
Publiczne prawo gospodarcze to prawo interwencji, wpływu państwa – jego organów oraz instytucji w sferę gospodarki. To zarazem forma normatywnie określonej dopuszczalności ingerencji państwa w obszar stosunków gospodarczych. Jest ono także wyrazem władztwa państwa w gospodarce, odzwierciedla jego możliwości i powinności, a jednocześnie odnosi się do – określonych przez państwo – reguł i warunków funkcjonowania przedsiębiorców, ich praw i obowiązków. Traktując o Publicznym prawie gospodarczym jako o ukształtowanym już i wydaje się, stabilnym systemie normatywnym, trzeba jednak brać pod uwagę okoliczność, iż system ten, jego podstawowe elementy i aspekty powinny zostać, z jednej strony, dostosowane do formułowanych i wyrażanych potrzeb (wyzwań) społecznych i gospodarczych, z drugiej zaś Publiczne prawo gospodarcze należy uznawać za instrument realizacji społecznej gospodarki rynkowej. Zmiany niejednokrotnie są nie tylko potrzebne i możliwe, ale w pewnych przypadkach także konieczne, zwłaszcza, gdy dotyczą one normowania podstawowych aspektów i elementów oddziaływania państwa na gospodarkę.
W artykule tym dokonano analizy możliwości pełnienia służby wojskowej w Siłach Zbrojnych RP przez osoby w spektrum autyzmu w kontekście obowiązujących przepisów oraz faktycznych uwarunkowań i specyfiki zadań wykonywanych przez Wojsko Polskie. Z jednej strony polskie ustawodawstwo, co do zasady, umożliwia podjęcie służby wojskowej przez osoby z niepełnosprawnościami, a w tym i przez osoby w spektrum autyzmu, ale dostrzegalny jest deficyt w zakresie określenia zasad mających regulować omawianą problematykę. Powyższe może implikować szereg problemów i wskazywać na istniejące luki prawne. Brak jest jednak szczegółowych – już podustawowych – rozwiązań dotyczących wykorzystania potencjału tychże osób. W opracowaniu dokonano także syntetycznego przedstawienia wykorzystania potencjału osób w spektrum autyzmu w Siłach Obronnych Izraela, m.in. w ramach Jednostki 9900, co pokazuje, iż działania takie są możliwe, a szczególne zdolności takich osób mogą być przydatne w siłach zbrojnych
W artykule przedstawiono instytucję kuratora specjalnego małoletniego w prawie włoskim po zmianach wynikających z Reformy Cartabia postępowania cywilnego. Reforma ta polegała między innymi na wprowadzeniu nowego postępowania w sprawach postępowania w sprawach dotyczących osób fizycznych, nieletnich i rodzin. Zwrócono także uwagę na szczególną sytuację małoletniego, który zawarł związek małżeński. Przeprowadzono analizę porównawczą z instytucją reprezentanta dziecka w prawie polskim. W tym zestawieniu przepisy prawa polskiego okazują się być bardziej precyzyjne, jednak pozycja małoletniego, który ukończył 14 lat wydaje się silniejsza w prawie włoskim. W opracowaniu posłużono się metodami dogmatyczno-prawną oraz komparystyczną.
Przedmiotem artykułu jest rola prawa, w szczególności prawa Unii Europejskiej i jego krajowej implementacji, w kształtowaniu systemu cyberbezpieczeństwa. Praca broni tezy, że prawo nie jest wyłącznie zewnętrznym ograniczeniem działalności podmiotów zobowiązanych, lecz pełni funkcję podstawy oraz osi integrującej trzy filary bezpieczeństwa: technologiczny, organizacyjny i regulacyjny. Analizie poddano kluczowe akty prawne, w tym dyrektywę NIS 2, rozporządzenie DORA i dyrektywę CER oraz inne regulacje mające wpływ na system bezpieczeństwa informacji dla weryfikacji ich wpływu na kształtowanie podstawowych wymagań w obszarze cyberbezpieczeństwa. W konkluzjach sformułowano postulaty de lege lata i de lege ferenda dotyczące standardów kompetencyjnych, koordynacji obowiązków raportowych, gwarancji proceduralnych w postępowaniu w sprawie dostawcy wysokiego ryzyka, wsparcia podmiotów o ograniczonych zasobach oraz roli certyfikacji i edukacji.
Transplants are currently performed almost everywhere in the world, with the largest number occurring in the most technologically advanced countries, which undoubtedly include Japan. Unfortunately, Japan is not among the leading countries in organ transplantation. Transplantation in Japan is regulated by the Organ Transplant Act, passed in 1997 and thoroughly reformed in 2009. The reform took effect in July 2010. Brain death is accepted as the criterion for determining death in Japan, but only for the purpose of organ donation. In addition to organ, tissue, and cell donation, Japan also uses the so-called definition of cardiac death (irreversible cessation of circulation). The purpose of this study is to provide an overview of selected legal regulations in Japan regarding organ, tissue, and cell transplantation. Until the 2009 legislative reform, Japan was the only country in the world that practiced the model of donor consent, expressed during life, for “ex mortuo” transplantation. After the legal reform, the requirements were somewhat relaxed.