گروه توسعه روستایی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان
被引用0|浏览0
摘要
محرومیت مهمترین عامل نابودکننده سرمایه انسانی جوامع است. لذا، کشورهای مختلف جهان طرحها و برنامههای گوناگونی را در راستای مقابله با آن ترتیب دادهاند. اولین گام برای مقابله با محرومیت بعد از انقلاب اسلامی در ایران، تأسیس جهاد سازندگی بود. این نهاد بعد از دو دهه فعالیت منحل و البته تبدیل به منبع الهامی برای شکلگیری گروههای جهادی در ایران شد. امروزه حرکتهای جهادی با تجربه بیش از دو دهه حضور و فعالیت در حوزه محرومیتزدایی، تبدیل به یک ظرفیت ارزشمند در ایران شده است. اگرچه پژوهشهای انجام شده توانستهاند نتایج مثبت فعالیتهای جهادی را نشان دهند، اما رصد مشکلات و ارایه راهکارهای اصلاحی برای بهینه سازی این مدل موثر از جمله اقدامتی است که به درستی مورد توجه قرار نگرفته است. این پژوهش کاربردی با استفاده از روش توصیفی تحلیلی به بررسی راهکارهای بهبود اثربخشی مدل فعالیتهای جهادی در ایران میپردازد. روش تحقیق به صورت آمیخته کیفی کمی است. در بخش کیفی، از طریق مصاحبه با خبرگان این حوزه به شناسایی الگوی غالب در فعالیت گروههای جهادی و آسیبهای موجود در هر مرحله از آن پرداخته شده است. در بخش کمی، نتایج بخش کیفی با استفاده از یک نمونه آماری 100 نفری از روستاییان شهرستان قلعه گنج استان کرمان، تطبیقسنجی شدهاند. نتایج تحقیق نشان داد که 5 عامل «خلأ دانش شناسایی و تحلیل»، «خطا در رویکردها»، «نقص در ابزارها»، «انگیزش و الگوسازی نادرست» و «ساختار ناکارآمد» میتوانند 63 درصد واریانس متغیر وابسته آسیبهای الگوی فعالیت جهادی را تبیین نمایند.
分享
引用
