ارتقا کیفی ادراک حسی ساکنین فضاهای سکونتی از منظر دیدگاه پدیدارشناسی

امروزه در فضاهای سکونتی به دلیل عدم توجه معماران به مؤلفه‌های ادراکات حسی ساکنین و عدم توجه به تأثیر حواس بر فرآیند ادراک آنان، نظاره‌گر تنزل کیفیت سطح زندگی و همچنین رضایتمندی نامطلوب ساکنین در محل سکونتشان می‌باشیم. با توجه به آنکه نگرش‌های پدیدارشناسانه در حوزه فضاهای سکونتی کمتر موردتوجه پژوهشگران قرارگرفته است، این پژوهش از دیدگاه پدیدارشناسانه مرلو پونتی و نظریات برگرفته از آن بهره گرفته است و بر آن است تا به ارائه راهبردهایی به جهت ارتقا کیفی ادراکات حسی ساکنین فضاهای سکونتی بپردازد. این پژوهش از منظر روش‌شناسی توصیفی-تحلیلی و پیمایشی است. ابزار این پژوهش پرسشنامه و جامعه آماری آن 50 نفر از متخصصان حوزه معماری می‌باشد. برای تعیین اعتبار یابی پرسشنامه از نرم‌افزار Smartpls2 استفاده شده و به جهت اولویت‌بندی داده‌ها از آزمون فریدمن در نرم‌افزار Spss استفاده شده است. یافته‌ها نشان می‌دهند که مواد و مصالح بوم آورد و آشنا با انسان جهت ایجاد حس خاطره‌انگیزی با مقدار آماره تی 3.47، انعطاف‌پذیری و سیالیت فضا با مقدار آماره تی 3.44 و بهره‌گیری از نماد و نشانه‌ها با مقدار آماره تی 3.12 بیشترین تأثیر را بر ارتقا کیفی ادراک حسی ساکنین فضاهای سکونتی ایفا می‌کنند که به‌تفصیل بیان می‌گردد.