Polska jest jednym z kluczowych producentów rzepaku w Europie – uprawiamy go już na ponad milionie hektarów, co stanowi 97% upraw wszystkich roślin oleistych w kraju. Aktualnie ponad 2/3 oleju rzepakowego przeznaczone jest do produkcji biopaliw. Problem stanowi monokultura rzepakowa, bowiem wykorzystanie gruntów rolnych pod uprawę rzepaku do celów energetycznych konkuruje z produkcją żywności, a zdolności produkcyjne rzepaku limitowane są przez powierzchnię upraw i warunki klimatyczne. Lnianka siewna (Camelina sativa) stanowi obiecującą alternatywę dla oleju rzepakowego, a jej atrakcyjność związana jest z wyższą odpornością na niekorzystne warunki glebowe i klimatyczne w porównaniu do rzepaku. Uprawa lnianki stwarza możliwość wykorzystania gleb słabej klasy, nieprzydatnej do uprawy większości roślin rolniczych, co daje szansę na zagospodarowanie terenów dotychczas niewykorzystywanych rolniczo. Oleju z lnianki nie można wprawdzie lać wprost do baku, lecz po odpowiedniej przeróbce można uzyskać z niego estry metylowe (FAME) lub etylowe (FAEE) wyższych kwasów tłuszczowych, stosowane jako domieszki do biodiesla. Alternatywnym sposobem konwersji oleju z lnianki jest jego uwodornienie, co pozwala uzyskać hydrorafinowany olej roślinny (HVO). Po wytłoczeniu oleju z lnianki zostaje biomasa bogata w lignocelulozę, która może służyć do produkcji bioetanolu drugiej generacji, biodegradowalnych poliuretanów, biokompozytów i wielu innych biomateriałów. Lnianka siewna, należąc do najstarszych roślin oleistych na terenie Europy, wydaje się być jednocześnie rośliną przyszłości.
Celem artykułu jest ukazanie roli, jaką odgrywa artystyczna społeczność SchulzFestu w Drohobyczu w warunkach kryzysu społecznego związanego z wybuchem pełnoskalowej wojny w Ukrainie. Rola ta opisywana jest zarówno w kontekście praktyk reinterpretujących przeszłość przywoływaną przez twórczość i życie Brunona Schulza, jak i biograficznego i instytucjonalnego znaczenia „drugiej przeszłości” – zdarzeń i aktorów związanych z działaniami na rzecz pamięci Schulza w ciągu ostatnich dwudziestu lat. Ta „druga przeszłość” wytworzyła specyficzną sieć społecznych powiązań, które w warunkach wojennych ujawniły się jako specyficzna społeczność – nazywaną tu „Republiką Marzeń”. Cechuje się ona zdolnością do transformacji swoich działań, celów i struktur, jest rezylientna i stanowi communitas pomocników wspierających innych oraz samą siebie.
This paper highlights the phenomenon of folk music in terms of a medium of cultural memory. The imaginaires about it are based on the Slavic and folk myth which shaped the forms of expressing folklore over the past two centuries. It is an attempt to switch the discussion from whether folk is able to have a positive influence in traditional folklore preservation, into the sphere of the identitiy issue. Folk music does not necessarily have to evoke the established Polish identity related to folk culture, but it gives an immediate sense of community, at supranational level, including the interslavic one.
