James Ensor’s omnivorous interest in the art of the past to rework modern art, as acknowledged, is a pivotal inspiration for his distinctive, uncanny vision of cultural modernity. His deep cross-temporal attraction to late medieval, Gothic art, especially from c. 1900s however, is less well treated, and is the core concern of this article. Discussion opens new insights into the allure of pre-modern art for Ensor’s creative practice, in the context of his exposure to the 1902 Bruges ‘Primitifs Flamands’ exhibition and its array of Flemish so-called ‘primitive’ and early German art, as well as in relation to Ensor’s interactions with a circle of artists and more globalizing interests beyond Belgium. Taking as its focus, Ensor’s evolving response to the late 19th-century urban-scape, the paper explores his potent re-workings of the medieval Dance of Death, cathedral, Christ as the Man of Sorrows and Marian iconographies, to transform the modern city and artistic experience of it into a site of liminality, alterity and difference. Turning first to Ensor’s oneiric vision of grotesques and rituals, overarched by a fantastical Gothic cathedral in his 1886 The Cathedral, discussion goes on to consider Ensor’s substantial development of these ideas in key later works: notably his 1898 Entry of Christ into Brussels and the darkly devotional, 1913 Furnes - Procession of Penitents. The paper’s final part sheds light on the close resonances between Ensor’s use of the Gothic and his contemporaries’, in particular, Edvard Munch’s and Max Klinger’s, to re-imagine the city as a space of veiled and uncanny pasts, the portals to a many-layered and different modernity.
The work's primary goal is to investigate the effect of ionic liquid (IL) on the adsorption capacity of hybrid biochar (RCB), made from the shells of crabs and Prosopis juliflora, to eliminate Congo red from wastewater. The IL-treated hybrid biochar (ILCB), the raw hybrid biochar (RCB), the acid (HCl), and the salt-treated hybrid biochar (ZnCl2) ZCB adsorption ability were compared. The adsorption of Congo red dye (CRD) from wastewater was examined using various criteria that affect the adsorption potential, including initial pH, adsorbent dosage, initial CRD concentration, contact duration, kinetic, equilibrium, and thermodynamic studies. The Langmuir model fits well in analyzing experimental data with various equilibrium models, indicating that the monolayer adsorption was followed. The enhancement of the adsorption potential of hybrid biochar was confirmed using the maximum adsorption capacity (ILCB: 126.58 mg/g; ZCB: 108.88 mg/g; RCB: 91.74 mg/g; ACB: 66.23 mg/g). The pseudo-second-order model, which indicated the chemisorption mechanism, was found to be appropriate in the kinetic analysis of the data. Thermodynamic analysis indicated the feasible, spontaneous, and endothermic nature of CRD adsorption using RCB, ACB, ZCB, and ILCB. This led to the conclusion that hybrid biochar has the potential to be an adsorbent for CRD removal.
Pirandai (Cissus quadrangularis) is a medicinal herb that has long been revered in the Siddha medical tradition as a "bone-setter herb." Siddha Yoga practices work towards holistic health through the integration of the body, diet, and discipline. This article proposes the hypothesis that the anti-inflammatory, antioxidant, and osteogenic (bone-formation stimulating) properties of Pirandai, as confirmed by modern science, can offer significant benefits for women's health when combined with the holistic approach of Siddha Yoga. This integration would be particularly relevant for specific women's health challenges such as post-partum recovery, menopausal bone health, and dysmenorrhea (menstrual pain). The article first explains the traditional foundations of Pirandai's use in the Siddha Yoga tradition, and then examines its efficacy based on modern scientific evidence regarding its phytochemical components and biological mechanisms. Finally, it proposes a therapeutic model that integrates traditional knowledge and modern science. பிரண்டை (Cissus quadrangularis) சித்த மருத்துவப் பாரம்பரியத்தில் நீண்டகாலமாகவே "எலும்பு மருந்தாக" மதிக்கப்படும் ஒரு மருத்துவ மூலிகையாகும். சித்தர் யோக முறைகள் உடல், உணவு மற்றும் ஒழுக்கம் ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைப்பு மூலம் முழுமையான ஆரோக்கியத்தை நோக்கி செயல்படுகின்றன. இந்தக் கட்டுரை, பிரண்டையின் நவீன அறிவியலால் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட எரிச்சல்-எதிர்ப்பு (Anti-inflammatory), ஆக்சிஜனேற்ற-எதிர்ப்பு (Antioxidant) மற்றும் எலும்பு உருவாக்கத்தைத் தூண்டும் (Osteogenic) பண்புகள் ஆகியவை, சித்த யோகத்தின் முழுமையான அணுகுமுறையுடன் இணைந்து, பெண்களின் உடல்நலத்திற்கு குறிப்பிடத்தக்க நன்மைகளை வழங்கும் என்ற கருதுகோளை முன்வைக்கிறது. இந்த ஒருங்கிணைப்பு, பிரசவத்திற்குப் பிந்தைய வலுவூட்டல் (Post-partum recovery), மாதவிடாய் நிறுத்த கால எலும்பு ஆரோக்கியம் (Menopausal bone health), மற்றும் வயிற்று வலி (Dysmenorrhea) போன்ற குறிப்பிட்ட பெண்கள் உடல்நலச் சவால்களுக்கு மிகவும் பொருத்தமானதாக இருக்கும். இக்கட்டுரை சித்த யோகவழியில் பிரண்டை பயன்பாட்டின் மரபுசார் அடிப்படைகளை விளக்கியவுடன், அதன் தாவர வேதியியல் கூறுகள் (Phytochemical) மற்றும் உயிரியல் செயல்முறைகள் குறித்த நவீன அறிவியல் ஆதாரங்களை வைத்து அதன் பயனுறுதிறனை ஆய்வு செய்கிறது. இறுதியாக, மரபு மற்றும் நவீன அறிவியலை இணைக்கும் ஒரு சிகிச்சை மாதிரியை இது முன்மொழிகிறது.
Solanum trilobatum, commonly known as White Thuthuvalai, is a prominent medicinal herb utilized since ancient times in the traditional Indian systems of medicine, particularly in Siddha medicine. The medicinal properties of this plant are extensively cataloged in classical Siddha literature. In recent times, modern botanical and pharmacological investigations have scientifically validated the diverse biological activities of this plant. These studies have shed new light on the bioactive compounds present in Solanum trilobatum, its antimicrobial and antioxidant potential, and its applications in nanotechnology. The principles of Siddha medicine emphasize the efficacy of this herb in treating respiratory ailments, dermatological conditions, and various types of inflammation. Corroborating these traditional claims, modern laboratory experiments have demonstrated the efficacy of the plant's ethanolic and aqueous extracts against a range of bacterial and fungal pathogens. Furthermore, being rich in natural antioxidants, the plant is understood to possess the capacity to prevent biochemical dysregulation at the cellular level. In the field of nanotechnology, research on Solanum trilobatum has shown significant advancements. The green synthesis of nanoparticles, a technique that utilizes plant components, is an emerging area of development using this herb. Such nanomaterials hold the potential to revolutionize drug delivery systems and diagnostics. This review aims to bridge the traditional knowledge of Siddha medicine with modern scientific research by compiling recent findings, with a specific focus on the unique characteristics of the white-flowered variety of Solanum trilobatum. The paper underscores the need for further in-depth research into its mechanism of action, toxicity profile, and clinical applications for human health to fully harness the plant's therapeutic potential. Undoubtedly, the synergy between traditional wisdom and modern science will enable herbs like Solanum trilobatum to offer alternative solutions to global health challenges. வெள்ளை தூதுவளை (Solanum trilobatum) என்பது இந்தியாவின் பாரம்பரிய மருத்துவ முறைகளில், குறிப்பாக சித்த மருத்துவத்தில், பண்டைய காலம் முதல் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு முக்கிய மூலிகைத் தாவரமாகும். இத்தாவரத்தின் மருத்துவ குணங்கள் சித்த நூல்களில் விரிவாகப் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன. அண்மைக் காலத்தில், நவீன தாவரவியல் மற்றும் மருந்தியல் ஆய்வுகள் இத்தாவரத்தின் பல்வேறு உயிரியல் செயல்பாடுகளை அறிவியல் பூர்வமாக உறுதிப்படுத்தியுள்ளன. இந்த ஆய்வுகள் வெள்ளை தூதுவளையில் காணப்படும் பயோஆக்டிவ் சேர்மங்கள், அதன் நுண்ணுயிர் எதிர்ப்பு, ஆக்ஸிஜன் குறைப்பு எதிர்ப்பு திறன் மற்றும் நானோதொழில்நுட்பப் பயன்பாடுகள் குறித்து புதிய விளக்கங்களை வெளிப்படுத்தியுள்ளன. சித்த மருத்துவக் கோட்பாடுகள் இந்த மூலிகையின் சுவாச நோய்கள், தோல் நோய்கள் மற்றும் பலவகையான வீக்கங்களுக்கான பயனுறுதலை வலியுறுத்துகின்றன. நவீன ஆய்வகச் சோதனைகள் இக்கருத்துகளைத் தழுவி, இத்தாவரத்தின் எத்தனால் மற்றும் நீர் சார்ந்த சாறுகள் பல்வேறு பாக்டீரியா, பூஞ்சை நோய்க்கிருமிகளுக்கு எதிரான செயல்திறனை நிரூபித்துள்ளன. மேலும், இயற்கை ஆன்டிஆக்ஸிடன்ட்கள் நிறைந்த இந்த தாவரம், செலுலார் அளவில் ஏற்படும் உயிர்வேதியியல் சீர்கேடுகளைத் தடுக்கும் திறன் கொண்டதாக விளக்கப்படுகிறது. நானோதொழில்நுட்பத் துறையில், வெள்ளை தூதுவளை பற்றிய ஆராய்ச்சிகள் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றங்களைக் காட்டுகின்றன. தாவரக் கூறுகளைப் பயன்படுத்தி நானோபொருட்களை தயாரிக்கும் பசுமைத் தொழில்நுட்பம், இம்மூலிகையைப் பயன்படுத்தி வளர்ச்சியடைந்து வருகிறது. இத்தகைய நானோபொருட்கள் மருந்து வழங்கல் முறைகள் மற்றும் நோய் நிர்ணயத்தில் புரட்சிகர மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும் சாத்தியம் உள்ளது. இந்த ஆய்வுக் கட்டுரை, சித்த மருத்துவத்தின் பாரம்பரிய அறிவுடன் நவீன அறிவியல் ஆய்வுகளை இணைக்கும் வகையில், வெள்ளை பூக்கொண்ட தூதுவளை வகையின் தனித்தன்மைகளை மையமாகக் கொண்டு, சமீபத்திய ஆய்வு முடிவுகளைத் தொகுக்கிறது. மேலும், இத்தாவரத்தின் முழு மருத்துவ ஆற்றலைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் வகையில், அதன் செயல்பாட்டு முறை, நச்சுத் தன்மை மற்றும் மனித ஆரோக்கியப் பயன்பாடுகள் குறித்து மேலும் ஆழமான ஆராய்ச்சி நடத்த வேண்டியதன் அவசியத்தை இக்கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது. பாரம்பரியம் மற்றும் நவீன அறிவியல் இணைந்து செயல்படும் போது, வெள்ளை தூதுவளை போன்ற மூலிகைகள் உலகளாவிய ஆரோக்கிய சவால்களுக்கு மாற்று தீர்வுகளை வழங்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.
This article examines the innate intelligence demonstrated by wild elephants in their selective diet and foraging habits, focusing on specific medicinal herbs. These choices are compared and evaluated against the medical philosophies described in ancient Siddha medical traditions. The works of Siddhas such as Agathiyar, Bogar, Thirumoolar, and Yugi Munivar elucidate concepts like 'Thuruva Sakthi' (the inherent ability to select a remedy for an ailment) and 'Udal Nannilai' (physical homeostasis or equilibrium) that are present in the natural behaviour of animals. Wild elephants exhibit 'Self-Medication Behaviour,' where they occasionally consume specific leaves, roots, or barks in response to illness or physiological imbalance. This natural behaviour shows a remarkable parallel with the traditions claiming that the Siddhas derived medical knowledge for human welfare from observing the instincts of animals. This comparative analysis may serve as a guide for discovering new herbal sources or formulating new drug designs for human medicine. This study employs a multidisciplinary approach, integrating data from environmental science, zoology, anthropology, and botany with the traditional wisdom of Siddha medicine. It highlights the connection between the innate knowledge of animals and ancient human medicinal systems, thereby offering an integrated perspective for future medical research. இக்கட்டுரை, காட்டு யானைகள் தங்கள் உணவு மற்றும் நெருஞ்சிப் பழக்கங்களில் தேர்ந்தெடுக்கும் சில மூலிகைகளில் அமைந்துள்ள இயற்கையான நுண்ணறிவுத் திறனை ஆராய்கிறது. இத்தேர்வுகளை பண்டைய சித்த மருத்துவ மரபுகளில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள மருத்துவத் தத்துவங்களுடன் ஒப்பிட்டு மதிப்பிடுகிறது. அகத்தியர், போகர், திருமூலர், யூகி முனிவர் போன்ற சித்தர்களின் நூல்கள், விலங்குகளின் இயற்கை நடத்தையில் அடங்கியுள்ள 'துருவ சக்தி' (நோயைத் தேர்்தெடுத்தல்) மற்றும் 'உடல் நன்னிலை' (உடல் சமநிலை) பற்றிய கருத்துகளை விளக்குகின்றன. காட்டுயானைகள் சில நேரங்களில் நோய் அல்லது உடல் சமநிலைக் கோளாறுகளின் போது குறிப்பிட்ட இலைகள், வேர்கள் அல்லது பட்டைகளை உண்ணும் 'சுய மருத்துவ நடத்தை' (Self-Medication Behaviour) காட்டுகின்றன. இந்த இயற்கையான நடத்தை, சித்தர்கள் விலங்குகளின் இயல்பூக்கங்களில் இருந்து மனித நலனுக்கான மருத்துவ அறிவைப் பெற்றதாகக் கூறும் மரபுகளுடன் குறிப்பிடத்தக்க ஒற்றுமை கொண்டுள்ளது. இந்த ஒப்பீட்டாய்வு, மனித மருத்துவத்திற்கான புதிய மூலிகை ஆதாரங்கள் அல்லது மருந்து வடிவமைப்புகளைக் கண்டறியும் வழிகாட்டியாக அமையலாம். இந்த ஆய்வானது சுற்றுச்சூழல் அறிவியல், வனவிலங்கியல், மானிடவியல் மற்றும் தாவரவியல் தரவுகளை சித்த மருத்துவத்தின் பாரம்பரிய நுண்ணறிவுடன் இணைக்கும் ஒரு பன்முக அணுகுமுறையைப் பின்பற்றுகிறது. இது விலங்குகளின் உள்ளார்ந்த அறிவுக்கும் பண்டைய மனித மருத்துவ அமைப்புகளுக்கும் இடையேயான இணைப்பை வலியுறுத்தி, மருத்துவ ஆராய்ச்சிக்கு ஒரு ஒருங்கிணைந்த கண்ணோட்டத்தை வழங்குகிறது.
