Maintaining yarn quality is crucial in textile manufacturing, where neps count and sliver unevenness percentage (U%) significantly impact production consistency and fabric performance. This study evaluates the effect of cleaning wire cylinders and stationary flats on neps count and U% in carded slivers, providing a cost-effective alternative to advanced predictive maintenance techniques. Using a randomized experimental design, measurements were conducted on two production lines (B2 and B3) before and after cleaning interventions. Neps count and U% were assessed using the Advanced Fiber Information System (AFIS) and Uster Tester, respectively. Statistical analysis, including t-tests and effect size calculations, revealed significant reductions in neps count (B2: 76.08 to 39.50; B3: 88.00 to 40.23) and U% (B2: 7.19% to 4.34%; B3: 8.27% to 4.25%), meeting industry benchmarks. The findings demonstrate that routine cleaning enhances fiber alignment, reduces defects, and improves production consistency without the high costs of predictive maintenance systems. This study highlights the importance of structured maintenance practices and provides a foundation for optimizing cost-effective and sustainable textile manufacturing processes.
Transfer and emboss printing processes, widely used in the textile industry to improve surface appearance, were examined in this study not only for their aesthetic and fastness features but also for their potential influence on the physical and structural properties of fabrics. Within this scope, the effects of different industrial finishing processes applied to polyester chenille fabrics with two different pile heights on fabric thickness, elongation behavior, and abrasion resistance were investigated. Finishing routes consisting of stentering followed by sequential transfer and emboss printing were applied to evaluate their effects. Results showed that the finishing process was important factor on fabric thickness, and the application of transfer and emboss printing after stentering decreased thickness while improving abrasion performance. Elongation values remained below 10% in all fabrics, and one-way analysis of variance (ANOVA) confirmed that the finishing process had a significant effect on dimensional stability, whereas chenille yarn type had an insignificant effect. Abrasion resistance analyses similarly highlighted the significant role of the finishing process. Overall, the findings provide valuable insight into the structural effects of transfer and emboss printing on chenille fabrics and offer practical guidance for process optimization and material selection, while serving as a reference for the industrial design and applications of similar fabrics.
Tekstil endüstrisinde pamuk lifi potansiyel bir hammadde kaynağı olmasına rağmen, her yıl binlerce ton atık, lif uzunluğu dağılımı, incelik ve mukavemet özelliklerindeki heterojen yapı nedeniyle doğrudan yüksek kaliteli iplik üretiminde kullanılamamaktadır. Bu çalışmada, söz konusu atık elyafın open-end rotor eğirme teknolojisi kullanılarak hacimli hav ipliğine dönüştürülmesi üzerine kapsamlı bir proses optimizasyonu gerçekleştirilmiştir. Çalışma kapsamında, Ne 16/1 %10-50 arasında geri dönüştürülmüş pamuk karışımları kullanılarak elyaf hazırlama aşamasında açma- temizleme yoğunluğu, besleme hızı ve rotor devri gibi kritik parametreler sistematik olarak optimize edilmiş; elde edilen iplikler, düzgünsüzlük (%CVm), ince-kalın yer ve neps içeriği (IPI/km), tüylülük indeksi (H%), kopma mukavemeti (Rkm) ve kopma uzaması (%) gibi kritik performans parametreleri açısından Ne 16/1 %100 pamuk ipliği ile karşılaştırmalı olarak analiz edilmiştir. Bulgular, belirlenen optimum parametre kombinasyonlarında geri dönüştürülmüş elyafın, mukavemet ve yüzey karakteristikleri bakımından endüstriyel kullanım standardını karşılayabildiğini ortaya koymuştur. Bu sonuçlar, atık yönetiminde döngüsel ekonomi ilkelerini destekleyerek ekonomik ve çevresel faydanın yanı sıra sürdürülebilir bir üretim modeli sunmaktadır.
Geleneksel ağaç baskı sanatı farklı kültürlerde kendi perspektifinde şekillenerek gelişen önemli bir sanat dalıdır. Anadolu’da yazmacılık adı altında tekstil yüzeylerine uygulanan bu baskı sanatı, stilize edilen motifler ile öznel bir kimlik kazanmıştır. Geçmişte doğal boyalar ile uygulanan ağaç baskı sanatı, sentetik boyaların da keşfi ile günümüzde kimyasal boyalar ile icra edilmeye başlanmıştır. Buna karşın, kimyasal boyaların çevreye verdiği zarar ve tahribatın günümüzde birçok araştırmaya konu olması, doğal boyaların kullanımını yeniden gündeme getirmiştir. Günümüzde ise, yapılan literatür araştırmalarında, doğal boyaların baskıda kullanımı ekolojik baskı uygulamaları ile sınırlı kalmıştır. Bu nedenle yapılan literatür araştırmaları sonucunda, mor soğan kabuğundan elde edilen toz boya ile geleneksel ağaç baskı uygulamasına çok fazla rastlanılmamış olup, bu durum da çalışmanın özgün değerini göstermektedir. Çalışmada, ağaç baskı sanatının mor soğan kabuğundan elde edilen toz boya ile yeniden uygulanmasına yönelik doğal boya ile baskı uygulaması gerçekleştirilmiştir. Çalışma kapsamında ağaç baskı sanatının geleneksel yöntemleri korunarak doğal boya ile yeniden uygulanması kültürel mirasın korunmasına katkı sağladığı gibi, ekolojik üretim anlayışına da hizmet etmektedir. Pamuklu kumaşlar üzerine yapılan mordan maddesiz ve 4 farklı mordan maddeli baskı uygulamaları sonucunda kumaş numunelerinin renk ölçümleri (K/S, CIE L*a*b*C* ve h°), haslık testleri, SEM ve SEM-EDX analizleri gerçekleştirilmiştir. Elde edilen sonuçların incelenmesi ile birlikte, mor soğan kabuğundan çökeltme yöntemi ile üretilen doğal toz boyanın ağaç baskı uygulamasında kullanılabileceği tespit edilmiştir.
Özel gereksinimli bebeklere yönelik giysi tasarım çalışması içermesi bakımından önemli bulunan bu çalışma, deneysel tasarım metodolojisi bağlamında karma yöntem ile hazırlanmış olup tarama, içerik analizi ve uygulama modelleri birlikte kullanılmıştır. Çalışmanın temel amacı, deneysel tasarım metodolojisinin, giysi tasarımına nasıl aktarılacağının analizi ve uygulanma süreçlerinin ortaya koyulmasıdır. Çalışmanın alt amacı ise deneysel tasarım aşamalarına göre şekillendirilmiş ve ilk aşama olan problem seçmede “Deneysel tasarım metodolojisi kapsamında özel gereksinimli bebekler için giysi tasarımının nasıl olması gerektiği” araştırma konusu ve kapsamında şekillendirilmiştir. Faktörleri, seviyeleri ve aralıkları seçmede özel gereksinimi bulunan beden hareketi kısıtlı 0-36 ay arası bebekler seçilmiş ve bu bebeklerin aileleri, bakıcıları ve sağlık kuruluşlarında bu bebeklerin bakımına destek sağlayan sağlık personeli araştırmaya dahil edilmiştir. Çıktı değişkenlerinin seçilmesinde bu bebeklere bakım sağlayan 52 aile bireyi ve 38 sağlık personelinin tasarım kriterleri ile ilgili görüşlerinin belirlenmesi için yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılmıştır. Ayrıca yarı yapılandırılmış görüşme formu ile belirlenen sorunların kök nedenlerine inebilmek için 15 kişi ile odak grup görüşmesi yapılmıştır. Katılımcıların görüşleri bir rapor haline getirilmiştir. Deney tasarımını seçmede 6 adet eskiz çizimi ile 6 adet modelden model geliştirme çizimleri yapılmıştır. Bu çizimlerden malzeme, form, tasarım ve inovasyon özellikleri bakımından tasarım kriterlerini karşılayan 3 modelin numune üretimi gerçekleştirilmiştir. Pilot çalışmalar planlanmıştır. Deneyi gerçekleştirmede tasarım doğrulaması yapılabilmesi için 4 özel gereksinimli bebek ile giyim denemeleri gerçekleştirilmiş, katılımcıların numune giysiler ile ilgili görüşleri değerlendirme formu ile toplanmış, bulgular değerlendirilmiştir. Sonuç aşamasında ise deneysel tasarım yönteminin giysi tasarım sürecine uyarlanabildiği ve olumlu katkılar sağladığı, süreç boyunca sınırlılıkları netleştirdiği, farklı değişkenlerin göz ardı edilmesinin önüne geçtiği ortaya çıkarılmıştır.
This study aims to reveal compression characteristics of carpet samples with cut pile, loop pile and sisal look construction, such as resilience, thickness loss, etc. With this purpose, carpet samples were subjected to compression/recovery and dynamic loading tests and the obtained data were analyzed statistically. Experimental results exhibited that cut pile carpet had the lowest resilience property, whereas sisal look carpet performed the best. Additionally, the highest thickness loss was observed on cut pile carpet, while the lowest was seen on sisal look carpet. Moreover, statistical analyses showed that all experimental results obtained are statistically significant.
Although mohair fibres are usually white or off-white, mohair from some animals can be coloured (e.g. brown, black or reddish). Reddish brown mohair fibres containing colour pigments are produced in Türkiye and are known as "Gingerline" in the world. In this study, it is aimed to evaluate the physical and mechanical properties of mohair obtained from Ankara goats raised in Siirt province of Türkiye in textile clothing field. For this purpose, three different colours of mohair were obtained and the fineness, length, diameter variation, strength and elongation at break values of these fibres were analysed. It was found that pigmentation had a significant effect on fibre fineness, diameter variation, fibre length and fibre strength. Among the coloured mohair, it can be said that brown mohair is the best quality in terms of both fineness and diameter variation.
Bu araştırma da genç tenis oyuncularının giysi beklentilerinin belirlenerek cinsiyete göre farklılıklarının ortaya konması amaçlanmıştır. Tenis giysi tercihinde etkili özellikler, tercih edilen model özellikleri, kesim türleri, renkler ve desenlerde incelenen konular arasında yer almaktadır. Bu araştırma tarama modelli bir araştırmadır. Araştırma kapsamında hazırlanan anket aracılığıyla araştırmanın verileri toplanmıştır. Araştırmaya 139 lisanslı tenis oyuncusu katılmıştır. Elde edilen veriler SPSS 21 programı ile istatistiksel olarak analiz edilmiştir. Giysi beklentilerinin faktörlere ayrılması için faktör analizi, cinsiyete göre farklılıkların ortaya konması için parametrik olmayan testlerden Mann Whitney- U veya parametrik testlerden T-testi kullanılmıştır. Araştırma sonuçlarında; tenis giysi beklentilerinin estetik beklenti (%18,356), fonksiyonel beklenti- kumaş özellikleri (%44,144) ve fonksiyonel beklenti-model özellikleri (%7,679) olmak üzere 3 faktör grubunda toplandığı ve bu faktörlerin tüm değişimin %70,179’u açıkladığı tespit edilmiştir. Genç tenis oyuncularının fonksiyonel beklentilerinin estetik beklentiye göre daha yüksek olduğu, fonksiyonel beklenti-kumaş özellikleri ve fonksiyonel beklenti-model özelliklerinin ise benzer düzeyde olduğu görülmüştür. Cinsiyetin estetik beklenti üzerindeki etkisinin istatistiksel olarak anlamlı olduğu ve kadınların erkeklere göre estetik beklentilerinin daha yüksek olduğu tespit edilmiştir. Tenis giysi tercihinde etkili olan en önemli özelliklerin konfor ve bedene uygunluk olduğu, en az önemli özelliklerin ise üretim yeri ve geri dönüştürülmüş malzeme kullanımı olduğu belirlenmiştir. En çok tercih edilen renklerin beyaz ve siyah olduğu, en çok tercih edilen desen türünün yazılı desen olduğu ve en çok standart kesim türünün tercih edildiği tespit edilmiştir.
The main objective of the present research is to improve yarn quality by improving yarn evenness and strength while increasing the finisher speed. In this study, using spectrogram analysis, the drafting wave behavior in the finisher sliver was examined on the RSBD-35 drawing frame. The polyester-cotton blend (80:20) was developed at the varying delivery speeds (400, 500, and 600 meter/min) drawing frame to evaluate changes in sliver evenness and yarn characteristics. Based on the spectrogram analysis, the processing parameters were optimized and the sliver for the yarn preparation was developed at drawing frame at the optimized leveling action point (LAP; 984 mm) and 65.5 grains/yards. The yarn of 30/1 (Ne) was developed from the prepared sliver using the conventional ring spinning process. The coefficient of variation of mass (CV%) of the prepared sliver samples was determined by the UsterTester-3 (UT-3). The fineness/count (Nec) of the prepared samples was determined by following the standard test method ASTM-D1907. The quality parameters of the yarn including thick imperfection index (IPI;), U%, CV%, hairiness were determined by UsterTester by following the standard test method (ASTM D1425). The results indicated that increasing the finisher speed (600 m/min) reduced the LAP (984 mm) for PC yarn without compromising yarn quality indicators; U% (9.63), CV% (12.22), IPI (133), hairiness (4.27), and strength (CLSP: 4953). These results demonstrate the effectiveness of optimizing draw frame parameters in balancing productivity with yarn quality.
Bu çalışmada, bambu/polyester karışımlı dokuma kumaşların termofizyolojik konfor özellikleri, çözgü sıklığı, atkı sıklığı ve elyaf karışım oranı gibi yapısal parametreler açısından değerlendirilmiştir. Deneysel tasarım yöntemi olarak Box-Behnken yaklaşımı benimsenmiş ve elde edilen veriler doğrultusunda ısıl direnç (Rct) ve su buharı direnci (Ret) değerleri analiz edilmiştir. Ölçümler, buhar geçirgenliği ve ısı iletimine dair parametreleri eşzamanlı olarak değerlendirme yeteneğine sahip, sensör temelli bir test cihazı olan Permetest sistemiyle gerçekleştirilmiştir. ANOVA sonuçları, özellikle çözgü ve atkı sıklığının Ret ve Rct üzerinde anlamlı etkiler yarattığını ortaya koymuştur. Ayrıca, bambu oranının artırılmasının kumaşın nem yönetimi kapasitesini iyileştirdiği, polyester oranının ise ısı yalıtım performansını artırdığı gözlemlenmiştir. Bulgular, farklı iklim koşulları ve giyim ihtiyaçlarına uygun fonksiyonel kumaşların geliştirilmesinde yapı-parametre optimizasyonunun kritik bir rol oynadığını göstermektedir.
The geometrical modelling of weft knitted structures is useful to predict fabric properties and for creating physical models. This technology allows fabric simulation to reduce the intensity of the designer and improve work efficiency. This article explores the use of parametric and mathematical techniques to capture the complexities of knitted structures. Finite element analysis (FEA) and mathematical explanations of loop formations are among the topics discussed. This study attempts to offer a thorough resource for scholars, designers, and practitioners navigating the challenging field of weft knitted textile geometrical modelling by combining ideas from various techniques. Mathematical models are based on mathematical equations, these models are easier to understand, but they are unable to forecast how cloth will behave in real time. Since parametric models provide a 3D geometrical model based on the actual values of the substrate, they provide a more realistic representation of the fabric simulation than mathematical models. By breaking down difficulties into smaller components, the Finite Element Analysis (FEA) is used to address physics and engineering problems. Things with asymmetrical structures can easily simulated by using FEA. This study provides a platform for future research and innovation in textile engineering and design by synthesizing the present level of geometrical modelling in the context of plain weft knitted structures through a thorough analysis of the existing literature
This study was conducted to assess the dyeability of soybean fibers. The dyeing process was performed at three different temperatures (20°C, 50°C, and 90°C) using two types of dyestuffs: acid and reactive dyes. The entire dyeing procedure was repeated in the presence of cyclodextrin to investigate whether cyclodextrins influence dye uptake. Color measurements of the dyed fibers were conducted based on the CIE-Lab color system. Additionally, washing fastness test was carried out to assess the colorfastness of the dyed fibers. To examine potential differences in the morphological structure of the fibers, fiber images were observed under an optical microscope. Furthermore, FT-IR analysis was performed to investigate potential bonding interactions between cyclodextrins and the fiber structure. The findings indicated that soybean fibers are not suitable for dyeing at high temperatures, as this leads to structural deterioration in the fibers. In contrast, the use of cyclodextrins enhanced dye uptake and resulted in higher color strength and color uniformity, particularly at 50 °C. The presence of cyclodextrins also contributed to a slight improvement in washing fastness, especially in cotton and wool multifiber samples. Based on the color yield and fastness tests conducted, the optimal dyeing temperature was determined to be 50°C, and the use of cyclodextrins was found to be effective in improving dyeing performance without causing fiber damage.
This study investigates the effects of fiber type and moisture content on the ultraviolet (UV) protection properties of cellulosic–polyester blend fabrics. Twill-woven fabrics composed of cotton, viscose, and lyocell fibers blended with polyester, all with comparable structures and areal densities, were analyzed. Ultraviolet Protection Factor (UPF) measurements and air permeability tests were conducted to assess performance under both dry and wet conditions. The results revealed that polyester fibers provided the highest UV shielding effectiveness in blended fabrics, followed by cotton, viscose, and lyocell. Furthermore, the cross-sectional shape of polyester fibers significantly influenced UV protection, with hexa-channel fibers showing the highest UV protection, followed by micro- and circular-types. It was also observed that increasing moisture content reduced the UV protection of fabrics, while lower air permeability enhances their UV-blocking efficiency. These findings provide valuable insights for the development of UV-protective clothing, particularly for summer garments, and highlight opportunities for modeling and optimization in textile production.
In this paper, research and studies on yarn spinning for textile fabric production have been investigated, including spinning of hybrid low-twist covered yarns made from natural and modified bast fibres. Friction values were analyzed before spinning to predict the yarn quality and processability of natural and modified bast fibres. Analyzing the friction values before spinning helps to predict the yarn quality and processability, enhancing the production efficiency. For this purpose, tribological tests were conducted on the Lünenschloss, a test rig newly developed by the ITA, including adhesion-slip tests on hemp-based slivers. This test rig uses stationary tensile force measurement to calculate the coefficient of friction of the tested fibre materials. The advantage of the Lünenschloss test rig is that it allows for testing with small quantities, providing reliable results even with minimal sample sizes, such as individual fibres or short yarn segments. Adhesion-slip tests were first carried out on various hemp-based slivers, including those containing polypropylene (PP). The results show that the sliver stability increased with the addition of PP fibres, which promises better stability in later processing steps. To confirm these results, friction coefficients were determined on the Lünenschloss test rig. These results correlated with the results of the adhesion-slip tests. Overall, these preliminary tests allow qualitative statements to be made about the reliable yarn production and resulting yarn stability. Based on these results, it can be assumed that promising yarns can be produced from modified fibres due to their properties.
Çalışmada ısı düzenleme özellikli pamuklu kumaşların geliştirilmesi amacıyla kullanılmak üzere faz değiştiren malzeme olan 1-tetradekanolün doğal ve biyouyumlu jelatin/arap zamkı duvar yapısı içerisine mikrokapsülasyonu kompleks koaservasyon yöntemi ile gerçekleştirilmiştir. Üretilen mikrokapsüllerin morfolojisi ve parçacık boyut dağılımı taramalı elektron mikroskop (SEM) ve parçacık boyut analizi ile araştırılmıştır. Mikrokapsüllerin kimyasal yapısı Fourier dönüşüm kızılötesi-azaltılmış toplam reflektans (FTIR-ATR) spektroskopisi, ısıl özellikleri diferansiyel taramalı kalorimetre (DSC), termal dayanımları ise termogravimetrik (TG) analiz yöntemi ile belirlenmiştir. Ortalama parçacık boyutu 22,24 µm olan mikrokapsüllerin küresel morfolojiye, oldukça yüksek gizli ısı absorblama kapasitesine (143,96 J/g) ve iyi bir termal dayanıma sahip olduğu görülmüştür. Üretilen mikrokapsüller 100 g/l, 200 g/l ve 300 g/l olmak üzere farklı konsantrasyonlarda pamuklu kumaşlara emdirme yöntemi ile uygulanmıştır. Mikrokapsül uygulanmış kumaşların morfolojileri, ısı düzenleme özellikleri ve hava geçirgenliği, eğilme direnci ve yırtılma mukavemeti araştırılmış, bu özellikler üzerinde kapsül konsantrasyonun etkisi incelenmiştir. Mikrokapsül uygulanmış kumaşların sıcaklık düzenleme özelliği gösterdiği ve soğuk ortamda ham kumaşa göre maksimum 2 °C daha sıcak hissettirdiği tespit edilmiştir. Artan kapsül konsantrasyonuna bağlı olarak kumaşların hava geçirgenliklerinin azaldığı görülürken, atkı yırtılma mukavemetlerinde bir değişim gözlemlenmemiştir. Buna ek olarak 200 g/l konsantrasyona kadar mikrokapsül uygulamasının kumaşların eğilme direncini etkilemediği tespit edilmiştir.
The integration of 3D printing technology into smart textiles has witnessed a surge of interest from academia and industry over the past decade. 3D printing’s inherent capability to fabricate intricate and customizable structures enhances functionality across key areas such as wearable electronics, medical textiles, and interactive fashion. Various 3D printing techniques, including Fused Deposition Modeling (FDM), Selective Laser Sintering (SLS), Direct Ink Writing (DIW), and PolyJet printing, are currently employed in the fabrication of smart textiles. However, the wide range of applications for 3D printing in smart textiles often presents a challenge in synthesizing existing research accomplishments and identifying research gaps. To address this challenge, this review paper offers a comprehensive, application-oriented analysis of these specific 3D printing techniques and the materials utilized across various smart textile applications, including wearable technology, medical textiles, and smart fashion design. Our analysis draws upon a comprehensive review of peer-reviewed literature published between 2016 and 2024, identified through systematic searches of Google Scholar, PubMed, and Scopus. A central aim of this review is to emphasize the critical understanding of these 3D printing techniques for strategically selecting the most suitable method to incorporate advanced functionalities within smart textiles and interactive fashion. Despite significant progress in utilizing 3D printing for smart textile production, substantial challenges persist in the effective integration of diverse wearable sensors, necessitating interdisciplinary collaboration to develop innovative hybrid manufacturing strategies.
Graphene oxide (GO)functionalised with meso-tetrakis(N-methyl pyridinium-four-yl) porphyrin (TMP) electrospun nanofibers silk fibroin (SF) resulted in a wound recovery and tissue regeneration dual functional platform. The combination of TMP into SF/GOmatrix improves mechanical properties and possesses antibacterial activity and biocompatibility. As revealed through mechanical testing, as TMP concentration was increased, the Young's Modulus improved, as exhibited by SF/GO/TMP fibres with a peak stiffness of 38 MPa at 1.00 mg/mL TMP and elongation decreased in agreement, demonstrating the potential for an inverse relationship between tension and flexibility. SEM and fibre diameter analyses demonstrated that GO increased the fibre thickness and structural uniformity up to and including an optimal concentration of 200 μg/ml. Antibacterials have demonstrated an inhibitory effect against Staphylococcus aureus (21.4 mm) and Escherichia coli (15.8 mm) by inducing the production of reactive oxygen species (ROS) in the presence of light. MTT assays confirmed the cytocompatibility of nanofibers supporting fibroblast proliferation for 72 h, and haemolysis tests showed a negligible haemolytic potential (0.7%). These results highlight the continued potential of SF/GO/TMP composites as functional wound dressings and scaffolds with improved mechanical stability, antibacterial safety, and biocompatibility, which are required for more advanced biomedical fields.
Japon kâğıt katlama sanatı olarak bilinen ve modüler biçim üretimi için uygun olan Origami, moda, tekstil, endüstri ürünleri ve mimarlık gibi sanat ve tasarım odaklı çeşitli bilim dallarına konu olmakta ve özellikle günümüz tasarım eğitimlerinde etkin biçimde kullanılmaktadır. Temel Tasarım dersi atölye deneyimine odaklanan bu çalışmada, giyilebilir nesnenin tekrar-örüntü-strüktür bağlamı içinde origami yöntemi ile tümevarım tasarım stratejisi kapsamında üretilmesi ve tekstil niteliği kazanan sonuç ürünlerin bedenle olan ilişkisinin sorgulanması amaçlanmıştır. Modül üretimi, yüzey birleşimi, strüktür kurgusu ve bütünün organizasyonunda tekrar ilkesi alt türlerinin kullanımının yanı sıra temel tasarım ögelerinin kullanım çeşitliliğine bağlı etkileri de betimleyici analiz yöntemi ile karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Bulgular veri setlerine dönüştürülmüş, sonuçlar yüzdelik değerler üzerinden matematiksel ifadelerle sunulmuştur. Giyilebilir origamik nesne üretimi bulgularında, bireysel tercihlere bağlı olmaksızın tüm nesnelerin üretiminde temel tasarım öğelerinden renk, biçim, ölçü ve dokunun etkin biçimde kullanıldığı tespit edilmiştir. Bununla birlikte hem hacim gerektiren hem de yüzey etkili nesnelerin bedenle kurduğu ilişkide nesnenin işlevine bağlı olarak strüktür örüntüsünün organize edildiği, birleştirme yöntemlerinin ve tasarım öğesi tercihlerinin çeşitlendiği belirlenmiştir. Origamik giyilebilir modüllerin üretim süreci öğrencinin el-göz-zihin koordinasyonunu geliştirirken, estetik bütünü ön görme ve birleştirme süreci yapma-bozma-yeniden yapma işleyişi bütün-parça ilişkisini sorgulama ve deneyim yetilerine katkı sağlamıştır. Kâğıt malzemeden tekstil niteliğine ve moda nesnesine evrilen ürünlerin özne bedenlerinde defile ile sunumu da öğrenci motivasyon ve öz güvenini artırma açısından olumlu değerlendirilmiştir.Sonuç olarak farklı öğretme yöntemlerini içeren (araştırma, üretme, sunum, defile vb.) temel tasarım atölyelerinin öğrencinin yaratıcı süreçlerini geliştirme yanında bilginin pekiştirilmesi açısından önemli potansiyeller barındırdığı ortaya konmuştur.
Acrylic coating is applied to fabrics in order to improve their aesthetic properties as well as their physical performance. In this study, the effects of the acrylic coating process applied to woven fabrics with different structural parameters on various surface (roughness and friction coefficient) and physical performance (permeability and handle) properties of the fabrics were investigated. From the results obtained, a general decrease in the surface roughness parameters and friction coefficients of the fabrics was observed after the acrylic coating process, and these reduction rates were affected by the weave structure of the base fabric and the fabric's structural parameters. A decrease in air permeability, water vapor permeability, and thermal resistance values of acrylic-coated fabrics was observed; in addition, in terms of handle properties, the bending rigidity values increased, and crease recovery angle values decreased.As a result of this study, it was observed that the fabric surfaces after the acrylic coating gained smoother and lower friction coefficient properties, and by taking into account other physical performance properties such as permeability and handle properties of fabrics after coating, it could contribute to the determination of fabric structural parameters to be taken into consideration in the selection of the base fabric to be coated for the desired area of use.
Nanoteknoloji, doku rejenerasyonunu teşvik etmek ve yara izlerini azaltmak için benzersiz çözümler sunarak yara iyileşmesi ve yara izlerinin giderilmesi için umut verici bir yaklaşım olarak ortaya çıkmıştır. Elektrospunnanofiberler, hücre dışı matrisi taklit etme ve hücre yapışması, çoğalması ve farklılaşması için ideal bir ortam sağlama yetenekleri nedeniyle büyük ilgi görmüştür. Bu kapsamlı inceleme, yara izi yönetimi için elektroeğirme ile ilgili nanoteknolojideki son gelişmeleri araştırmakta, üretim tekniklerine, terapötik uygulamalara ve güvenlik hususlarına odaklanmaktadır. İğne tabanlı, iğnesiz, eriyik, emülsiyon ve çözelti elektrospinningdahil olmak üzere çeşitli elektrospinning yöntemleri, avantajları ve sınırlamaları vurgulanarak tartışılmıştır. İlaçlar, büyüme faktörleri ve kök hücreler gibi terapötik ajanların elektroeğirilmişnanolifleredahil edilmesinin yara iyileşmesini desteklediği ve yara izi oluşumunu azalttığı gösterilmiştir. Bununla birlikte, bu nanomalzemelerinbiyouyumluluğu ve güvenliği, uzun vadeli güvenlik ve etkinliklerini sağlamak için titiz araştırmalar gerektiren endişeler olmaya devam etmektedir. Nanoteknoloji temelli yara izi tedavisinin potansiyel toksisitesi, biyo-dağılımı, bağışıklık tepkisi ve düzenleyici yönleri eleştirel bir şekilde incelenmiştir. Bu zorluklara rağmen, yara yönetiminde elektrospunnanoteknolojinin gelecekteki beklentileri, yara bakımında devrim yaratma ve hasta sonuçlarını iyileştirme potansiyeli ile umut vericidir. Bu alanda daha fazla araştırma ve geliştirme yapılması, yara izi tedavisi için elzemdir.
