Przedmiotem artykułu są relacje między terminami rodzimymi i internacjonalizmami w gramatykach języków słowiańskich oraz problemy wynikające z walki na linii tradycja – innowacja. Choć słowiańska terminologia gramatyczna w dużej części zbudowana jest na bazie klasycznej terminologii łacińskiej (rzadziej greckiej), to w każdym języku stosowana jest także terminologia rodzima. W artykule omówiono problem ustalania ekwiwalentów niektórych terminów w wybranych językach słowiańskich. Z przedstawionego omówienia wynika, że stosowanie rodzimej terminologii sprawdza się, kiedy określony język słowiański jest i przedmiotem, i narzędziem opisu. Gdy jednak narzędziem opisu jest inny język (angielski, polski, rosyjski…) oraz w studiach konfrontatywnych i typologicznych, lepiej sprawdzają się internacjonalizmy. Znoszą one bariery komunikacyjne, są lepiej rozumiane przez językoznawców i niewątpliwie sprzyjają wymianie myśli naukowej.
The paper presents an overreview of Blaže Koneski’s contribution to Macedonian studies from a linguistic perspective, illuminated through his poetry. Every refined thread of the Macedonian language is woven into his literary works and described linguistically in his scholarly writings. These works capture the voice of Macedonian people and their culture, beautifully portrayed by Blaže Koneski. Blaže Koneski was not only a distingiushed scholar but also a cultural and linguistic ambassador. Through the simplicity and clarity of his discourse, he spread the truth about the Macedonian language and the Macedonian people throughout the Slavic world —and one of the countries he reached was, indeed, Poland. The seeds of friendship between the two nations, sown on noble ground, will countinue to bear fruit and inspire future collaborations in many fields.
Tematem artykułu są kontakty między wrocławskimi i macedońskimi slawistami, jak również badania nad macedońską literaturą i językiem w Uniwersytecie Wrocławskim. Kontakty między macedońskimi slawistami oraz slawistami z Wrocławia zostały zapoczątkowane tuż po II wojnie światowej przez Błaże Koneskiego i Mariana Jakóbca, który w swoich badaniach uwzględniał także młodą macedońską literaturę. Szczególne miejsce w historii macedonistyki we Wrocławiu zajmują prace Kole Simiczijewa, badacza macedońskiego oraz bałkańskiego folkloru. Jego działalność zamyka pierwszy etap rozwoju macedonistyki we Wrocławiu. W kolejnej fazie, na początku lat 80., w Instytucie Filologii Słowiańskiej rozpoczynają się systematyczne badania nad językiem macedońskim. Pogłębia się współpraca Uniwersytetu Wrocławskiego z najważniejszymi macedońskimi instytucjami naukowymi, szczególnie z Macedońską Akademią Nauk i Sztuk.
The article analyzes the urban toponymy of Kyiv and Skopje from the perspective of the motivational principles underlying the formation of urban place names. These principles are manifested in the processes of renaming existing urban entities and naming new ones—such as streets, squares, avenues, embankments, lanes, bridges, parks, and others—during the period from 1990 to 2025. The contrastive study is based on more than 3,800 onyms. Similar geopolitical and socio-cultural factors in the histories of the Ukrainian and Macedonian peoples in the late 20th and early 21st centuries have resulted in a fundamental similarity in the transformation of the two national urbanonymicons of Kyiv and Skopje. Within this transformation, four main vectors of motivational principles for the creation of urban place names can be clearly distinguished: 1. Political subjectivity; 2. Historical and cultural demarcation; 3. Spatial characterization; 4. Allusiveness (aestheticization). Among the notable features of Kyiv’s urbanonymicon is its complete decommunization and derussification. In contrast, the continued use of numerals for urban objects, as along with the neutralization of ideologically marked entities from the totalitarian period, is a characteristic feature of Skopje’s urbanonymicon.
У статті проаналізовано освітній потенціал україномовних онлайн-ресурсів у викладанні української літератури. Авторка пропонує модель «м’якої освіти» — неформального навчання через соціальні мережі, блоги та канали YouTube. Підкреслено, що готовий цифровий контент — як професійний, так і аматорський — може підтримувати як формальну, так і неформальну освіту, інтегруючись у повсякденні цифрові практики студентів. Наголошено на необхідності критичного добору матеріалів, розроблення рекомендацій для викладачів і поєднання експертних джерел із популярними форматами.
