Dracula Tourism stanowi specyficzną formę turystyki kulturowej, opartą na motywach literackich, filmowych oraz historycznych związanych z postacią Drakuli i Włada Palownika. Zjawisko to odgrywa istotną rolę w promocji regionu Transylwanii w Rumunii, wpływając na jego rozpoznawalność oraz strukturę ruchu turystycznego. Celem artykułu jest analiza znaczenia Dracula Tourism w kształtowaniu ruchu turystycznego w Transylwanii oraz ocena postrzegania tego fenomenu przez turystów. W opracowaniu zastosowano analizę literatury przedmiotu oraz badania empiryczne przeprowadzone metodą ankiety internetowej. Uzyskane wyniki wskazują, że legenda Drakuli stanowi ważny, choć nie jedyny, czynnik motywujący do odwiedzenia regionu. Artykuł podejmuje również problem równowagi pomiędzy komercjalizacją motywu Drakuli a zachowaniem autentycznego dziedzictwa kulturowego Transylwanii.
Żuławy Wiślane w makroregionie Pobrzeże Gdańskie obejmują rozległą płaską równinną dolinę deltową Wisły, z którą silnie kontrastują krawędzie wysoczyzn morenowych. Około 28% powierzchni tej doliny deltowej to obszary depresyjne położone poniżej poziomu morza. Występujące tutaj wszystkie wody powierzchniowe zatraciły swoje naturalne cechy w wyniku prowadzonej przez setki lat regulacji, stając się kanałami o sztucznie regulowanym poziomie wody. Przyrodnikom Żuławy kojarzą się głównie w Parkiem Krajobrazowym „Mierzeja Wiślana”, z rezerwatami przyrody na terenie tego parku (leśnym „Buki Mierzei Wiślanej”, faunistycznym „Kąty Rybackie”) oraz w jego otulinie (faunistyczny „Mewia Łacha”) nad Zatoką Gdańską przy ujściu Przekopu Wisły do Bałtyku oraz siedliskowymi i ptasimi obszarami Natura 2000. Ale Żuławy to głównie region kształtowany od setek lat przez zamieszkające go silne lokalne i różnorodne wspólnoty Niemców i Polaków, potomków pierwszych osadników olęderskich, ale i protestantów (luteranie, menonici) oraz katolików. To oni razem przez lata budowali wały i śluzy, osuszali grunty pod pola uprawne i walczyli z podtopieniami i powodziami Wisły.
Celem artykułu jest analiza mitu Ducha Gór (Liczyrzepy / Rübezahl) jako kapitału narracyjnego Karkonoszy i jego znaczenia dla współczesnej turystyki kulturowej. Wychodząc z założenia, że turystyka ta opiera się na narracyjnych sposobach organizowania doświadczenia miejsca, ukazano funkcjonowanie i transformacje mitu w trzech obszarach: literaturze popularnej, muzealnictwie narracyjnym oraz mediach cyfrowych. W części literackiej szczególną uwagę poświęcono serii kryminałów Sławomira Gortycha, w której realne miejsca Karkonoszy współtworzą znaczenie narracyjne i potencjał turystyki literackiej. Analiza muzealna obejmuje przede wszystkim immersyjne praktyki interpretacji dziedzictwa obecne w interaktywnym centrum Karkonoskie Tajemnice. W trzecim obszarze koncentruję się na cyfrowych reprezentacjach mitu (projekty audio-wizualne i digital storytelling), które rozszerzają przestrzeń odbioru legendy poza tradycyjne media i przestrzeń fizyczną. Artykuł wskazuje, że mit Ducha Gór przekształca się z folklorystycznego elementu dziedzictwa niematerialnego w dynamiczny zasób kulturowy, który współorganizuje doświadczenie turystyczne i uczestniczy w procesie budowania marki regionu. Jednocześnie uwzględniono ambiwalentny charakter tych przemian, związany z procesem komercjalizacji i upraszczania dziedzictwa, które mogą prowadzić do jego redukcji do formy produktu turystycznego. W tym ujęciu kapitał narracyjny jawi się jako kategoria wymagająca nie tylko wykorzystania, lecz także świadomego i zrównoważonego zarządzania.
Powiat słubicki (woj. lubuskie) to strategiczny region przygraniczny, z głównym ośrodkiem administracyjnym w Słubicach. W skład powiatu wchodzi pięć gmin: Cybinka, Górzyca, Ośno Lubuskie, Rzepin oraz Słubice. Kluczowym atutem obszaru jest bezpośrednie sąsiedztwo z Brandenburgią oraz unikatowe położenie w dolinie Odry, co sprzyja rozwojowi turystyki transgranicznej w ramach koncepcji Dwumiasta. Potencjał destynacji opiera się na synergii walorów przyrodniczych (parki narodowe i krajobrazowe) oraz dziedzictwa historyczno-kulturowego, pozycjonując region jako ośrodek dla turystyki miejskiej, historycznej oraz idei slow travel. Waloryzacja została oparta na metodzie opracowanej w tym celu i opublikowanej pierwotnie w monografii A. Mikosa von Rohrscheidt "Turystyka Kulturowa. Fenomen, potencjał, perspektywy", Gniezno, 2008. Uwzględnione są w niej potencjalne cele turystyki kulturowej w mikroregionie (powiecie), pozostała oferta czasu wolnego oraz inne czynniki wpływające na turystykę kulturową, infrastruktura turystyczna oraz komunikacyjna, noclegowa i gastronomiczna. Waloryzację przeprowadzono metodą bonitacji punktowej z odpowiednio dobranymi kryteriami oceny, odpowiadającymi skali popularności danej grupy atrakcji i typu wypraw kulturowych.
Celem artykułu jest wskazanie, w jaki sposób serial Bridgertonowie, jeden z największych sukcesów platformy Netflix, kształtuje zainteresowanie turystyką filmową w miejscach kojarzonych z jego fabułą. Opracowanie podejmuje próbę określenia relacji między przestrzeniami przedstawionymi w serialu a rzeczywistymi lokalizacjami zdjęciowymi, identyfikując miejsca autentyczne oraz te wykreowane w warstwie narracyjnej lub scenograficznej. Analiza porównawcza pozwala ustalić, w jakim stopniu istniejące przestrzenie odpowiadają serialowej wizji Londynu okresu regencji oraz które z nich są faktycznie dostępne dla odwiedzających. Artykuł obejmuje również przegląd i ewidencję wycieczek turystycznych oferowanych śladami Bridgertonów, ze szczególnym uwzględnieniem ich programu, zgodności z rzeczywistymi lokalizacjami zdjęciowymi oraz sposobu prezentowania tych miejsc turystom. Wyniki wskazują na zróżnicowany stopień odzwierciedlenia serialowych tras w dostępnych ofertach, ujawniając zarówno potencjał, jak i ograniczenia komercyjnych form turystyki filmowej.
