. Furthermore, significant differences were observed in both career development barriers and silent resignation according to gender, marital status, and years of employment. Among the sub-dimensions of career barriers, lack of resources was reported more strongly by Generation Z, women, and married employees, while institutional relations and other career barriers were found to exert a greater influence on silent resignation in Generation Z. Conclusion and Recommendations: The findings highlight the importance of addressing career development barriers to reduce silent resignation in higher education. The study contributes to the literature by explaining silent resignation through generational theory and social exchange theory. Higher education institutions should improve transparent promotion procedures, access to resources, mentoring, and supportive organizational practices. Future research should adopt longitudinal and cross-cultural designs, include additional organizational factors, and use qualitative methods to provide deeper insights into silent resignation.
Objective: This study examines the relationship between academics’ positive psychological capital and work engagement and investigates whether self-leadership mediates this relationship. It aims to identify developable personal resources that may enhance academics’ work engagement and positive work outcomes in higher education institutions. By integrating positive psychological capital, self-leadership, and work engagement within a single model, the study seeks to contribute to the limited literature explaining how psychological resources translate into favorable work-related outcomes. Methods: A quantitative, cross-sectional, and correlational field research design was employed. Data were collected from 628 academics working at universities in Antalya, Türkiye, through a questionnaire comprising standardized scales. Four hypotheses concerning the direct relationships among positive psychological capital, self-leadership, and work engagement, as well as the mediating role of self-leadership, were tested using structural equation modeling. Results: The proposed model simultaneously examined the direct and indirect relationships among the variables. Positive psychological capital was positively and significantly associated with both work engagement and self-leadership, while self-leadership was positively and significantly associated with work engagement. When self-leadership was incorporated into the model, the direct relationship between positive psychological capital and work engagement decreased in magnitude but remained statistically significant. These findings indicate that self-leadership partially mediates the relationship between academics’ positive psychological capital and work engagement. Conslusion and Recommendations: The findings suggest that academics’ positive psychological resources strengthen work engagement both directly and indirectly through self-leadership. Higher education institutions should therefore implement training and development initiatives designed to enhance psychological capital and self-leadership skills. Because the data were collected at a single point in time, participants’ responses may have been influenced by temporary physical, emotional, and cognitive states, limiting causal inference. Future research should employ longitudinal designs and test the proposed model across different institutions, occupational groups, and contexts.
Amaç: Bu araştırmanın amacı, üniversitelerin kurumsal marka imajı ile öğrencilerin üniversite aidiyeti arasındaki ilişkide akademik motivasyonun aracı rolünü incelemektir. Bu kapsamda, kurumsal marka imajının öğrencilerin üniversite aidiyeti üzerindeki etkisi ile akademik motivasyonun bu ilişkideki aracılık rolü değerlendirilmiştir.Yöntem: Araştırma ilişkisel tarama modeli kapsamında gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın örneklemini Türkiye’de örgün lisans eğitimine devam eden 618 üniversite öğrencisi oluşturmaktadır. Veriler, 2023–2024 güz döneminde çevrim içi anket yöntemiyle toplanmış; akademik motivasyon, kurumsal marka imajı ve üniversite aidiyeti ölçekleri kullanılmıştır. Veriler SPSS 26 ve PROCESS Macro ile analiz edilmiş; aracılık etkisi Baron ve Kenny yaklaşımı doğrultusunda bootstrap (5000 örnekleme) yöntemi kullanılarak test edilmiştir.Bulgular: Analiz sonuçları, kurumsal marka imajının akademik motivasyon ve üniversite aidiyeti üzerinde pozitif ve anlamlı etkiye sahip olduğunu göstermektedir. Ayrıca akademik motivasyonun üniversite aidiyetini pozitif ve anlamlı biçimde etkilediği belirlenmiştir. Aracılık analizleri sonucunda akademik motivasyonun, kurumsal marka imajı ile üniversite aidiyeti arasındaki ilişkide kısmi aracılık rolü üstlendiği tespit edilmiştir.Sonuç ve Öneriler: Araştırma sonuçları, güçlü bir kurumsal marka imajının öğrencilerin akademik motivasyonlarını artırarak üniversite aidiyetlerini güçlendirdiğini göstermektedir. Bu doğrultuda üniversitelerin marka imajını güçlendirmeye ve öğrencilerin akademik motivasyonunu desteklemeye yönelik uygulamalar geliştirmeleri önerilmektedir. Ayrıca farklı üniversite türlerini kapsayan karşılaştırmalı ve boylamsal araştırmaların gerçekleştirilmesinin ilgili literatüre katkı sağlayacağı değerlendirilmektedir.
Amaç: 21. Yüzyılın başından itibaren ülkemizde ve dünyada tıp eğitimi programlarının öncelikli sağlık sorunları temelinde ve mezuniyet hedeflerinin belirlenerek yapılandırılması benimsenmiş ve Ulusal Çekirdek Eğitim Programları geliştirilmiştir. Bu çalışmada UÇEP 2020 kapsamında oluşturulan Ulusal Yetkinlik ve Yeterlikler Belgesi listesinin güncellenme çalışmaları hakkında bilgi verilmesi amaçlanmaktadır.Yöntem: Ocak-Kasım 2024 tarihleri arasında gerçekleştirilen çalışma verileri fakültelerden, öğretim elemanlarından, tıp eğitimine katkı veren dernek yöneticilerinden, öğrencilerden, iç ve dış paydaşlardan temin edilmiştir. Verilerin triangulasyonu ile güncel Ulusal Yetkinlik ve Yeterlikler Belgesi başlıkları oluşturulmuştur. Bulgular: Ulusal Yetkinlik ve Yeterlikler Belgesi 2026’da önceki listeye göre yetkinlik alan başlıklarında değişiklik yapılmamıştır. Çalışma sonucunda Ulusal Yetkinlik ve Yeterlikler Belgesi 2026; 3 yetkinlik alanını ve 10 yetkinlik başlığını kapsayan 47 yeterlik başlığından oluşmuştur. Yetkinlik başlıklarının cümle yapısı düzeltilmiş ve Danışman ile Dijital Okuryazar başlıkları eklenmiştir. Belgede bir öncekinden farklı olarak yetkinlik başlıklarının kavramsal çerçevesi hakkında bilgi de eklenmiştir. Sonuç: Güncel belge, gerek başlıkları gerekse içerdiği yeterlik sayısı bakımından UYYB 2020’ye göre daha anlaşılır ve hekimlerin güncel konularda donanım edinmesini sağlayacak bir belge niteliği taşımaktadır. UYYB 2026, eğitim yönetimlerine, mezuniyet öncesi tıp eğitimi programlarının değerlendirilmesi ve güncellenmesinde ve güncellemelerinde, öğretim üyelerine derslerinin planlanmasında, öğrencilere ise mezuniyet aşamasında sahip olmaları beklenen yetkinlik ve yeterlikleri tanımalarında rehberlik edecektir.
Amaç: Bu araştırmada yükseköğretim düzeyinde öğrencilerin kendi öğrenme süreçlerine ilişkin farkındalıklarını artırmada etkili bir araç olarak bulmacaları kullanmaları amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda öğretim faaliyetleri içerisine bulmacalar dahil edilmiş, bulmacaların öğrencilerin ders başarısı üzerindeki etkisi incelenmiş ve öğrencilerin deneyimledikleri bulmaca faaliyetlerinin kendi öğrenme deneyimlerindeki etkisine ilişkin farkındalık durumları betimlenmiştir.Yöntem: Araştırmanın çalışma grubunda 55 okul öncesi öğretmenliği lisans programı öğrencisi yer almıştır. Karma yöntem yapısında tasarlanan araştırma sürecinde; açıklayıcı sıralı desen yapısı tercih edilmiştir. Araştırma verileri, Bulmaca İlgi Anketi, Öğrenme Farkındalık Anketi, bulmaca uygulamaları ile ara ve yarıyıl sonu sınav sonuçlarından elde edilmiştir. Durum ve tek grup son test yöntemlerinin birlikte kullanıldığı araştırma sürecinde nitel ve nicel veriler birlikte toplanmış, ayrı ayrı analiz edilmiş ve her iki veri setinin analiz sonuçlarının birbirleriyle uyumlu olup olmadığına bakılarak yorumlamalar gerçekleştirilmiştir.Bulgular: Araştırma bulguları genel olarak ele alındığında, yükseköğretim öğrencilerinin ders başarı durumlarının arttırılmasında bulmaca uygulamalarına yer verilmesinin etkili olduğuna ve öğrenme süreçlerinde farkındalık sağladığına dair anlamlı kanıtlara ulaşılmıştır. Sonuç ve Öneriler: Öğretim tasarımında bulmacaların sistematik olarak kullanılmasının, öğrencilerin öğrenmelerini planlama, uygulama ve değerlendirme kapasitelerini geliştirmede önemli bir katkı sağlayabileceği düşünülmektedir. Ayrıca araştırmanın kurgulanmasında öz-düzenleme ve bulmaca mekanizmasındaki benzerliğe dikkat çekilmesinin de alan literatürüne katkı sağlayacak bir diğer unsur olarak değerlendirilmektedir. Araştırmanın sınırlılığı olarak değerlendirilebilecek ama gelecekteki araştırmalara ilham olabilmek amacıyla; (1) Farklı bireysel, çevresel ve öğrenme-öğretim bağlamlarına sahip öğrencilerin bulmaca aktivitelerine verdikleri tepkiler ile akademik başarı ve öz-düzenleme becerileri üzerindeki etkilerinin karşılaştırmalı olarak incelenmesi ve (2) Öğrencilerin bulmaca deneyimlerinin akademik başarı ve öz-düzenleme becerilerindeki etkisinin incelenmesinde farklı araştırma tasarımı yaklaşımlarına yer verilmesi önerilmektedir.
Amaç: Bu çalışma, personel düzenlemelerinin ve yükseköğretim kurumu norm kadro uygulamalarına ilişkin kararların ortaya koyduğu zorlukları incelerken, teknolojik altyapı, öğretim kaynakları ve öğrenci sayıları gibi çoklu aktörlerin personel normları üzerindeki etkisini de ele almaktadır. Personel normlarını şekillendiren insan ve insan dışı aktörler arasındaki etkileşimlerin karmaşıklığını yakalamak için kavramsal bir çerçeve olarak aktör-ağ teorisi kullanılmıştır.Yöntem: Personel norm uygulamalarını aktör-ağ teorisi perspektifinden incelemek için nitel bir fenomenolojik tasarım kullanılmıştır. Veriler hem genç hem de kıdemli üniversitelerden seçilen örnek gruplarla yapılan yarı yapılandırılmış görüşmeler yoluyla elde edilmiştir ve NVivo nitel analiz programı ile içerik ve betimsel analiz teknikleri kullanılarak analiz edilmiştir.Bulgular: Bulgular dört tema altında sunulmuştur: düzenlemenin uygulanabilirliği, personel planlamasının sürekliliği, süreci etkileyen aktör ve aktantlar ile gelecekteki uygulamalara yönelik öneriler. Standart personel atama uygulaması, yükseköğretim kurumlarının örgütsel yapısı ve akademik işleyişiyle uyumsuz bulunmuş olup, iş etüdü ve analizine dayanmadığı için insan kaynakları planlamasında çeşitli çıkmazlar ve sorun alanları yaratmaktadır. Aktör-ağ teorisi perspektifinden bakıldığında, yasal düzenlemeler, coğrafya ve ekonomik kısıtlamalar gibi aktantlar ile akademisyenler ve yöneticiler gibi aktörler, standart personel atama planlama sürecini doğrudan etkilemektedir. Sistemdeki tarafsızlık algısının zayıflaması, akademisyenlerin geleceğe yönelik planlama yapmasını zorlaştırmaktadır.Sonuç ve Öneriler: Norm Kadro Yönetmeliği’nin, ağın daha istikrarlı hale getirilmesi için kurumsal çeşitliliği dikkate alan esnek ve şeffaf araçlarla gözden geçirilmesi önerilmektedir. Bu çalışma, yükseköğretim politikalarının analizinde aktör-ağ teorisinin değerini vurgulamakta ve akademik personel atamasına daha esnek ve bağlama duyarlı yaklaşımlara duyulan ihtiyacı ortaya koymaktadır.
Amaç: Kalkınmakta olan devletler, nitelikli insan gücü ihtiyacını karşılamak amacıyla yükseköğretim burs programlarına yönelik politikalar geliştirmektedir. Türkiye, bu amaçla 1416 sayılı Kanun kapsamında yurtdışına lisansüstü öğrenim için bursiyer öğrenci göndermektedir. Bu çalışmanın amacı, Yurt Dışına Lisansüstü Öğrenim Görmek Üzere Gönderilecek Öğrencileri Seçme ve Yerleştirme (YLSY) burs programını dünya ölçeğindeki devlet destekli burs programlarıyla karşılaştırmalı olarak değerlendirmek üzere 2013-2022 yılları arasında Web of Science (WoS) ve Scopus veri tabanlarında yayımlanan akademik makaleleri incelemektir.Yöntem: Çalışma, doküman analizi kapsamında PRISMA ilkelerine uygun olarak sistematik derleme yöntemiyle yürütülmüştür. 2013–2022 yılları arasında WoS ve Scopus veri tabanlarında yayımlanan ve dahil edilme kriterlerini karşılayan akademik makaleler incelenmiştir. Makaleler tematik içerik analizi kapsamında ortak temalar bakımından kodlanmış, sınıflandırılmış ve bulgular bu temalar doğrultusunda sistematik ve bütüncül biçimde değerlendirilmiştir.Bulgular: Yapılan tematik analiz sonucunda beş ana tema belirlenmiştir: burslarla ilgili eğilimler, burs politikaları, bursların istihdam/işgücü piyasasına etkileri, bursiyerlerin deneyimleri ile bursiyerlerin kurum ve kuruluşlara katkıları. Bu temalar, burs programlarının farklı boyutlarını bütüncül biçimde yansıtmaktadır. Bulgular, YLSY burs programının uluslararası uygulamalarla benzer ve farklı yönlerini ortaya koymakta, programın güçlü yönleri ile geliştirilmesi gereken alanlarını belirgin kılmaktadır.Sonuç ve Öneriler: Araştırma sonuçları, YLSY burs programının daha etkili yürütülebilmesi için öğrenci takip sistemlerinin güçlendirilmesi ve bursiyerlerin yurda dönüş süreçlerinin daha esnek hale getirilmesi gerektiğini göstermektedir. Programın uluslararası örneklerle karşılaştırılması, güçlü ve zayıf yönlerinin daha net biçimde ortaya konmasını sağlamıştır. Bu sonuçlar, burs programlarının politika ve uygulama düzeyinde iyileştirilmesine yönelik gelecekteki araştırmalara ve karar alıcılara yol gösterici niteliktedir. Gelecek çalışmalarda, bursiyerlerin uzun vadeli kariyer gelişimlerinin izlenmesi önerilmektedir.
Objective: Due to growing emphasis on quality teaching in higher education, universities worldwide have established Learning and Teaching Centers (LTCs). However, the literature often focuses on local-level case studies or descriptive ones, thus comparative perspective on the effectiveness of these centers remains limited. Methods: This study*, ** is designed on a qualitative comparative analysis approach and a multiple case study. Accordingly, open-access documents published by the LTCs at ten universities selected based on the Times Higher Education rankings and representing different higher education regions were examined and analyzed using qualitative comparative analysis methods. Results: The results revealed four key conditions that constitute the effectiveness of the centers: strengthened innovative pedagogies, high institutional capacity, active student engagement, and rigorous quality mechanisms. The findings demonstrate that effectiveness arises from specific alignments of these four conditions. Conclusions and Recommendations: While multiple pathways can lead to effectiveness, institutional capacity consistently emerges as a critical condition. The findings also reveal a Western dominance, with the strongest configurations observed in North American and European contexts, while alternative pathways in non-Western contexts indicate how effectiveness can also emerge through compensatory mechanisms. It is recommended that further comparative research be conducted in context-specific settings, and that institutional capacity be prioritized to ensure the sustainability.
Objective: This study examines local institutional mechanisms that reproduce Anglo-American academic hegemony in Turkish International Relations academia. It aims to identify concrete evaluation practices that deepen academic dependency and to explain this process through the URJIC concept.Methods: The study uses qualitative document analysis. It examines appointment and promotion criteria of seventy Turkish public universities, Inter-University Council criteria, university strategic plans, and Council of Higher Education monitoring reports; index and publication indicators are coded by URAP-based university tiers.Results: The findings show that Western-centered indexes such as SSCI, AHCI, Scopus, and Web of Science have become central measures of academic merit. Turkish-language and Türkiye-based publications are often relegated to secondary status in evaluation processes.Conclusions and Recommendations: The article shows that academic dependency is sustained through local policy choices as well as global structures. Assessment systems should prioritize scholarly quality, originality, methodological rigor, local relevance, and Turkish-language scientific production rather than index status.
Amaç: Bu çalışmanın amacı, Kariyer Sürdürülebilirliği Ölçeğinin Türkçe uyarlamasını gerçekleştirerek ölçeğin geçerlilik ve güvenilirlik özelliklerini incelemektir. Bu doğrultuda ölçeğin Türk kültürüne ve akademik çalışma ortamına uygunluğu değerlendirilmiş, akademisyenlerin kariyer sürdürülebilirliği düzeylerinin belirlenmesinde kullanılabilecek geçerli ve güvenilir bir ölçme aracının literatüre kazandırılması hedeflenmiştir.Yöntem: Araştırmanın örneklemini Türkiye’deki farklı devlet ve vakıf üniversitelerinde görev yapan 413 akademisyen oluşturmaktadır. Uyarlama sürecinde ölçek Türkçeye çevrilmiş, dil geçerliliği sağlanmış ve uzman görüşleri doğrultusunda nihai form oluşturulmuştur. Veriler çevrim içi anket yöntemiyle elde edilmiştir. Ölçeğin yapı geçerliliği Açıklayıcı Faktör Analizi ve Doğrulayıcı Faktör Analizi ile incelenmiş; güvenilirlik analizleri Cronbach’s Alpha katsayıları aracılığıyla değerlendirilmiştir.Bulgular: Açıklayıcı Faktör Analizi sonucunda ölçeğin Türkçe uyarlamasında üç faktörlü bir yapı elde edilmiştir. Doğrulayıcı Faktör Analizi sonuçları, model uyum indekslerinin kabul edilebilir sınırlar içerisinde olduğunu göstermiştir. Ölçeğin genel Cronbach’s Alpha katsayısı 0,74 olarak hesaplanırken alt boyutlara ilişkin güvenilirlik katsayıları sırasıyla 0,738; 0,670 ve 0,744 olarak belirlenmiştir. Ayrıca yakınsak geçerlilik kapsamında değerlendirilen AVE ve CR değerleri ölçeğin yapı geçerliliğini desteklemiştir.Sonuç ve Öneriler: Araştırma sonuçları, Kariyer Sürdürülebilirliği Ölçeğinin Türkçe formunun akademisyenlerin kariyer sürdürülebilirliğini değerlendirmede geçerli ve güvenilir bir ölçme aracı olduğunu göstermektedir. Ölçeğin gelecekte farklı meslek grupları ve sektörlerde uygulanması, kariyer sürdürülebilirliği kavramının daha geniş örneklemler üzerinde incelenmesine katkı sağlayabilir.
Objective: This study compares access to and progression through higher education in Türkiye and the Gulf, Mashriq, and Maghreb through Bourdieu’s concepts of field, habitus, and capital. It examines how centralised examinations, private preparation, kinship ties,wasta, foreign university affiliations, and linguistic legacies reproduce inequality beneath claims of equal opportunity. It also brings two largely separate regional literatures into a common theoretical framework.Methods: A theory-driven qualitative design and structured-focused comparison were used. Türkiye, the Gulf, the Mashriq, and the Maghreb were examined through theoretical sampling and maximum-contrast logic. The evidence comprised policy and governance documents, official statistics and reports, institutional materials, peer-reviewed studies, and selected grey literature. Analysis involved systematic thematic reading and conceptual matching, while the findings were cross-checked through triangulation across different types of secondary sources. No primary field data were collected.Results: In Türkiye, although the centralised examination provides formal uniformity, access to cram schools, private tutoring, high-quality schools, and cultural resources gives enduring advantages to students with greater cultural and economic capital. Across Arab subregions, inequality is shaped by social networks andwasta, royal or bureaucratic connections, the prestige of Western-affiliated institutions, and the cultural value of French or English. Despite regional variation, meritocratic rhetoric in both contexts obscures mechanisms of social and symbolic reproduction.Conclusions and Recommendations: Access to and progression through higher education depend not only on individual achievement but also on the distribution of capital and students’ habitus. Equity policies should therefore extend beyond formal admission criteria. Recommended measures include free targeted preparation, additional resources for disadvantaged schools, transparent scoring and independent appeals in scholarships and placements, multilingual bridging programmes, inclusive mentoring networks, and equity conditions in internationalisation. Because the study relies on secondary evidence, its propositions should be tested through mixed-method, longitudinal, and country-specific research.
Amaç: İnsan var oldukça devam edecek olan hemşirelik mesleği için değişim ve gelişim kaçınılmaz ve gereklidir. Gelecekteki sağlık sistemi içinde yeni mezun bir hemşirenin rollerinin, yetkinliklerinin ve yeterliklerinin neler olması gerektiğinin saptanması, bu roller, yetkinlikler ve yeterlikler arasındaki ilişkinin ortaya konulması mesleğin geleceği ve eğitim kurumlarının kendini yenileyebilmesi açısından önemlidir. Bu çalışmada bir hemşirelik öğrencisinin lisans eğitimi sonunda sahip olması beklenen rolleri, yetkinlikleri ve yeterliklerini ulusal olarak belirlemek ve hemşirelik eğitim programlarına bir temel oluşturmak amaçlanmıştır. Çalışmanın ulusal çapta gerçekleştirilmesi, hemşirelik eğitim programlarının geliştirilmesi ve değerlendirilmesine rehber niteliği taşıması ve akreditasyon açısından güvenilir temellere dayanan bir veri kaynağı olması araştırmanın özgün ve önemli özellikleridir.Yöntem: Çalışmada karma araştırma yöntemi kullanılmıştır. Araştırma sırası ile; bireysel görüşmeler, çalıştay, delphi çalışması ve uzman paneli olmak üzere dört aşamada tamamlanmıştır. Bireysel görüşmeler 11, çalıştay 111 katılımcı ile; Delphi çalışması Türkiye’deki 15 hemşirelik fakültesinde görev yapan 82 öğretim üyesi, uzman paneli ise alanında uzman yedi öğretim üyesi ile gerçekleştirilmiştir. Her bir aşamanın bulgusu bir sonraki aşama için veri oluşturmuştur. Araştırma sonuçları dört aşamalı bir süzgeçten geçirilerek elde edilmiştir.Bulgular: Yeni mezun bir hemşirenin lisans eğitimi sonunda kazanması beklenen beş hemşirelik rolü, dokuz hemşirelik yetkinliği ve 40 hemşirelik yeterliği belirlenmiş, hemşirelik rolleri, yeterlikleri ve yetkinlikleri gruplandırılarak aralarındaki bağlantı ortaya çıkarılmıştır. Sonuç ve Öneriler: Çalışmadan hemşirelik eğitim programlarına temel oluşturacak güncel bir sonuç elde edilmiş ve ilgili kurum ve kuruluşların kullanabileceği bir ürün ortaya konulmuştur. Bunun yanında bu üç kavramın alana özgü tanımları güncellenmiştir. Çalışma sonuçlarının hemşirelik eğitimcileri tarafından öncelikle ele alınması ve çalışmanın belirli aralıklarla güncellenmesi önerilmektedir.
Objective: The aim of this study is to investigate the massive open online course (MOOC) approaches of higher education institutions in Türkiye.Method: This study employed document analysis as the research method. Data were collected from the official websites of 205 universities in Türkiye, the websites of identified MOOC platforms, and the 2024 institutional self-evaluation reports. The data were analyzed using content analysis, and the findings are presented through various charts and tables for clear visualization.Results: The findings reveal that only a limited number of universities offer MOOC platforms. This indicates that MOOC adoption and implementation in Türkiye are still in the early stages of development. There are substantial differences in the number of courses available across MOOC platforms. In this regard, Bilgeİş stands out as the platform with the largest content, offering 220 courses. Analyses of the most recent course publication dates suggest that some platforms are encountering challenges related to sustainability. Regarding language, the majority of courses are provided in Turkish, reflecting a predominantly local focus. Moreover, on nearly all platforms, learners receive certificates upon successful completion of the courses. Credit recognition for MOOCs at universities remains quite limited. According to the findings, currently only five universities in Türkiye grant academic credit for these courses.Conclusion and Implications: In conclusion, this study provides a comprehensive overview of the current status of MOOC initiatives at universities in Türkiye. The study contributes to the growing body of literature on the adoption and implementation of MOOCs in Turkish higher education and provides actionable insights for university administrators, policymakers, and educators.
Bu çalışmada, yükseköğretimdeki gelişmeler ve ihtiyaçlar dikkate alınarak üniversitelerin etkinliğini artırmaya katkı sağlayacağı düşünülen Sürdürülebilir Üniversite Yönetişim Modeli geliştirilmiştir. Üniversitelerin her tür eylem ve işlemlerini sürdürülebilirlik ilkelerine uygun hale getirecek bir rehber niteliğinde tasarlanan model, sürdürülebilirliğin üniversite sisteminde tüm eğitim, araştırma ve topluma katkı süreçlerinin temeli olarak değerlendirilmesi gerektiğini savunmaktadır. Üniversitelerin sürdürülebilirlikle ilgili kurumsal ve fonksiyonel yapısının güçlendirilmesi ve etkinleştirilmesini amaçlayan bu model, üniversitelerdeki mevcut örgütlenme yapısının gözden geçirilmesi, güncellenmesi ve yeni birimlerin kurulması ihtiyacına cevap verecek niteliktedir. Modelde önerilen hibrit yönetim yaklaşımının işbirliği, eşgüdüm ve karşılıklı etkileşimi artırarak üniversitelerde sürdürülebilirlik ilkelerine uygun iyileşme ve ilerlemelerin kaydedilmesini mümkün kılması beklenmektedir. Modelin etkin şekilde işleyebilmesinde önemli role sahip olan SED metodolojisi, üniversitelerin sürdürülebilirlik konusundaki ilerlemesinin ölçülmesinde ve yönetim stratejisi ve politikalarının şekillenmesinde yol gösterici niteliktedir. Bu çalışmada önerilen Sürdürülebilir Üniversite Yönetişim Modelinin üniversitelerin dönüşümü ve yeniden yapılanmasında bütüncül, uzun vadeli, sürekliliği ve kurumsallığı yansıtan bir stratejinin geliştirilmesi ihtiyacına katkı sağlaması umulmaktadır.
Akademisyenler için iş-yaşam dengesinin sağlanması hem bireysel hem de kurumsal düzeyde sürdürülebilir bir akademik ortam yaratmak açısından önem taşımaktadır. Bu çalışma, yükseköğretim sektöründe çalışan akademisyenlerin iş-yaşam dengesini etkileyen faktörleri belirlemek ve fiziksel, psikolojik ve örgütsel düzeylerdeki sonuçlarını araştırma amacıyla sistematik bir inceleme yapmıştır. Çalışma kapsamında üç elektronik veri tabanı (PubMed, Scopus ve Web of Science) taranmış, verilerin analizi Rayyan yazılımı kullanılarak çok aşamalı bir süreçle yapılmıştır. Toplam 56 çalışma incelenmiş olup, çalışmanın bulguları, akademisyenlerin iş-yaşam dengesini bozan ve destekleyen faktörleri sistematik olarak ortaya koymaktadır. Araştırma bulgularına göre cinsiyet (kadın), pandemi, aşırı iş yükü, tükenmişlik ve sınırsız çalışma saatleri, dengenin bozulmasında öne çıkan unsurlardır. Bu durum, stres, depresyon, düşük yaşam kalitesi gibi psikolojik ve fiziksel sağlık sorunlarına ve işten ayrılma niyeti, verimlilik kaybı gibi örgütsel olumsuzluklara yol açmaktadır. Buna karşılık, esnek çalışma, örgütsel destek, mentorluk ve aile dostu politikalar gibi faktörler, iş-yaşam dengesini iyileştirerek çalışanların motivasyonunu, bağlılığını ve verimliliğini artırmaktadır. Dengeli bir iş-yaşam yapısı, tükenmişliği azaltırken, akademik üretkenliği ve örgütsel performansı olumlu yönde etkilemektedir.
In higher education, academic performance metrics have become a fundamental resource in universities’ strategic planning and quality assessments. The rankings that reveal the success levels of universities are generally determined by parameters based on international standards. However, the methods used in these rankings need to be analyzed in more detail and the current performance needs to be improved strategically. The aim of this study is to classify the academic performance of universities established after 2000 in Türkiye using the Louvain clustering method based on University Ranking by Academic Performance (URAP) indicators. In the study, universities were divided into six different clusters (C1-C6) by analyzing data for the years 2022-2024. These clusters were determined according to indicators such as academic productivity, research capacity and international cooperation. The Louvain method allows universities to be classified according to their similar characteristics and clearly reveals differences in performance. The analysis shows that universities in the Marmara and Aegean regions are concentrated at the top, while those in the Eastern and Southeastern Anatolia regions are concentrated at the bottom. The study provides a strategic framework for improving the current performance of universities and emphasizes the need to support low-performing universities and encourage international cooperation.
Clinical practice, a critical component of nursing education, is a fundamental prerequisite for cultivating competent professional nurses. This study aimed to determine Turkish nursing students’ attitudes towards clinical practice and factors influencing positive learning outcomes. A cross-sectional design was used with 414 nursing students. Data were collected via the Student Information Form and Attitude Scale towards Clinical Practices and analyzed using descriptive statistics, Two-Way ANOVA, and a multiple linear regression model. The mean attitude score was 100.48±16.31. Factors significantly associated with a more positive attitude included finding weekly clinical practice hours sufficient (β=0.314; p
University strategic plans serve as roadmaps that guide universities in line with their mission and vision during the planning period. Within this framework, goals and their related objectives are defined, and the success of achieving these objectives is measured using performance indicators. However, the contribution of each goal to the overall strategy, and each objective to its goal, may vary. To assess the university’s progress over time and compare annual performance, it is necessary to determine the contribution (weight) of goals, objectives, and performance indicators. This study employed the FUCOM (Full Consistency Method), a subjective multi-criteria decision-making approach, to calculate the contribution weights of goals to the overall plan and objectives to their respective goals. At Pamukkale University, these weights were determined through a linear model based on pairwise comparisons conducted by strategic planning experts. Once the weights were identified, they were multiplied by the performance indicator values. To compare strategic performance across years, the MARCOS (Measurement of Alternatives and Ranking according to Compromise Solution) method was applied. By transforming previously qualitative elements such as goals and objectives into weighted numerical values, the study enabled the measurable and comparable evaluation of strategic implementation. The results indicate that changes in performance indicators were significantly influenced by external factors such as the COVID-19 pandemic, administrative decisions, and the realism of targets. These findings highlight the importance of adopting more scientific and applicable methods for the monitoring and evaluation of strategic objectives.
