تأثیر آموزش مثبت‌نگری گروهی بر کفایت اجتماعی و تاب‌آوری تحصیلی دانش‌آموزان دختر مقطع متوسطه

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسۀ اثربخشی­ آموزش مثبت‌نگری گروهی بر کفایت اجتماعی و تاب‌آوری تحصیلی در دانش‌­آموزان دختر صورت گرفت. روش: روش تحقیق شبه تجربی با طرح پیش­آزمون- پس‌­آزمون و پیگیری یک ماهه با گروه گواه بود. جامعۀ آماری شامل تمامی دانش‌­آموزان دختر مقطع متوسطۀ دوم دبیرستان­‌های دولتی و نمونه دولتی شهر زاهدان بود از میان آن‌ها 45 نفر به مطالعه وارد شدند بودند، که از طریق روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای تصادفی انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام 15 نفر) جایگزین شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه مقیاس کفایت اجتماعی فلنر و همکاران (1990) و پرسشنامۀ تاب‌آوری تحصیلی ساموئلز (2004) استفاده شد. گروه­ آزمایش آموزش مثبت‌نگری در طی 8 هفته متوالی در دو ماه دریافت کردند و گروه گواه مداخله‌­ای دریافت نکرد، داده‌ها توسط نرم افزار اس‌پی‌اس‌اس از طریق آزمون اندازه‌گیری مکرر تجزیه و تحلیل شده‌اند. یافته‌ها: نتایج حاصل از تحلیل واریانس اندازه­‌گیری­‌های مکرر نشان داد که آموزش مثبت‌نگری گروهی در کفایت اجتماعی و تاب‌آوری تحصیلی تأثیر معنی‌­داری داشته‌­اند، و میانگین نمرۀ مهارت‌های شناختی و آمایه‌های انگیزشی گروه آزمایشی مثبت‌نگر تفاوت معناداری (05/0>p) گزارش شده است و همچنین مداخلۀ مثبت­نگر در افزایش نمرۀ کلی تاب­آوری تحصیلی و خرده مقیاس‌­های مهارت‌های ارتباطی، جهت­‌گیری آینده و مسئله ­محوری اثربخشی موثری داشته است. نتیجه‌گیری: بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که آموزش مثبت‌نگری گروهی در کفایت اجتماعی و تاب‌آوری نوجوانان دختر و کارآمدی تحصیلی آنها تاثیر چشمگیری می‌تواند داشته باشد.