Το κείμενο αυτό εξετάζει τη σχέση που αναπτύσσεται στο πεδίο έρευνας κατά τη συλλογή προφορικών μαρτυριών ως σχέση συγκρούσεων και ανατροπών. Επιχειρεί να δείξει ότι, ενώ ο ερευνητής διαθέτει σημαντικά κοινωνικά και εκπαιδευτικά εφόδια, δεν ασκεί μονομερώς συμβολική εξουσία ούτε είναι σε θέση να δημιουργήσει ιδανικές συνθήκες διαλόγου. Ο αφηγητής επίσης προσανατολίζει τη συζήτηση προς τις κατευθύνσεις που τον εξυπηρετούν διεκδικώντας προσοχή και αξιοποιώντας την ερευνητική διαδικασία ως μηχανισμό δικής του αυτονόμησης και προβολής. Η ιδιότυπη αυτή «ανατροπή» προσλαμβάνει ξεχωριστό αναλυτικό ενδιαφέρον μεταξύ κοινωνικά περιθωριοποιημένων υποκειμένων, όπως είναι οι προσφυγικοί πληθυσμοί στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία.

Ερευνήτρια στο ΕΚΚΕ.** Θέλω και από αυτή τη θέση να ευχαριστήσω την Κ. Κασιμάτη και τα μέλη της Ομά δας για την Απασχόληση (Ε.Άλλισον, Μ. Θανοπούλου, Φ. Θεοδώρα, Π. Τσάρτα, Κ. Τσακί ρη και Μ. Χρυσάκη) που έπαιξαν εποικοδομητικό ρόλο στην τελική διαμόρφωση

Οικονομολόγος ΛΑΧ: λιγότερο αναπτυγμένες χώρες ΠΕ: πολυεθνικές εταιρείες ΑΧ: αναπτυγμένες χώρες -Μετάφραση από το αγγλικό πρωτότυπο