Το άρθρο εξετάζει το πώς εννοιολογείται και αρθρώνεται η προσέγγιση περί νευροσεξισμού. Η γενική ιδέα είναι ότι ορισμένες μελέτες από τον χώρο των νευροεπιστημών που υποστηρίζουν σημαντικές, σταθερές βιολογικές διαφορές φύλου θα πρέπει να εκλαμβάνονται ως περιπτώσεις νευροσεξισμού, δεδομένου ότι, παραβλέποντας τη συνθετότητα και πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης και κοινωνικής ζωής, τείνουν να αναπαράγουν έμφυλα στερεότυπα, προσδίδοντας αξιοπιστία σε επιζήμιες προκαταλήψεις. Σε αυτήν τη βάση, μια κοινωνιολογικά προσανατολισμένη ανάγνωση της σχετικής εργογραφίας επιβεβαιώνει ότι η κριτική προσέγγιση περί νευροσεξισμού δεν αρνείται τις βιολογικά προσδιορισμένες διαφορές φύλου, αλλά επιχειρεί να διασφαλίσει την, κατά το δυνατόν, πληρέστερη κατανόηση των νευροεπιστημονικών ευρημάτων και της σημασίας τους αναφορικά με την αναπαραγωγή της έμφυλης ανισότητας. Τούτο επιχειρείται στο πλαίσιο ενός διακριτού ρεύματος στον χώρο των νευροεπιστημών, αυτό του νευροφεμινισμού, το οποίο προκρίνει τις διαθεματικές προσεγγίσεις και τον παραγωγικό διεπιστημονικό διάλογο με τις κοινωνικές επιστήμες.
Rural housing precariousness calls for spatial and multi-scalar research. Understanding the mechanisms behind these challenges —and identifying how rural families build resilience— is critical for developing effective housing policies that promote social protection and inclusion. The paper examines the lived experiences of rural households in Greece, facing both visible and invisible forms of poverty and housing exclusion, through a comparative three-case study approach. Participants’ narratives identify four aspects of housing precariousness in rural areas: i) substandard housing and living conditions, ii) spatial segregation/exclusion, iii) facing foreclosure or reliance on relatives, and iv) high rents and declining housing stock. The research also sheds light to the structural and institutional dimensions of contemporary rural housing precariousness, and underscores the limitations of familial and community solidarity in rural Greece amidst multiple crises. The paper advocates for a different mode of governance in rural housing—one that takes into account local geographies and sociocultural specificities, as well as gender, ethnicity, ageing, and intersecting social identities.
Το άρθρο εξετάζει την πολιτική πόλωση στα επίσημα κομματικά μανιφέστα των ελληνικών κοινοβουλευτικών κομμάτων κατά τις εθνικές εκλογικές αναμετρήσεις του 2012, 2015 και 2019. Μέσα από συνδυασμό θεωρητικών προσεγγίσεων για την πόλωση και συστηματική ανάλυση των προεκλογικών προγραμμάτων — αξιοποιώντας δεδομένα από το Comparative Manifesto Project, το Chapel Hill Expert Survey και μια πρωτότυπη τυπολογία «πολωτικών αναφορών»— διερευνάται πώς οι θεματικές προτεραιότητες, οι ιδεολογικές διαφοροποιήσεις και οι ρητορικές στρατηγικές διαμορφώνουν το πολιτικό αφήγημα. Το άρθρο καταλήγει στο ότι η πόλωση στον πολιτικό λόγο δεν είναι απλώς αντανάκλαση των κοινωνικών διαιρέσεων, αλλά και εργαλείο πολιτικής στρατηγικής, που επηρεάζεται σημαντικά από την ιδεολογική ταυτότητα και τη θέση των κομμάτων στον πολιτικό ανταγωνισμό.
Το άρθρο επικεντρώνεται σε ένα από τα ακανθώδη ερωτήματα της κοινωνικής θεωρίας, που αφορά τη σύγχρονη φύση του ρατσισμού και τη διάκριση μεταξύ νέων και παλιών μορφών φυλετικών προκαταλήψεων. Ανατρέχοντας στην έννοια του νεο-ρατσισμού και στις διαφορετικές εκφάνσεις του, το άρθρο αναλύει τις αφηγηματικές και κοινωνιο-γνωστικές μετατοπίσεις στη συγκρότηση των προκαταλήψεων, που συνδέονται με ιστορικο-κοινωνικές ανακατατάξεις. Ταυτόχρονα, εστιάζει στα αναλυτικά προβλήματα που παρουσιάζει η προσπάθεια χάραξης μιας κάθετης τομής μεταξύ παλιού και νέου ρατσισμού. Σε αυτό το πλαίσιο, βασική θέση του άρθρου είναι η ανάγκη διαμόρφωσης εμπλαισιωμένων, διαθεματικών και ερμηνευτικά ανοικτών ερευνητικών οδών, ικανών να αποτυπώνουν τον σύνθετο, μεικτό και υβριδικό χαρακτήρα των σύγχρονων προκαταλήψεων.
Η χρήση μεικτών μεθόδων στην κοινωνική έρευνα σε θέματα φύλου καθίσταται όλο και πιο διαδεδομένη, καθώς παρέχει τη δυνατότητα συνδυαστικής αξιοποίησης των πλεονεκτημάτων κάθε μεθόδου. Στο παρόν άρθρο εξετάζεται και προτείνεται η σύζευξη ποσοτικής και ποιοτικής έρευνας για τη μελέτη θεμάτων φύλου, ως μια προσέγγιση που επιτρέπει την πληρέστερη ανάδειξη διαστάσεων κοινωνικών φαινομένων και παρέχει μια αξιόπιστη βάση ανάπτυξης πολιτικών για το φύλο. Παρουσιάζεται ως παράδειγμα πρωτογενής έρευνα που διενεργήθηκε για το πεδίο της βίας και της παρενόχλησης στον κόσμο της εργασίας, προκειμένου να αναδειχθεί η αξία και η συνεισφορά της χρήσης μεικτών μεθόδων.
This article examines key conceptualizations of discourse that have shaped scholarly analyses of mediation, communicative networks, and practices of digital modernity across the social sciences and humanities throughout the 20th century. It traces four influential frameworks through which discourse has been appropriated: (1) discourse as communicative power, (2) discourse as popular empowerment, (3) discourse as the textualization of power, and (4) discourse as symbolic power. These frameworks reveal distinct analytical orientations to the political and popular dimensions of mediation, and reflect varying understandings of the power of discourse as shaped through language and visuality in the construction of social realities. The article concludes by briefly addressing how these conceptualizations of discourse and power are being reconfigured in the context of machine learning, algorithmic mediation, and big data in the digitized landscape of the 21st century.
Based on the Aristotelian tradition and the Critical Discourse Studies roots on critique, I introduce a Discourse Argumentative Approach (DAA) that focuses on the examination of the decryption of political arguments that appeal as common sense. In particular, this paper seeks to demonstrate through a reflexive approach that the integration of CDS with argumentation theory not only enhances analytical rigor by mitigating the risk of interpretive bias, but also challenges the analyst’s own ideological assumptions and epistemic positioning. To do so, I utilize the DAA to examine in depth the discursive normalization of antisemitism as a form of "common sense" knowledge.
This reflexive piece offers a critical reflection on my scholarly trajectory by mapping the theoretical and political commitments that have shaped my academic work over time. Drawing from lived experiences of dislocation, and political urgency, I trace how my scholarship has developed across three interrelated thematic domains: (1) the discursive construction and normalization of far-right authoritarianism, (2) the ideological functions of education as a contested site within capitalist structures, and (3) the centrality of historical thinking as a methodological, epistemological, and political imperative. Grounded in Critical Theory —particularly the Frankfurt School— and articulated through Critical Discourse Studies and Critical Pedagogy, I examine how my work has aimed to expose and disrupt the logics of neoliberalism, authoritarianism, and epistemic violence. Across these domains, I argue that critique is not a methodological add-on but a historically and politically situated praxis. This paper is both an intellectual memoir and a synthesis of scholarly contributions, foregrounding the imperative to historicize, politicize, and radicalize intellectual labor in the service of social transformation.
The article explores how the term critical is interpreted across four key approaches to language education: critical thinking, critical pedagogy, critical literacy, and critical language awareness. It examines the theoretical principles, epistemological assumptions, and pedagogical goals of each, highlighting both convergences and differences. Particular attention is given to the kinds of learners and citizens each approach seeks to cultivate. The analysis encourages reflection on how criticality is understood and enacted in diverse educational contexts, offering insights for more coherent and transformative language teaching practices.
In this paper, I elaborate on specific tools provided by Critical Discourse Studies (CDS) for exposing and critiquing the hypocrisy of the ‘humanitarian/antiracist values’ of the Greek national discourse. In particular, I focus on the interplay between the macro- and micro-levels of discourse and Ι apply Reisigl and Wodak’s (2001) concept of critique to reveal inconsistencies often masked by manipulative hegemonic discourse. I also explore the concept of prospective critique based on alternative, antagonistic discourses aiming to improve communication. Drawing on Fairclough’s (1992) and Laclau and Mouffe’s (1985) frameworks, I examine how antagonism between discourses challenges taken-for-granted assumptions. In this context, I review my research on the asymmetric representation of migrant and majority populations in Greek national discourse. Moreover, I propose post-national discourse as a means of critiquing the Greek national discourse, exposing the constructed and purportedly humanitarian character of its homogeneity and questioning its acceptance. Finally, I argue that this critique can inform educational approaches that destabilize homogeneous worldviews and promote cultural and linguistic hybridity, fostering more equitable interactions between migrant and majority populations.
This article offers a reassessment of the use of the “Critical” in Critical Discourse Studies (CDS). In doing so, it aims to “breathe new life” into the discussion so that the concept can be reconsidered and better understood. We return to the immanent - socio-diagnostic, retrospective- and prospective critiques, introduced by the Discourse-Historical Approach (DHA) as a valuable heuristic for considering the “Critical” in CDS. After pinpointing some limitations in contemporary CDS-oriented research, we present examples from our own research practices to show both how “critique” can be foregrounded and how different ‘‘forms’’ of critique can, and should, be combined.
Critical Discourse Studies (CDS) stands apart from “non-critical” approaches by not only analyzing the role of language in society, but by examining how and why it is entangled with power relations and ideology. Yet, what constitutes the “critical” in CDS often remains conceptually ambiguous. This Special Issue addresses these ambiguities, focusing on ideology, power, critique, and reflexivity. Bringing together contributions primarily from Greek scholars, it aims to foster reflexive, intertextual dialogue and to advance the academic recognition and institutional presence of CDS in Greece, while also engaging broader questions about its evolving meaning and role in critical scholarship.
This reflexive article traces my trajectory in Critical Discourse Studies (CDS) and pop culture, exploring the recurring tension between scholarly “guilt” and personal “pleasure.” Growing up, watching Greek popular TV programs was a cherished pastime among the women in my family, yet it often clashed with the cultural values of our leftist background, which prioritized politically engaged art and critical thinking. I argue that CDS faces a similar challenge, frequently privileging the analysis of elite voices while neglecting the affective dimensions of meaning making. Adopting a more reflexive approach could help CDS become more inclusive, theoretically vibrant, and socially relevant.
Widely used in the social sciences, the concept of “informal labour” affects our perception of the social world. But is it a neutral and impartial concept? This study draws on extensive and unexploited archives of the International Labour Organization that established the concept of “informal labour”; it outlines the broader historical context of the concept's genesis, the process of its diffusion and highlights the main ideological obsession of the time: the imperative of economic development through massive industrialization. Focusing on the case of Greece, from the beginning of the 20th century until the 1980s, the study constantly contrasts the factual data and their ideological interpretation. The concept of “informal labour” is considered as a key indicator for approaching the complex phenomenon called ideological hegemony.
Η διδακτορική διατριβή που παρουσιάζεται εκπονήθηκε στη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου και υποστηρίχθηκε τον Ιούνιο του 2023. Η τριμελής συμβουλευτική επιτροπή συγκροτήθηκε από τον Επίκουρο Καθηγητή του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου Ζαχαρία Παληό (επιβλέπων), τον Καθηγητή του Πανεπιστημίου Κρήτης Γιώργο Τσιώλη και τον Ομότιμο Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεράσιμο Κουζέλη. Στη διατριβή εξετάζεται η σύνθετη σχέση μεταξύ βιογραφίας, μάθησης και (δια)μόρφωσης.
Η εργασία αυτή είναι μια πρώτη προσέγγιση στο σύνθετο ζήτημα των σχέσεων μεταξύ λαϊκισμού και ιδεολογίας μέσα από δύο συγκεκριμένες εννοήσεις της ιδεολογίας. Συγκεκριμένα, συζητάμε μια σειρά από ιδέες που αφορούν εννοιακά προβλήματα αλλά και λειτουργίες της ιδεολογίας μέσα στο κοινωνικο-πολιτικό πεδίο και διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν ομοιότητες και αντιστοιχίες μεταξύ των δύο μορφών του λόγου, προτείνουμε δε, συμβατικά, ότι ο λαϊκισμός μπορεί να θεωρηθεί μορφή του ιδεολογικού λόγου, ίσως όχι με την έννοια της «σκληρής» πολιτικής ιδεολογίας αλλά με την έννοια μιας «λεπτής» ιδεολογίας.
In his book, Territory and democratic politics: A critical introduction (2024), Oscar Mazzoleni reflects upon territory, and the outcome this notion creates. He pushes back against the trend of "deterritorialization" in social sciences and underlines a need for a correct understanding of territory for management of late modernity issues inclusive of citizenship, nationalism and migration. Mazzoleni further opined that ‘territory can hardly be understood as an area or a geographical space but it is an aspect of identities and politics’. Within this context, by dwelling on the territory/identity/power connection, Mazzoleni offers valuable insights into most of the problems that affect democracies today. This review contextualizes and refines Mazzoleni’s work through a lens by addressing fundamental issues related to the African context. The purpose of this article is to deconstruct the arduous nature of the land and the dynamics of democratization in Africa, which still lags in responding to the challenges of decolonization, not to mention the colonial invention of borders and nations.
