
Objective: This study aims to determine the frequency of vitamin B12 deficiency in children and how it varies according to age groups. Vitamin B12 is an essential vitamin that has an important role in nucleic acid synthesis, erythrocyte maturation, and nervous system development. Vitamin B12 deficiency commonly causes anemia. However, severe deficiency in children can cause permanent neurological damage. Therefore, early detection and treatment of vitamin B12 deficiency make it possible to prevent its permanent effects. In addition, determining the age groups at risk allows early diagnosis. Material and Method: The study included children aged 0-18 years admitted to anambulatory pediatric outpatient clinic. Serum vitamin B12 values of children were examined. Vitamin B12 levels below 200 pg/mL were considered a deficiency and between 200-300 pg/mL a marginal level. Descriptive methods, Chi-square, and Independent Samples T-Test were used in the statistical analysis of the data. Results: The study evaluated data from 3115 children. 49.6% of the participants were girls, and 50.4% were boys. The mean age was 8.2±5.4 years. The mean serum vitamin B12 level was 436 ± 174 pg/mL. This mean was 442±172 pg/mL in girls and 431±177 pg/mL in boys. Mean vitamin B12 levels did not differ by gender. The frequency of serum vitamin B12 deficiency was 4.1%. However, it was significantly higher in boys than in girls (5.2%-3.0%). The frequency of marginal level was 18.4%. The frequency of vitamin B12 deficiency differed according to age groups. Serum vitamin B12 deficiency was seen at the highest rate between 0-6 months, with 11%. This rate was 7.1% in the 6-24-month group. Conclusion: This study showed the frequency of serum vitamin B12 deficiency in children admitted to anambulatory pediatric outpatient clinic and in certain age groups. In addition, it was seen that vitamin B12 deficiency was common, especially in infancy and adolescence. However, multicenter prospective studies are needed to determine the prevalence and causes of deficiency in a wide area.
Amac: Fiks ilac erupsiyonu (FIE), sik gorulen ve her yasi etkileyebilen bir ilac dokuntusu olmasina ragmen cocuklarda nadiren bildirilmistir. Calismamizda, Turkiye’de ucuncu basamak bir referans merkezde FIE tanisi konulmus olan pediatrik hastalarin karakteristik ozelliklerinin degerlendirilmesi amaclanmistir. Gerec ve Yontem: Bu tek-merkezli, retrospektif kohort calismasi, klinigimizde 1996-2019 yillari arasinda FIE tanisi konularak takip ve tedavi edilen cocuk hastalarin, standart olarak hazirlanmis hasta takip formlarindaki verilerinin analiz edilmesiyle gerceklestirilmistir. Bulgular: Calismamizda pediatrik FIE’nin genel prevalansi %10,4 (n=22/212) olarak bulundu. Cocuklarda FIE’nin en sik nedeni 2003 yilindan once kotrimoksazol iken daha sonraki yillarda non-steroidal antienflamatuvar ilaclar (ozellikle naproksen) on plandaydi. Ates dusurucu supozituvarlar icinde bulunan fenobarbital de ozellikle kucuk cocuklarda FIE’nin bir diger onemli nedeniydi. Cocuklarda en cok tutulan alanlar sirasiyla govde (%68,2), dudaklar (%54,5) ve ekstremiteler (%45,5) olarak bulundu. Hemen her bolgede FIE’nin en sik nedeni kotrimoksazol iken, perioral bolgede fenobarbitaldi. Cocuklarin %36,4’unde oral mukoza tutulumu goruldu. Oral mukoza lezyonlari genellikle multiple olup ic dudak mukozasini tutmaktaydi (%75,0) ve en sik gorulen morfolojik formu bulloz/erozif (50,0%) idi. Cocuklarda genital mukoza tutulumuna daha nadir (%31,8) rastlandi. Kotrimoksazole-bagli FIE’si olan ve HLA tiplendirilmesi yapilan 9 cocuktan 5’inde (%55,6) komplet haplotip (HLA-A30 B13 Cw6) veya tek basina antijen (HLA-A30 veya HLA-Cw6) pozitiflikleri saptandi. Bu bulgu, kotrimoksazole bagli FIE ile HLA-A30 arasinda potansiyel bir iliski oldugunu destekler nitelikteydi. Sonuc: Calismamiz, FIE’nin pediatrik yas grubunda sik gorulen bir ilac erupsiyonu oldugunu ortaya koymustur. Ayrica, cocuklarda gorulen FIE’nin, klinik bulgular, ilaca-spesifik bolge tutulumu ve en sik neden olan ilaclar acisindan eriskinlerde gorulen FIE’ye buyuk olcude benzerlik gosterdigi saptanmistir
Amac: Erken baslangicli ve gec baslangicli preeklampside maternal risk faktorleri ve erken donem neonatal sonuclarin karsilastirilmasi. Gerec ve Yontem: Hastanemizde preeklampsi tanisi almis hastalar retrospektif olarak degerlendirildi. Hastalar erken baslangicli preeklampsi (≤34 hafta) ve gec baslangicli preeklampsi (>34 hafta) olmak uzere 2 gruba ayrildi. Iki grup arasinda demografik data, maternal risk faktorleri ve neonatal sonuclari karsilastirmak icin istatistiksel analiz yapildi. Bulgular: Preeklampsi tanisi alan 92 hastanin, 45 (%49)’i erken baslangicli preeklampsi ve 47 (%51)’si gec baslangicli preeklampsi idi. Erken baslangicli preeklampsi grubunda, sezaryen dogum ve intrauterin buyume kisitliligi (IUBK) oranlari anlamli sekilde daha yuksek bulundu (p=0.01, p=0.025). Lojistik regresyon analizinde, gebelikte yuksek vucut kitle indeksinin gec baslangicli preeklampsi icin bagimsiz bir risk faktoru oldugu saptandi (p=0.012). Erken baslangicli preeklampsi grubunda, neonatal morbidite ve yenidogan yogun bakim unitesine (YDYBU) yatis oranlari anlamli sekilde daha yuksek bulundu (p<0.05, p=0.005, sirasiyla). Bunun yaninda, lojistik regresyon analizinde erken baslangicli preeklampsinin, IUBK (OR 2.96; 95% CL: 1.12–7.81), SGA (OR 2.5; 95% CL: 1.05–5.95), respiratuar distres sendromu (OR 15.34; 95% CL: 3.06–76.99), patent duktus arteriosus (OR 11.43; 95% CL: 1.36–96.16) ve YDYBU’ne yatis (OR 2.48; 95% CL: 1.06–5.77) riskini anlamli sekilde artirdigi saptandi. Sonuc: Calismamizda, erken baslangicli preeklampsi, olumsuz neonatal sonuclar icin onemli bir risk faktoru olarak bulunurken, gebelikte yuksek vucut kitle indeksi gec baslangicli preeklampsi ile iliskili bulundu.
Uzun süreli kalıcı kateter kullanımının en önemli komplikasyonu kateter enfeksiyonlarıdır. Infectious Diseases Society of America (IDSA) koagülaz negatif stafilokok, S.aureus ve gram (-) ilişkili kateter enfeksiyonlarında kateter değişimi mümkün değilse sistemik tedavi ve kateter kilit tedavisinin birlikte verilmesini; fungal enfeksiyonlarda ise kateterin değişimini önermektedir. Ancak kısa barsak sendromu, konjenital diare bozuklukları gibi özel hasta gruplarında Candida ilişkili kateter enfeksiyonları sık görülmektedir. Bu durum sürekli kateter değişimleri ve komplikasyonlarına neden olmakta, hastanelerde büyük maliyet kaybı oluşturmaktadır. Burada NEUROG3 gen defekti, konjenital intestinal malabsorbsiyon sendromu tanılı yaşamını parenteral nutrisyon ile idame ettiren iki yıl dokuz aylık kız hastada liposomal amfoterisin B kilit ve sistemik tedavisi uygulanarak C. glabrata ilişkili kateter enfeksiyonunun tedavi edildiği başarılı bir olgu sunulmuştur.
Amaç: İnterlökin 1 beta (IL-1β) bakteriyel enfeksiyon sırasında erken görülen önemli bir proinflamatuar mediatördür. İdrar yolu enfeksiyonları (İYE), çocuklarda görülen en yaygın bakteriyel enfeksiyonlardan biridir. Bu prospektif çalışmanın amacı, idrar IL-1β seviyelerinin İYE’ nin güvenilir bir belirleyicisi olarak kullanılıp kullanılamayacağını araştırmak ve çocuklarda İYE’nin erken teşhisinde, idrar IL-1β için optimum kestirim seviyesini belirlemektir. Gereç ve Yöntem: Semptomatik İYE olan 60 hasta ve 29 sağlıklı kontrol çalışmaya dahil edildi. Bilgilendirilmiş onam alındıktan sonra her iki grupta idrar kültürü, idrar tahlili, serum üre ve kreatinin, C-reaktif protein (CRP) ve serum beyaz küre sayımı analizleri yapıldı. İdrar IL-1β, enzim bağlı immünosorbent (ELISA) analizi ile ölçüldü. İYE hastalarında, dimerkaptosüksinik asit (DMSA) radyonüklid taraması yapıldı. Bulgular: Ortalama idrar IL-1β seviyesi İYE grubunda kontrol grubundan anlamlı derecede yüksekti (21,14 pg/ml’ye karşı 2,60 pg/ml, p=0,0001) ve idrar IL-1β için 6,11 pg/ml’lik bir kestrim kullanılarak İYE’nin erken tanısında duyarlılık ve özgüllük sırasıyla %100 ve %93,1 idi (AUC:0,971). Ortalama idrar IL-1β/kreatinin oranı (uIL-1β/Cr) de İYE grubunda anlamlı şekilde daha yüksekti (46,87 pg/mgCr - 3,29 pg/mgCr; p=0,0001) ve uIL1β/Cr için mgCr için 9,45 pg/mg kestirim kullanılarak, İYE’nin erken tanısında, duyarlılık ve özgüllük sırasıyla %96,7 ve %89,7 idi (AUC: 0,963). Sonuç: Hem idrar IL-1β hem de uIL-1β/Cr, İYE’nin erken tanısı için hassas bir belirteç olarak kullanılabilir. Sonuçlarımızı doğrulamak için daha büyük hasta grupları ile daha fazla araştırma yapılması gerekmektedir.