Polski Instytut Naukowy w Ameryce w trakcie swojej osiemdziesięcioletniej historii wielokrotnie współpracował z organizacjami innych grup etnicznych funkcjonujących za oceanem, zwłaszcza z organizacjami akademickimi i kulturalnymi reprezentującymi diaspory z Europy Wschodniej. Wśród nich szczególne miejsce zajmują organizacje ukraińskie, a zwłaszcza Towarzystwo Naukowe im. Szewczenki i Ukraińska Wolna Akademia Nauk. Artykuł omawia płaszczyzny współpracy instytucjonalnej, w tym przykłady wspólnie zorganizowanych przedsięwzięć. Jest próbą odpowiedzi na pytania: czy kooperacja między organizacjami była okazjonalna, czy wpisywała się w długoterminowe zamierzenia organizacji, a także na jakich polach organizacje zbudowały wspólną reprezentację. The Polish Institute of Arts and Sciences of America and Ukrainian diasporic organizations – academic and cultural cooperation The Polish Institute of Arts and Sciences of America (PIASA) in its eight decades of history frequently collaborated with organizations of other ethnic groups in the U.S., particularly with academic and cultural organizations of East and Central Europe diasporas. Among them strong ties have been established with Ukrainian organizations, especially the Shevchenko Scientific Society and the Ukrainian Academy of Arts and Sciences. The paper describes levels and forms of institutional cooperation. It tries to answer the following questions: was this collaboration accidental or rather resulting from PIASA’s long-term vision and goals? In what fields partners managed to build joint representation?
This article aims to review and synthesise research on educational migration in Poland, particularly youth immigration from Ukraine. The paper collects statistical data from 2004, which allowed for the analysis of the existing trends in educational migration in Poland. The research on the largest group of foreign students – citizens of Ukraine – was reviewed, which resulted in identifying research gaps regarding student mobility in Poland, both in terms of demand and supply of educational migrations. The practical implication appears to show that the governments of the host countries, the business sector, and the academic units – due to the increase in the number of foreign students – can expect positive effects in the form of obtaining qualified human capital for the local labour market and the improvement of the demographic situation, provided that foreign students remain in the country and the family there.
This article continues a theme recently raised in this journal by Małek (2019) and Krzyworzeka-Jelinowska (2019). It analyses the activism of Polish women living abroad, as headteachers, teachers and parents at Saturday schools, and demonstrates that Polish migrants are not as socially passive as sometimes assumed. We define civil society as ‘a society of active citizens, associating together and working for the collective good’. Our study of seven schools suggests that the Covid-19 lockdown stimulated some schools to broaden their activities as civil society organisations. Although some local links were weakened, for example because Polish Clubs were shut, the schools’ online activities expanded: more networking took place between headteachers UK-wide, and the schools reached out to a range of Polish and non-Polish organisations: locally; elsewhere in the UK; in Poland; and in third countries. Within the schools, the pandemic represented an opportunity to teach children about their civic responsibilities and involve parents more directly in children’s education. However, the lockdown also raised difficulties for all Saturday schools, not just Polish ones, when their credentials as ‘educational’ organisations seemed challenged by both UK government policy and some mainstream schools.
Celem niniejszego artykułu jest omówienie, w jaki sposób wybrane polskie czasopisma w latach 1931–1939, czyli w czasie pomiędzy nową fazą konfliktu pomiędzy Chinami i Japonią a wybuchem II wojny światowej, przedstawiały Szanghaj. Był on omawiany w kontekście modernizacji Chin, II wojny chińsko-japońskiej oraz działalności Polonii szanghajskiej. A także podobnie jak dziś, był postrzegany jako jeden z symboli Państwa Środka. W pierwszym przypadku, redakcje czasopism podkreślały jego szczególną rolę polityczną, gospodarczą i kulturową w Państwie Środka. Dziennikarze zazwyczaj oceniali metropolię jako miasto wielu kultur, szans i kontrastów społecznych. W przypadku konfliktu chińsko-japońskiego los bombardowanego Szanghaju i jego mieszkańców w polskiej prasie stał się symbolem japońskich zbrodni. Dziennikarze przy tym chwalili również męstwo chińskich żołnierzy, którzy ofiarnie bronili miasta. Polskie czasopisma niewiele wspominały o Polonii szanghajskiej. Zazwyczaj były to jedyne krótkie notatki na ten temat albo pojedyncze wzmianki dodawane przy omawianiu innych zagadnień. “Chicago of the Far East”, “City of a Thousand and One Nights” or “Babylon of the East” – Shanghai and Shanghai Polish diaspora in the selected Polish interwar press in the 30s of the twentieth century” The aim of this article is to discuss how selected Polish magazines in the years 1931–1939, in the time between the new phase of the conflict between China and Japan and the outbreak of World War II, presented Shanghai. It was discussed in the context of: the modernization of China, the Second Sino-Japanese War and the activities of the Shanghai Polish Diaspora. And also, as today, it was perceived as one of the symbols of the Middle Kingdom. In the first case, the editors of the magazines emphasized his special role in the political, economic, and cultural situation in the Middle Kingdom. Journalists usually judged the metropolis as a city of many cultures, opportunities, and social contrasts. In the case of the Sino-Japanese conflict, the fate of the bombed Shanghai and its inhabitants became a symbol of Japanese atrocities and war crimes in the Polish press. Journalists also praised the bravery of Chinese soldiers who generously defended the city. Polish magazines did not mention much about the Shanghai Polonia. Usually, these were the only short notes on the subject or individual mentions added when discussing other issues.
W Polsce przypada średnio 2,4 lekarza w przeliczeniu na tysiąc mieszkańców (Eurostat 2020) i tym samym Polska zajmuje ostatnie miejsce w Unii Europejskiej pod względem liczby lekarzy (OECD 2019). Podobnie niekorzystnie wyglądają dane dotyczące liczby pielęgniarek i położnych. Problem ten wydaje się wyjątkowo palący w kontekście trwającego kryzysu epidemiologicznego COVID-19, który dodatkowo obnażył braki kadrowe w polskiej ochronie zdrowia i niejako „zmusił” władze do podjęcia działań mających na celu zapełnienie tych luk z pomocą medyków obcokrajowców. Działania te mogą budzić sprzeczne emocje, ponieważ będąc pracownikami ściśle poszukiwanymi na rynku pracy, medycy z zagranicy są jednocześnie imigrantami, a stosunek do przybyszów polaryzuje obecnie polskie społeczeństwo. Celem niniejszego artykułu jest analiza przedstawień medialnych wysoko wykwalifikowanych migrantów, wykonujących zawody lekarskie lub pielęgniarskie, którzy zdecydowali się mieszkać i pracować w Polsce. Praca odpowiada na pytania, w jaki sposób przekazy medialne z polskiej prasy tworzą obraz tych grup oraz jakie czynniki na niego wpływają. Na podstawie przeprowadzonych badań można stwierdzić, że wizerunek medyka pochodzącego z zagranicy nie został utrwalony w polskich mediach, choć wraz z wybuchem epidemii COVID-19 nastąpił wzrost zainteresowania tym zagadnieniem. Problematyka migracji pracowników sektora medycznego jest rozpatrywana głównie w kontekście niedoborów kadrowych w systemie ochrony zdrowia, a opisom zazwyczaj nie towarzyszą silne emocje dotyczące migrantów. Abstract In Poland, on average, there are 2.4 doctors per 1,000 population (Eurostat 2020), and thus Poland ranks last in the European Union in terms of the number of doctors per capita (OECD 2019). The data on the number of nurses and midwives look similarly unfavourable. This problem seems to be highly pressing in the context of the ongoing COVID-19 epidemiological crisis, which additionally exposed staff shortages in Polish health care and somehow “forced” the authorities to take action to fill these gaps with the help of foreign medics. The emergence of such a category of migrants may arouse contradictory emotions as, despite the obvious need to employ them, the attitude towards newcomers currently polarises Polish society. The aim of this article is to analyse the media representations of highly qualified migrant medics (doctors and nurses) who decided to live and work in Poland. The article explains how the media coverage creates the image of various groups of highly qualified medical migrants in Poland and what factors influence this image. The analysis results show that the image of foreign doctors has not yet been sufficiently recorded in the media, but with the outbreak of the COVID-19 epidemic there has been a growing interest in this issue. However, the migration of workers in the medical sector is analysed mainly in the context of staff shortages in the health service, and the descriptions are usually not accompanied by strong emotions towards migrants.
