
Reservoir sedimentation is the primary driver of long-term water storage loss in dam reservoirs. Bathymetric mapping is crucial for assessing spatiotemporal changes in underwater topography and recalibrating storage capacity. This study employs GIS tools to quantify sediment accumulation in the Aslantaş Dam reservoir (Ceyhan River, Türkiye) between 1962 and 2008. The multi-purpose dam, operational since 1985, was analyzed through the generation of sediment thickness maps to evaluate the impact of sedimentation on operational sustainability. Results indicate total storage capacity loss of 5% at the normal water level. Specifically, the dead volume and active storage capacity experienced reductions of 1.8% and 7.4%, respectively. Spatial analysis revealed that the maximum sediment deposition occurred between the dam body and the mid-reservoir section, particularly near the downstream area. These findings highlight critical zones for maintenance and provide essential data for the sustainable management of the reservoir.
Bu araştırma, Kutören (Ereğli/Konya) bazaltlarının demiryolu balast malzemesi olarak potansiyelini değerlendirmeyi amaçlamıştır. Çalışma kapsamında, bazalt ocağında yerinde incelemeler yapılmış ve laboratuvar deneylerinde kullanılmak üzere numuneler toplanmıştır. Toplanan bu örnekler üzerinde, TCDD Balast Teknik Şartnamesi'nin öngördüğü standartları karşılayıp karşılamadığını belirlemek amacıyla bir dizi test gerçekleştirilmiştir. Yapılan deneyler: Mikro-Deval, Magnezyum Sülfat (don dayanımı), Los Angeles, su emme ve tane yoğunluğudur. Polarizan mikroskop incelemeleri sonucunda, kayacın volkanik kökenli bir yüzey kayacı olduğu doğrulanmış ve bazalt olarak sınıflandırılmıştır. Yapılan deneyler sonucunda, aşınma direnci % 9, Los Angeles parçalanma direnci % 11 olarak kaydedilmiştir. Ayrıca, malzemenin tane yoğunluğu 2,84 Mg/m3, su emme oranı % 0,9 ve dona dayanıklılık değeri (kayıp) ise % 1 olarak belirlenmiştir. Bu çalışmanın bulguları, Kutören (Ereğli/Konya) bazaltlarının hem konvansiyonel hem de hızlı tren ile yüksek hızlı tren hatlarında demiryolu balastı gereksinimlerini karşılamak üzere kullanılabileceğini ortaya koymuştur. Elde edilen bu veriler, bazalt ocağının mevcut, yapım aşamasında ve planlanan demiryolu hatlarının balast ihtiyacına yönelik kullanım potansiyeli hakkında önemli fikir sunacaktır.
Bu çalışmanın amacı kireç kolonu uygulamalarında zemindeki değişik su koşullarının iyon göçü üzerindeki etkisini araştırmaktır. Çalışma kapsamında değişik su koşullarını temsil eden 4 adet küçük ölçekli laboratuvar modeli oluşturulmuştur. Söz konusu modeller sırasıyla susuz koşulu, üstten su girişini, kolondan su girişini ve doygun koşulu temsil etmektedir. 2 aylık bir kür süresi sonunda modellerde oluşan iyon göçü mesafeleri bir asit baz indikatörü olan fenoftalein ile belirlenmiştir. Çalışma sonucunda en büyük iyon göçünün kolon çapının 1,7 katı kadarlık bir mesafe ile doygun koşulda, en küçük iyon göçünün ise kolon çapının 0,965 katı kadar mesafe ile susuz koşulda sağlandığı görülmüştür. Zeminde oluşan su akışının ise zeminin düşük geçirimliliğinden dolayı iyon göçü üzerinde çok az etkisi olduğu sonucuna varılmıştır.
Water is a vital resource for the planet and humanity, and it is indispensable for sustainable development. According to the Sustainable Development Goals, access to water of adequate quantity and quality is a fundamental right for all. However, clean water resources are diminishing day by day due to the climate crisis and increasing pollution. At the same time, pressure on existing water resources continues to intensify. This situation renders the sustainable management of urban water resources increasingly critical. In this context, the primary aim of the article is to assess the water quality and microplastic content of existing sources in the urban center of Balıkesir and to propose strategies for the sustainable management of these resources. Within the scope of the study, water quality was evaluated by measuring physicochemical parameters at seven representative points selected in the drinking water distribution network by Balıkesir Metropolitan Municipality and the Directorate General of Balıkesir Water and Sewerage Administration (BASKİ), and three types of microplastics were analyzed at six points using the pyrolysis–gas chromatography/mass spectrometry (Py GC/MS) method. Noncompliance was not observed in the samples with respect to the measured physicochemical parameters. Based on similar studies in the literature, the microplastic levels measured in Balıkesir waters were found to be low; however, in order to prevent an increase in concentrations, necessary measures should be taken to reduce plastic use, prevent plastics from reaching water resources, and ensure recycling of existing plastic waste.
Bu çalışma, Türkiye’de afet risklerinin azaltılmasına yönelik planlama sürecinin yerelden ulusala uzanan yapısını, İl Afet Risk Azaltma Planları (İRAP) ve Türkiye Afet Risk Azaltma Planı (TARAP) üzerinden değerlendirmektedir. Türkiye’de 2020’de başlatılan İRAP süreci ile 2022’de yürürlüğe giren TARAP, doküman analizi ve karşılaştırmalı inceleme yöntemiyle ele alınmıştır. İRAP’lar, il düzeyinde afet tehlikeleri, kırılganlıklar ve kurumsal kapasiteyi ortaya koyan katılımcı planlar; TARAP ise bu yerel çıktıları ulusal hedef ve eylem kümelerine dönüştüren tümevarım temelli bir modeldir. Çalışmada İRAP–TARAP belgeleri arasındaki yapısal uyum doğa ve teknoloji kaynaklı afetlere ilişkin görev dağılımları, eylem setleri ve izleme göstergeleri dikkate alınarak incelenmiştir. Mevcut risk azaltma modelinin, Sendai Afet Risklerinin Azaltılması Çerçevesi (SFDRR) ve Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları (SKA) ile uyumu da tartışılmıştır. Bulgular, İRAP–TARAP sistematiğinin ülke genelinde uygulanabilir ve anlaşılır bir risk azaltma çerçevesi oluşturduğunu, yerel planlarda üretilen risk ve öncelik bilgilerinin büyük ölçüde ulusal belgelere yansıtılabildiğini göstermektedir. Sonuç olarak, çalışma tümevarım yaklaşımıyla kurulan İRAP–TARAP bütünlüğünün Türkiye’de doğa ve teknoloji kaynaklı afet risklerinin azaltılması için güçlü bir planlama stratejisi sunduğunu, ancak bu stratejinin sahadaki etkisinin artması için teknik kapasite, veri bütünlüğü ve eylem bazlı izleme süreçlerinin güçlendirilmesine ihtiyaç olduğunu ortaya koymaktadır.