Maintaining yarn quality is crucial in textile manufacturing, where neps count and sliver unevenness percentage (U%) significantly impact production consistency and fabric performance. This study evaluates the effect of cleaning wire cylinders and stationary flats on neps count and U% in carded slivers, providing a cost-effective alternative to advanced predictive maintenance techniques. Using a randomized experimental design, measurements were conducted on two production lines (B2 and B3) before and after cleaning interventions. Neps count and U% were assessed using the Advanced Fiber Information System (AFIS) and Uster Tester, respectively. Statistical analysis, including t-tests and effect size calculations, revealed significant reductions in neps count (B2: 76.08 to 39.50; B3: 88.00 to 40.23) and U% (B2: 7.19% to 4.34%; B3: 8.27% to 4.25%), meeting industry benchmarks. The findings demonstrate that routine cleaning enhances fiber alignment, reduces defects, and improves production consistency without the high costs of predictive maintenance systems. This study highlights the importance of structured maintenance practices and provides a foundation for optimizing cost-effective and sustainable textile manufacturing processes.
Transfer and emboss printing processes, widely used in the textile industry to improve surface appearance, were examined in this study not only for their aesthetic and fastness features but also for their potential influence on the physical and structural properties of fabrics. Within this scope, the effects of different industrial finishing processes applied to polyester chenille fabrics with two different pile heights on fabric thickness, elongation behavior, and abrasion resistance were investigated. Finishing routes consisting of stentering followed by sequential transfer and emboss printing were applied to evaluate their effects. Results showed that the finishing process was important factor on fabric thickness, and the application of transfer and emboss printing after stentering decreased thickness while improving abrasion performance. Elongation values remained below 10% in all fabrics, and one-way analysis of variance (ANOVA) confirmed that the finishing process had a significant effect on dimensional stability, whereas chenille yarn type had an insignificant effect. Abrasion resistance analyses similarly highlighted the significant role of the finishing process. Overall, the findings provide valuable insight into the structural effects of transfer and emboss printing on chenille fabrics and offer practical guidance for process optimization and material selection, while serving as a reference for the industrial design and applications of similar fabrics.
Tekstil endüstrisinde pamuk lifi potansiyel bir hammadde kaynağı olmasına rağmen, her yıl binlerce ton atık, lif uzunluğu dağılımı, incelik ve mukavemet özelliklerindeki heterojen yapı nedeniyle doğrudan yüksek kaliteli iplik üretiminde kullanılamamaktadır. Bu çalışmada, söz konusu atık elyafın open-end rotor eğirme teknolojisi kullanılarak hacimli hav ipliğine dönüştürülmesi üzerine kapsamlı bir proses optimizasyonu gerçekleştirilmiştir. Çalışma kapsamında, Ne 16/1 %10-50 arasında geri dönüştürülmüş pamuk karışımları kullanılarak elyaf hazırlama aşamasında açma- temizleme yoğunluğu, besleme hızı ve rotor devri gibi kritik parametreler sistematik olarak optimize edilmiş; elde edilen iplikler, düzgünsüzlük (%CVm), ince-kalın yer ve neps içeriği (IPI/km), tüylülük indeksi (H%), kopma mukavemeti (Rkm) ve kopma uzaması (%) gibi kritik performans parametreleri açısından Ne 16/1 %100 pamuk ipliği ile karşılaştırmalı olarak analiz edilmiştir. Bulgular, belirlenen optimum parametre kombinasyonlarında geri dönüştürülmüş elyafın, mukavemet ve yüzey karakteristikleri bakımından endüstriyel kullanım standardını karşılayabildiğini ortaya koymuştur. Bu sonuçlar, atık yönetiminde döngüsel ekonomi ilkelerini destekleyerek ekonomik ve çevresel faydanın yanı sıra sürdürülebilir bir üretim modeli sunmaktadır.
Geleneksel ağaç baskı sanatı farklı kültürlerde kendi perspektifinde şekillenerek gelişen önemli bir sanat dalıdır. Anadolu’da yazmacılık adı altında tekstil yüzeylerine uygulanan bu baskı sanatı, stilize edilen motifler ile öznel bir kimlik kazanmıştır. Geçmişte doğal boyalar ile uygulanan ağaç baskı sanatı, sentetik boyaların da keşfi ile günümüzde kimyasal boyalar ile icra edilmeye başlanmıştır. Buna karşın, kimyasal boyaların çevreye verdiği zarar ve tahribatın günümüzde birçok araştırmaya konu olması, doğal boyaların kullanımını yeniden gündeme getirmiştir. Günümüzde ise, yapılan literatür araştırmalarında, doğal boyaların baskıda kullanımı ekolojik baskı uygulamaları ile sınırlı kalmıştır. Bu nedenle yapılan literatür araştırmaları sonucunda, mor soğan kabuğundan elde edilen toz boya ile geleneksel ağaç baskı uygulamasına çok fazla rastlanılmamış olup, bu durum da çalışmanın özgün değerini göstermektedir. Çalışmada, ağaç baskı sanatının mor soğan kabuğundan elde edilen toz boya ile yeniden uygulanmasına yönelik doğal boya ile baskı uygulaması gerçekleştirilmiştir. Çalışma kapsamında ağaç baskı sanatının geleneksel yöntemleri korunarak doğal boya ile yeniden uygulanması kültürel mirasın korunmasına katkı sağladığı gibi, ekolojik üretim anlayışına da hizmet etmektedir. Pamuklu kumaşlar üzerine yapılan mordan maddesiz ve 4 farklı mordan maddeli baskı uygulamaları sonucunda kumaş numunelerinin renk ölçümleri (K/S, CIE L*a*b*C* ve h°), haslık testleri, SEM ve SEM-EDX analizleri gerçekleştirilmiştir. Elde edilen sonuçların incelenmesi ile birlikte, mor soğan kabuğundan çökeltme yöntemi ile üretilen doğal toz boyanın ağaç baskı uygulamasında kullanılabileceği tespit edilmiştir.
Özel gereksinimli bebeklere yönelik giysi tasarım çalışması içermesi bakımından önemli bulunan bu çalışma, deneysel tasarım metodolojisi bağlamında karma yöntem ile hazırlanmış olup tarama, içerik analizi ve uygulama modelleri birlikte kullanılmıştır. Çalışmanın temel amacı, deneysel tasarım metodolojisinin, giysi tasarımına nasıl aktarılacağının analizi ve uygulanma süreçlerinin ortaya koyulmasıdır. Çalışmanın alt amacı ise deneysel tasarım aşamalarına göre şekillendirilmiş ve ilk aşama olan problem seçmede “Deneysel tasarım metodolojisi kapsamında özel gereksinimli bebekler için giysi tasarımının nasıl olması gerektiği” araştırma konusu ve kapsamında şekillendirilmiştir. Faktörleri, seviyeleri ve aralıkları seçmede özel gereksinimi bulunan beden hareketi kısıtlı 0-36 ay arası bebekler seçilmiş ve bu bebeklerin aileleri, bakıcıları ve sağlık kuruluşlarında bu bebeklerin bakımına destek sağlayan sağlık personeli araştırmaya dahil edilmiştir. Çıktı değişkenlerinin seçilmesinde bu bebeklere bakım sağlayan 52 aile bireyi ve 38 sağlık personelinin tasarım kriterleri ile ilgili görüşlerinin belirlenmesi için yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılmıştır. Ayrıca yarı yapılandırılmış görüşme formu ile belirlenen sorunların kök nedenlerine inebilmek için 15 kişi ile odak grup görüşmesi yapılmıştır. Katılımcıların görüşleri bir rapor haline getirilmiştir. Deney tasarımını seçmede 6 adet eskiz çizimi ile 6 adet modelden model geliştirme çizimleri yapılmıştır. Bu çizimlerden malzeme, form, tasarım ve inovasyon özellikleri bakımından tasarım kriterlerini karşılayan 3 modelin numune üretimi gerçekleştirilmiştir. Pilot çalışmalar planlanmıştır. Deneyi gerçekleştirmede tasarım doğrulaması yapılabilmesi için 4 özel gereksinimli bebek ile giyim denemeleri gerçekleştirilmiş, katılımcıların numune giysiler ile ilgili görüşleri değerlendirme formu ile toplanmış, bulgular değerlendirilmiştir. Sonuç aşamasında ise deneysel tasarım yönteminin giysi tasarım sürecine uyarlanabildiği ve olumlu katkılar sağladığı, süreç boyunca sınırlılıkları netleştirdiği, farklı değişkenlerin göz ardı edilmesinin önüne geçtiği ortaya çıkarılmıştır.
