شناسایی روش تصمیم‌گیری ارزیاب‌ها در فرایند انتخاب متقاضیان پیش‌شتاب‌دهی

شتاب‌دهنده‌ها که در سال‌های اخیر به عنوان یکی از بازیگران اصلی اکوسیستم‌های کارآفرینی جایگاه ویژه‌ای کسب نموده‌اند، از فرآیند ارزیابی و انتخاب متمایزی نسبت به سایر مدل‌های پرورش کسب‌وکار مانند مراکز رشد استفاده می‌کنند. علت اصلی این موضوع در عدم‌قطعیت بالای کسب‌وکار نوپا در مراحل اولیه شکل‌گیری است. لذا برای ارزیابی کسب‌و‌کارهای نوپا برای ورود به شتاب‌دهنده ارزیاب‌ها باید روش‌هایی را توسعه دهند که با اطلاعات ناقص و محدود و تغییرپذیری بالا تناسب داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف شناخت چگونگی تصمیم‌گیری ارزیاب‌های خبره در پذیرش یا عدم‌پذیرش متقاضیان پیش‌شتابدهی از روش پژوهشی تحلیل پروتکل‌های کلامی بهره گرفته است. با بررسی 32 پروتکل کلامی حاصل از تصمیم‌گیری ارزیاب‌های شتاب‌دهنده‌های حوزه فناوری اطلاعات شهر تهران در سال 1398 مشخص شد که آن‌ها به جای تمرکز بر چندین معیار بر اساس روش تصمیم‌گیری مبتنی بر یک دلیل صرفا با یافتن یک مشکل غیرقابل حل تصمیم به عدم‌پذیرش می‌گیرند. این موضوع نشان می‌دهد که وجه مشترک تصمیم‌گیری در ارزیابی پیش‌شتابدهی در روش تصمیم‌گیری است که ارزیاب‌های خبره آن را به کار می‌برند. نوآوری این پژوهش را می‌توان در استفاده از روش تحلیل پروتکل‌های کلامی در چارچوب عقلانیت اکولوژیکی برای توصیف چگونگی تصمیم‌گیری در فرایند پیش‌شتابدهی دانست.