بررسی ساختار حکمرانی سیاستگذاری فناوری و نوآوری در کشور مبتنی بر تحلیل شبکه‌های سیاستی

تعارضات در وظایف، موازی کاری‌ها و عدم شفافیت‌ها در تقسیم کار، و همچنین تفاوت وظایف قانونی با اقدامات اجرایی نهادهای مختلف در فضای سیاستگذاری فناوری و نوآوری در ایران، منجر به جلب توجه فعالان این حوزه به ساختار حکمرانی آن شده است. این امر با روند رو به رشد شکل‌گیری ادبیات نظری در خصوص مطالعه‌ی ساختارهای حکمرانی و آسیب شناسی و اصلاح آنها است. حکمرانی نتیجه قواعد رسمی اعلام شده و تعاملات غیررسمی نقش‌آفرینان در شبکه‌های سیاستی است. در این مقاله، وضعیت موجود ساختار حکمرانی درچهارسطح وبراساس قوانین، مقررات و مصوبات این حوزه و همچنین نظرات خبرگان در خصوص وضع موجود با تحلیل شبکه اجتماعی بررسی شده است. با استفاده از شاخص‌های پل‌زنی نقش‌آفرینان در شبکه، تأثیرگذاری و شایستگی آن‌ها، این دو وضعیت بایکدیگر مقایسه شده و مبنای ارائه پیشنهادات سیاستی در هر چهار سطح قرار گرفته است.. با مقایسه یافته‌ها در خصوص قدرت پل‌زنی و مقایسه آن با میزان شایستگی و تأثیر ادراک شده سازمان‌ها، پیشنهادات بصورت افزایش شایستگی و تأثیر نهادهایی که علی‌رغم قدرت بالا در نظام قانونی و نظر خبرگان، شایستگی و تأثیر کمی دارند؛ تقویت جایگاه قانونی نهادهایی که شایستگی و تأثیر بالا و قدرت بالا از منظر خبرگان دارند؛ و بازنگری در مأموریت‌ها و نقش نهادهایی که علی‌رغم شایستگی و تأثیر بالا و جایگاه بالای قانونی، از منظر خبرگان قدرت بالایی نداشتند، ارائه شد.