Objectives: This study aims to determine the frequency of KRAS mutations in patients with gastric adenocarcinoma (GAC) in Hatay province, and to determine the relationship of this mutation with some pathological and clinical parameters and to guide the diagnosis and treatment planning of patients. Methods: Formalin-fixed, paraffin-embedded, and histologically confirmed samples were used in the assessment of KRAS mutation. Sections were taken from the archive tissue samples of each case. Real-Time Polymerase Chain Reaction (RT-PCR) system was used to identify mutations of codons 12 and 13 (exon 2) of the RAS gene. Mutations of GLY12ALA (G12A), GLY12ASP (G12D), GLY12ARG (G12R), GLY12CYS (G12C), GLY12SER (G12S), GLY12VAL (G12V), GLY13ASP (G13D) were performed. Results: The mutation rate of KRAS was 2% and only one substitution, G12D, was detected. In this case, the tumor was located in the small curvature. Since the number of cases with mutations was low, statistical comparison could not be made between KRAS mutation and clinicopathological factors. A significant difference was found between tumor differentiation and WHO-2010 typing and primary tumor stage. Conclusions: We found the incidence of KRAS mutation to be 2%. We also estimate that the G12D mutation may be associated with GAC site and surgical margin. Although KRAS mutation in GAC alone is not a prognostic or predictive marker, subtype-specific analysis may provide data that may affect the diagnosis, management and treatment of the disease
Aim: To investigate the cognitive complaints and activities of daily living in patients with geriatric depression. Inter-group comparisons were performed by dividing geriatric depression patients into early- and late-onset subgroups. Materials and Methods: Ninety-four patients with geriatric depression and 39 individuals as a control group were included. Thirty-three of the geriatric depression patients had late-onset depression, and 61 had early-onset depression. All participants completed sociodemographic data, the Mini Mental Test, the Clock-Drawing Test, the Katz Activities of Daily Living Scale, and the Subjective Memory Complaints Questionnaire. Geriatric Depression Scale-15 was used to measure the severity of patients’ depression. Results: Late-onset depression patients exhibited significantly poorer performance on the Clock Drawing Test than the control group. Significantly greater subjective memory complaints were determined in patients with early- and late-onset depression than in the control group. A negative relationship was found between the severity of depression and activities of daily living in patients with geriatric depression. Conclusion: Geriatric depression may differ in terms of cognitive functions according to the age of onset.
Background: COVID-19; It is a pandemic disease that starts like a simple upper respiratory infection and causes pneumonia and severe respiratory failure. Due to cytokine storm and hyperinflamation, some hematological and biochemical findings appear in the disease. Complete blood count (CBC) is a very simple and inexpensive test that can be used in many infectious diseases. Methods: Eighty patients diagnosed with COVID-19 by RT-PCR were divided into two groups according to the presence of pneumonia in the Thorax CT (CT + 40 patients and CT- 40 patients). 40 healthy patients who had no previous disease were selected as the control group. The demographic and laboratory characteristics of COVID-19 patients with and without pneumonia in all three groups and control group patients were compared retrospectively. Results: While there was a significant difference between the COVID-19 group and the control group in terms of Neutrophil lymphocyte ratio (NLR) and Mean platelet volume (MPV), no differences were observed in COVID patients with and without pneumonia in terms of NLR and MPV. There was no significant difference between the COVID-19 group and the control group and the COVID pneumonia group in terms of Platelet lymphocyte ratio (PLR). Conclusion: NLR and MPV can be used as diagnostics for the diagnosis of COVID-19 disease, while PLR cannot be used. However, NLR and MPV values are not significant in evaluating COVID pneumonia and disease severity.
Amaç: Bu çalışma, cerrahi hastalarının hemşirelik bakımını algılayışını ve memnuniyet düzeylerini incelemek amacıyla yapıldı. Gereç, Yöntem: Tanımlayıcı ve kesitsel türdeki bu çalışmanın örneklemini, 17 Aralık 2018- 15 Mart 2019 tarihleri arasında bir üniversite hastanesinin cerrahi kliniklerinde yatan, araştırmaya katılmayı kabul eden, 18 yaş ve üzeri, iletişim kurabilen 300 hasta oluşturdu. Veriler, araştırmacılar tarafından oluşturulan “Hasta Bilgi Formu” ve “Newcastle Hemşirelik Memnuniyet Ölçeği”, “Hastaların Hemşirelik Bakımın Algılayış Ölçeği (HHBAÖ)” kullanılarak toplandı. Verilerin değerlendirilmesinde yüzdelik, ortalama, t testi, ANOVA, Karuskal Wallis testi, Mann-Whitney U testi ve Pearson’s Korelasyon analizi kullanıldı. Bu çalışma “Ege Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projeleri (BAP) Koordinasyon Birimi”nce desteklendi. Proje Numarası: TLP-2019-20440. Bulgular: Cerrahi kliniklerde yatan hastaların; hemşirelik bakımından memnuniyet puan ortalaması 79.86±19.31 ve hemşirelik bakımını algılayışı puan ortalaması 68.03±9.87 olarak bulundu. Hastaların Newcastle hemşirelik bakımından memnuniyet ölçeği toplam puan ortalaması ile hemşirelik bakımını algılayışı ölçeği toplam puan ortalaması arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki olduğu saptandı (r= ,665; p= ,000). Cinsiyet, medeni durum, yaşadığı yer, sosyal güvence varlığı ve önceki hastane deneyimi ile bakımdan memnuniyet arasında anlamlı bir fark bulunmazken (p>0,05), eğitim düzeyi ve kronik hastalık durumu, hastaneye yatış şekli, odada bulunan hasta sayısı açısından anlamlı fark bulundu (p
Introduction: In the pathogenesis of the FMF disease, cytokines play important roles in the inflammation of the serous membranes. This study aims to investigate the relationship between serum levels of IL-1β, IL-18 and caspase-1 with CRP, ESR, fibrinogen and immune response attack/attack-free period. Material and Method: 60 patients diagnosed with FMF according to Tel-Hashomer criteria were divided into two groups as attack and attack-free period. Serum cytokine levels were examined by the ELISA method in 60 patients and 30 HCs, and the relationship between acute phase reactants and immune response was investigated. Results: A significant increase in serum concentrations of pro-inflammatory cytokines IL-1β (p = 0.001), IL-18 (p = 0.043) and caspase-1 (p = 0.043) was observed in FMF attack patients compared to control.. And also, IL-1β levels were positively correlated with neutrophils, ESR and CRP in FMF attack patients and there was a relationship between disease severity and IL-1β. In FMF attack-free patients, while a trend towards increased serum IL-1β (p=0.075) and IL-18 (p=0.516) levels were noted, it did not reach statistical significance. However, a significant difference was observed in the caspase-1 (p=0.049) levels of attack-free according to HCs. Conclusion: This study suggests that IL-1β, IL-18 and caspase-1 can serve as a useful marker not only in the attack period but also in the attack-free period, and provide a useful clue for the diagnosis and treatment of the disease.
Abstract Aim: The purpose of the study is to investigate the relationship between the frequency of depression and the type of anesthesia given to the women that deliver by cesarean section. Methods: The study was carried out prospectively on cesarean patients. The study included 58 patients with general anesthesia (GA) and 61 patients with spinal anesthesia (SA). Right before the surgery the patients filled State Trait Anxiety Inventory-1(STAI-1), a form surveying the anesthesia concerns. Edinburg Postpartum Depression Scale was filled six weeks after the delivery.The data were analyzed by IBM SPSS 20 statistical analysis program. Results: The difference between the GA and SA groups were insignificant in terms of age, education, socio-economic level and number of pregnancy (p lt;0.05). Both groups had high STAI-1 mean values but the difference between them were insignificant (p gt;0.05). Edinburg Postpartum Depression Scale indicated that depression points were high in 15.5% of the GA group and 8.1% of the SA group. This was statistically significant (p lt; 0.01). Conclusion: This study showed that postpartum depression rate was higher in patients that had GA compared to the patients with SA. Thus, it is crucial to select the type of anesthesia after careful examination of the patient.
Aim: We aimed to investigate the importance of inflammatory parameters in determining acute rejection in the early post-operative period in liver transplant client. Materials and Methods: When rejection was developed and after pulse steroid therapy, Preoperative, Hemoglobin, Neutrophil / Lymphocyte rate, AST / Lymphocyte rate, AST / Neutrophil rate, ALT / Lymphocyte rate, ALT / Neutrophil rate, CRP / Albumin rate, Glucose, tacrolimus and GRWR (Graft recipient weight ratio) levels of clients who developed rejection in the early period after liver transplantation performed Yeditepe University Hospital in 2020 were measured. Preoperative and discharge values of the group without rejection were also evaluated. Results: Acute rejection developed in the first one month in the early postoperative period at eight (23.5%) of 34 clients who underwent liver transplantation. It was observed that there were significant differences in terms of changes in ALT and AST values at different stages of treatment in clients who developed rejection (p=0.01). The preoperative albumin value of the clients who developed rejection was significantly lower than the clients who did not develop rejection (p=0.040). The difference among pre-transplantation CRP values was significant (p = 0.035). In the multiple analyzes performed, the ratio of neutrophil/lymphocyte (p=0.026), AST/lymphocyte (p=0.003), ALT/lymphocyte (p lt;0.001) and ALT/neutrophil (p=0.003) at the rejection stage according to the pre-transplantation period was significant. Conclusion: Acute rejection can occur days after transplantation and may lead to graft failure. The importance of parameters that supports the correct diagnosis in treatment is increasing day by day.
This study was aimed to answer the questions of whether the serum levels of Hypoxia-Inducible Factor 1α (HIF-1α), which is increased by up to 100 times in many tissues including pulmonary tissue in cases of acute lung injury, could be used as a parameter for monitoring the severity and prognosis in COVID-19 patients. Fourty patients, who were admitted to the hospital with COVID-19 clinical symptoms, and 20 healthy control subjects were included in the study. The diagnosis of 20 patients within the patient group were confirmed by the PCR test. The remaining 20 patients were regarded as COVID-19 suspect group. Clinical and laboratory data of patients on admission were recorded. Clinical laboratory tests and serum HIF-1α levels were measured from the blood samples of COVID-19 group on the day of admission and one week after hospitalization. COVID-19 group was divided into four subgroups according to disease severity and HIF-1α values of each group were compared.In this study, serum HIF-1α values of confirmed COVID-19 patient group were measured higher than healthy control group’s serum HIF-1α values, however no significant difference was found for the COVID-19 suspect group. Within confirmed COVID-19 group, serum HIF-1α values on admission were higher than values after hospitalization, whereas Monocyte count, Platelet count and Ferritin values were lower. Among the confirmed COVID-19 cases, critically ill subgroup’s serum HIF-1α levels of the first week were significantly lower than mild subgroup’s serum HIF-1α levels of both the first week and the day of admission. HIF-1α values of COVID-19 group were strongly negative correlated with age, whereas weakly positive correlated with platelet counts. HIF-1α, which are thought to prevent alveolar damage, increased in COVID-19 patients. Additionally, low levels of HIF-1α in COVID-19 patients might be considered as a factor responsible for the aggravation of the clinical severity.
Purpose: The purpose of this study was to identify prognostic factors associated with the successful outcome of endometrial cancer (EC) in women aged ≤40 years. Methods: This was a retrospective cohort study. The medical records of all women aged ≤ 40 years with EC diagnosed on endometrial curettage between 1995 and 2020 were reviewed. Patients who underwent hysterectomy and whose final histopathological evaluation was made in our hospital, or who were evaluated by the members of the tumor board and followed up in our hospital, were included in the study. Results: Median follow-up was 79 months (range 9-192). 42 of 44 patients underwent surgical intervention. 33,4%(n: 14) underwent total abdominal hysterectomy (TAH), bilateral salpingo-oophorectomy (BSO), and pelvic paraaortic lymph node dissection (PPLND). 61.9% (n:26) underwent TAH BSO, and PLND. In one patient (2,4 %) only TAH and in the other patient (2,4%) TAH BSO was performed. Medical treatment was administered to 2 patients who desired to preserve their fertility and had grade 1 endometrioid adenocarcinoma without any evidence of myometrial invasion and a comprehensive evaluation showed no evidence of extra-uterine disease. 26 (59,1%) patients had grade 1, 15(34,1%) had grade 2, and 3(6,8%) had grade 3 adenocarcinoma. CA 125 ≥35 IU/ml was statistically associated with lymph node metastasis (p=0,004), ˃ 50% myometrial invasion (p=0,044), and advanced-stage disease (p=0,048). Conclusions: CA 125 ≥35 IU/ml was statistically associated with lymph node metastasis, deep myometrial invasion, and advanced-stage disease in EC patients ≤ 40 years of age.
Dear Editor,Primary preventive healthcare services have alwaysbeen the easiest and fastest way for the patient to accesshealthcare services. In addition to the emergencydepartments, these centers come to mind first to bereferred in case of pandemics.[1] Primary healthcarepersonnel undertake a great responsibility in this newand special case of Covid-19 viral pandemic. The basisfor the emergency action plan should be established bytaking necessary measures in these primary healthcarecenters and easing the workload in order to prevent abottleneck in the health system.Necessary equipment should be provided, or diagnosiscenters should be established so that Covid-19 viruscan be diagnosed through all primary preventivehealthcare services. People should stay in isolatedenvironments as much as possible and the contagionrisk for the virus should be minimized in order to easethe workload of hospitals and to take the pandemicunder control. It is clear that the delayed diagnosisof people infected with the virus increase the risk ofgetting infected. In countries where family healthcaresystem runs properly, a good planning and designationof family healthcare centers as the basis for emergencyaction plans to minimize the risk of infection couldhelp limiting the contagion areas.[2] Cities should beseparated into regions and isolated. Healthcare needsother than urgent ones should be met by the familyhealthcare center in order to minimize the risk forcontagion and to ease the workload of hospitals toprevent a bottleneck in the health system.Family healthcare centers should employ Covid-19diagnosis kits[3] giving fast results. However, they arenot being as valid and reliable as PCR (polymerasechain reaction) diagnosis methods.[4] Patient referralsystem should operate without any compromise inorder to minimize the risk for contagion. The bordersof small areas in cities should be determined and asingle-family healthcare center should be designatedto each region to limit the virus.We believe that primary preventive healthcare servicesalways forming the first and basic step of healthcaresystems should be well-organized and publiccooperation should be ensured to limit Covid-19 viralpandemic. It would be helpful in terms of minimizingloss of life until vaccine and medicine studies provetheir success.
Amaç: Bu çalışmada, 2012-2018 yılları arasında üniversite hastanesi acil servisine kene teması sonucu başvuran hastaların epidemiyolojik açıdan incelenmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Tanımlayıcı ve kesitsel nitelikteki bu çalışmada, Tokat Gaziosmanpaşa Üniversite Hastanesi acil servisine 2012 ve 2018 tarihleri arasında kene teması şikayeti ile başvuran 1258 hastaya ait tıbbi veriler retrospektif olarak incelendi. Çalışmaya dahil edilen 840 hastaya ait veriler analiz edildi. Gruplar arası karşılaştırmalarda Pearson Chi-Square testi kullanıldı. Bulgular: Hastaların 504’ü (%60) erkek, 336’sı (%40) kadın olup, yaş ortalaması 48,7±19,4 yıl idi. En çok başvuru yapılan ay %33,1 (n=278) ile Haziran ayı, en çok başvurulan yıl %34,3 ile 2014 yılı idi. Başvurular en sık %47,4 (n=398) ile ilçelerden olmuştu. Başvuruların %71,8’inde (n=603) kenenin hastanın kendisi veya yakını tarafından çıkartıldığı saptandı. Kene en sık %33,7 (n=283) ile alt ekstremiteyi tutmuştu. Acile başvuruların %55,1’inin (n=463) hastaneye yatırıldığı ve bunlardan 36’sının (%4,3) vefat ettiği tespit edildi. Mortalite açısından cinsiyet farkı yoktu (p=0,578). Lökopeni, trombositopeni ve anemi sıklığının yüksek olması ile mortalite düzeyi arasında anlamlı fark saptandı (p
Amac: Son yillarda anestezi pratiginde giderek artis gosteren rejyonal anestezi uygulamalarinin anestezistler tarafindan hangi sebeplerden dolayi tercih edildigi net degildir. Bu calismamizda anestezistlerin rejyonal anestezi karari verirken dikkate aldiklari kriterleri degerlendirmeyi amacladik. Gerec ve Yontem: Likert tipi anket katilimcilara elektronik ortamda ulastirildi. Anket toplam 27 sorudan olusmakta, birinci bolum katilimcilarin demografik ozelliklerinin, ikinci bolumun hasta ozelliklerinin, ucuncu bolumunde cerrahin rejyonal anesteziye bakis acisinin, dorduncu bolumunde ise anestezistsin kendi ozelliklerinin rejyonal anestezi kararina etkisi degerlendirilmistir. Bulgular: Anketi 295 anestezist eksiksiz olarak tamamladi. Katilimcilarin % 72.2'si genel olarak rejyonal anesteziyi tercih ettigini belirtti. Katilimcilarin % 37.6’si hastanin cinsiyetinin rejyonal anestezi tercihinde kesinlikle onemli olmadigini belirtmistir. Katilimcilar yasin, mental durumun, operasyon bolgesinin, ek hastaliklarin, cerrahin anestezistle uyumunun, anesteziye kendi bakis acisinin ve rejyonal anestezi tecrubesinin rejyonal anestezi tercihinde kesinlikle onemli oldugunu belirtmistir. Anestezistlerin yas ortalamasi ve uzmanlik suresi arttikca genel anestezi tercih oraninda artis gorulmektedir (sirasiyla, P=0.006 ve P=0.014). Sonuc: Sonuc olarak, anestezistlerin rejyonal anestezi tercihinde hastalarin klinik ozellikleri, birlikte calistiklari cerrahi ekiplerin ve kendilerinin ozellikleri etkili olmaktadir. Ayrica anestezistlerin rejyonal anestezi tercihinde kendi yas, uzmanlik suresi, calistiklari kurum ve gorev unvanlarinin da etkili oldugu gorulmektedir.
Aim: Visual information is very important in predicting the speed of body segments and objects and providing balance, as well as in the timing of psychomotor responses. The maintenance of posture and balance is negatively affected by partial or total loss of vision. The purpose of this study was to examine the effectiveness of static and dynamic balance training on balance in children with congenital blindness. Materials and methods : The study included 18 congenitally blind children, comprising 9 males and 9 females with a mean age of 10.94 ± 1.89 years. All participants were attending a special primary/secondary school for the blind. Balance functions were evaluated at baseline and at the end of the training program using the Balance Subtests of the Bruininks-Oseretsky Motor Proficiency Test Short Form (BOT-2, SF), Timed Up and Go Test, the Functional Reach Test and the One Legged Stance Test. The training program of static and dynamic balance exercises was applied twice weekly for 8 weeks. Results: A significant improvement was determined in all the balance tests after the training program (p<0.05). Conclusions: The results of this study demonstrated that balance-specific static and dynamic exercises contribute to improvements in the balance of children with congenital blindness. Therefore, balance exercises should be to rehabilitation programs to improve the balance of children with congenital blindness
Amaç: Yenidoğan Yoğun Bakım Ünitesi (YYBÜ)'ndeki prematüre bebeklerde nozokomiyal sepsis gelişme oranını, risk faktörlerini ve en sık görülen mikroorganizmaları saptamayı amaçladık Gereç ve Yöntem: Nozokomiyal sepsis grubunda (NSG) 46, kontrol grubunda (KG) ise 124 hasta olarak toplam 170 prematüre çalışma kapsamına alınmıştır. Tüm hastaların cinsiyet, doğum ağırlığı (DA), gestasyon yaşı (GY), doğum ağırlığı (DA), yatış süresi ve doğum şekilleri, klinik ve labaratuar bulguları kaydedilmiştir. Sepsis düşünülen hastalarda kan, Beyin Omirilik Sıvısı (BOS) Endo Trakeal Aspirat (ETA), boğaz, idrar ve göbek kültürleri alınmıştır. Bulgular: Sepsis risk faktörlerini belirlemek için yapılan lojistik regresyon analizi sonucunda y atış süresi , düşük DA, emmeme, mama ile beslenme, ventilatör tedavisi, kan transfuzyonu, prematürelerde nozokomiyal sepsisi istatiksel olarak anlamlı olarak artırdığı saptamıştır. Ayrıca klinik bulgulardan kusma, ateş, apne, konvülziyon, menenjit ve hipoterminin nozokomiyal sepsis gelişmesi bakımından anlamlı risk faktörleri olduğu tespit edilmiştir (p<0.05). CRP, MPV ↗ ve TG (+) NSG daha fazla olup istatiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p=0.00000). Nozokomiyal sepsisli hastaların %50 de kan, %20.37 de idrar kültüründe üreme gözlenmiş. 46 hastanı 11 de klebsiella pneumonia (%40.74) izole edilirken sırasıyla S.Aureus (%18.51), p seudomonas ve E.coli (%11.11) üremesi görülmüştür. Sonuç: Nozokomiyal sepsis YD de önemli morbidite ve mortalite nedeni olduğu için risk faktörlerinin ve enfeksiyon etkenlerinin saptanarak gerekli önlemlerin alınmasının morbidite ve mortaliteyi azaltacağını düşünüyoruz.
Aim The study was aimed at investigating three types of sexual harassment in public places in Pakistan. Method A questionnaire was completed by 543 female students in Pakistan ( M = 22.3 years, SD 4.3). The questionnaire included scales for measuring physical, verbal, and nonverbal sexual harassment, and four scales measuring reactions to sexual harassment. Results Sexual harassment was found to be most common in market places, and the perpetrator was typically a stranger. Nonverbal sexual harassment was the most frequent type. Only 2.8% of the respondents had never been victimised from any of the tree types of sexual harassment. The most common reaction of the victims was to run away. Respondents highly victimised from physical, verbal or nonverbal harassment scored higher than others on defensive reactions, immediate distress, and long-term negative concomitants. Educational level was not associated with the amount of victimisation from any type of sexual harassment, but respondents with a high education scored significantly higher on negative reactions to sexual harassment. Conclusions Sexual harassment was associated with negative psychological concomitants for the victims. It can be concluded that sexual harassment in public places in Pakistan is a huge social problem that needs to be addressed.
Amaç: Bu araştırma, kanserli bireylerin olumsuz duygu durumu düzenleme beklentilerini saptamak amacı ile yapıldı. Yöntem: Vaka-kontrol türde gerçekleştirilen araştırmanın evreni, İstanbul’da bir üniversite hastanesinin Kulak Burun Boğaz (KBB) Servisi’nde yatan hasta bireyler örneklemini ise, bu evren arasından gelişigüzel örnekleme yöntemi ile seçilen 47 kanser, 56 kanser olmayan birey oluşturdu. Veriler; Hasta Tanıtım Formu ve Olumsuz Duygudurumu Düzenleme Beklentileri Ölçeği (ODDBÖ) aracılığı ile toplandı. Elde edilen veriler; bilgisayarda uygun istatistiksel yöntemler kullanılarak analiz edildi. Bulgular: Araştırma kapsamındaki kanserli bireylerin %80.9’u erkek, yaş yılı ortalaması 59.49 (SS=11.73) yıl, beden kitle indeksi (BKİ) ortalaması 25.23 kg/m 2 (SS=4.83); kanser olmayan bireylerin ise %50’si erkek, yaş yılı ortalaması 35.07 (SS=13.88) yıl, BKİ ortalaması 24.62 kg/m 2 (SS=4.55) olarak saptandı. Kanserli bireylerin ODDBÖ toplam puan ortalaması 100.21 (SS=18.94); kanserli olmayan bireylerin ise 110.61 (SS=19.67) olduğu görüldü. Kanser ve kanser olmayan bireylerin ODDBÖ toplam (p=0.004) ve Olumsuz Duygudan Uzaklaşma (p=0.003) alt ölçeği puan ortalamaları arasında, kanser olmayan bireylerin lehine, istatistiksel anlamlılık taşıyan farkın bulunduğu belirlendi. Sonuç: Kanserli bireylerin olumsuz duygudurumu düzenleme beklentileri kanser olmayanlara göre daha düşüktür. Bu sonuç doğrultusunda, kanserli bireyin olumlu beklentiler geliştirebilmesi için hemşirelik bakımı stratejilerinin geliştirilmesi ve sonuçlarının değerlendirilmesi gerektiği söylenebilir.
AMAÇ: Aşırı menstruel kanama (AMK) adolesanlarda sık görülmekte olup adolesanın fiziksel, duygusal ve sosyal yaşam kalitesini bozmaktadır. Bu çalışmada adolesanlarda AMK nedenleri, şiddeti, uygulanan tedaviler ve sonuçları araştırıldı. GEREÇ VE YÖNTEM: 01.09.2016 – 01.09.2018 tarihleri arasında adolesan merkezine aşırı menstruel kanama şikayetiyle başvuran olguların dosyaları retrospektif olarak incelendi. Menstruel kanaması 8 günden daha uzun ve/veya siklusları 21 günden sık ve/veya bir siklusta artmış kan kaybı bulguları olan 132 olgu çalışmaya dahil edildi. AMK’sı olan adolesanlar hemoglobin düzeyine göre sınıflandırıldı. BULGULAR: AMK nedeniyle başvuranlarda sıklıkla kanamalı gün sayısında artış (%70,5) şikayeti vardı, bunu menstruel siklusun kısalması (%59,1) ve bir siklusta artmış kan kaybı (%24,2) şikayetleri izlemekteydi. Bir siklustaki kanamalı gün sayısı ve/veya bir günde kullanılan ped sayısı ve/veya sikluslararası kanamasız gün sayısı arttıkça olguların hemoglobin konsantrasyonu düşmekteydi. Bu parametrelerden bir günde kullanılan ped sayısının aneminin ağırlaşmasında en önemli etken olduğu saptandı. Hiçbir olguda yapısal patoloji saptanmadı, olgular yapısal olmayan AMK nedenleri açısından araştırıldığında %3’ünde (n:4) koagülasyon problemi, %10,6’sında (n:14) polikistik over sendromuna bağlı ovulatuar disfonksiyon, %0,8’inde (n:1) hipotiroidiye bağlı ovulatuar disfonksiyon, %85,6’sında ise adolesanın fizyolojik ovulatuvar disfonksiyonu mevcuttu. Olguların %56,1’inde hafif, %20,5’inde orta, %23,5’inde ağır AMK mevcuttu. Olguların yaklaşık yarısı demir desteği ve nonsteroid antiinflamatuar ilaç tedavisi ile takip edildi. Diğer yarısına oral kontraseptif ve demir tedavisi verilmişti olguların %5,3’ünde hemodinamik yetmezlik bulguları olması nedeniyle oral kontraseptif tedavisine ek olarak eritrosit süspansiyonu, %1,6’sına traneksamik asit tedavisi verildi. SONUÇ: AMK adolesan dönemde sık görülmektedir ve adolesanlarda aneminin önemli bir nedenidir. AMK olgularının %5,3’ünde hayatı tehdit edecek boyutta anemi saptanmıştır.
Amaç: Çocuklarda hastanede yatışlara ve gereksiz antibiyotik kullanımına neden olmasından dolayı viral gastroenteritlerin erken tanımlanması önemlidir. Rotavirüs ve adenovirüs çocuklarda en sık rastlanan viral gastroenterit etkenleridir. Bu çalışmanın amacı akut gastroenteritli çocuk hastalardan alınan gaita örneklerinde rotavirüs ve adenovirüs sıklığının araştırılmasıdır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada ………Üniversitesi Tıp Fakültesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi Mikrobiyoloji Laboratuvarı’na Ocak 2017- Ocak 2018 tarihleri arasında gastroenterit tanısı alan çocuklardan, rotavirüs ve adenovirüs antijenleri araştırılmak üzere gönderilmiş olan gaita örneklerinin test sonuçları retrospektif olarak değerlendirildi. Rotavirüs ve adenovirüs 40/41 antijenleri immünokromatografi yöntemi ile araştırıldı. Bulgular: Çalışmada rotavirüs antijenleri araştırılmak üzere gönderilmiş olan 1635 hastanın gaita örneği ile adenovirüs antijenleri araştırılmak üzere gönderilmiş olan 1608 hastanın gaita örneği analiz sonuçları değerlendirildi. 133 hastada (% 8.1) rotavirüs, 30 hastada (% 1.8) adenovirüs ve yedi hastada (% 0.4) rotavirüs ve adenovirüs birlikte pozitif olarak tespit edildi. Rotavirüs antijeni pozitifliği 13-24 aylık grupta diğer yaş gruplarına göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek (p<0.05) saptandı. Adenovirüs pozitifliği açısından yaş grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark görülmedi (p>0.05). Rotavirüs gastroenterit vakalarının büyük kısmının (% 43.6) kış mevsiminde olduğu ve bunun isatistiksel olarak anlamlı olduğu tespit edildi (p<0.05). Sonuç: Gastroenteritlerde viral etyolojiyi ortaya koymak için yapılan hızlı antijen testleri tedavi planının yapılması ve gereksiz antibiyotik kullanımının azaltılmasına katkı sağlayan testlerdir. Çalışmamızda rotavirüs antijen pozitifliği saptanan gruptaki hastaların % 13.5’inin beş yaş üstü olmasından dolayı, beş yaşından büyük çocuklarda da rotavirüs gastroenteritinin görülme ihtimalinin göz önünde bulundurulmasının önemli olduğu kanaatine varıldı.
Abstract Son yıllarda dünyada hem obezite hem de astım görülme sıklığı artmıştır. Her iki hastalığın birlikte artış göstermesi obezitenin mekanik etkisi, inflamasyon, oksidatif stres, genetik ve epigenetik faktörler, yaşam tarzı ve çevresel maruziyetler gibi birtakım ortak mekanizmalar ile açıklanmaya çalışılmaktadır. Obezitenin eşlik ettiği astımda semptomlar daha şiddetlidir, atak nedeni ile hastaneye yatış sıklığı artmıştır ve tedaviye cevap alınması güçtür. Ayrıca astım tedavilerinin pek çok yan etkisi vardır. Obezite ve astım arasındaki ilişki mekanizmalarının netleşmesi ile yeni tedavi yaklaşımları ortaya konmuştur. Diyet ve egzersiz ile obez astımlıların klinik seyrinin iyileştiği gösterilmiştir. Obezite cerrahisi ile olumlu sonuçlar bildirilmektedir. Metabolik sendromun eşlik ettiği hastalarda metformin ve statinlerin fayda sağladığını gösteren çalışmalar vardır. Antioksidan içeren diyetlerin de astım kontrolünde yararı vardır. Ancak bu tedavi seçeneklerine yönelik daha kapsamlı çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.
Giriş: İnmemiş testis ve enürezis, çocukluk çağında sık rastlanan sağlık sorunları olup zamanında tanı ve tedavilerinin yapılması gelecekteki komplikasyonlarının önlenmesi açısından büyük öneme sahiptir. Biz de bu çalışmada inmemiş testis ve enürezise dikkat çekerek okul çocuklarındaki prevalanslarını belirlemeyi amaçladık. Materyal ve Yöntem: Bu kesitsel epidemiyolojik çalışma Tokat il merkezi ve ilçelerindeki ilkokul ve orta öğretim okullarındaki erkek çocuklarda yapıldı. Dış genital muayeneleri inmemiş testis için yapıldı ve enürezis sorgulandı. Çocukların antropometrik ölçümleri, ailede sigara ve alkol kullanımı sorgulandı ve inmemiş testis ve enürezisle ilişkileri araştırıldı. Çalışmaya alınan çocuklar yaşa göre 6-9, 10-14 ve 15-18 şeklinde üç gruba ayrıldı. Bulgular: Toplam 6 ile 18 yaşları arasındaki 613 erkek okul çocuğu çalışmaya dahil edildi. İnmemiş testis 8(%1,3), enürezis ise 116 (%18,9) çocukta saptandı. Annelerde sigara kullanımı oranı %17,9 iken babalarda %80 tespit edildi. Çocukların evinde %44,9 oranında sigara içilmekteydi. Evinde sigara içilenlerde inmemiş testis prevalansı % 2,2 iken içilmeyenlerde bu oran %0,6 saptandı (p=0,085). Evinde sigara içilenlerde enürezis prevalansı % 26,2 iken içilmeyenlerde bu oran %13 hesaplandı (p<0,001). Ayrıca 6-9 yaş arası çocuklarda enürezis prevalansı %61,8 ile diğer yaş gruplarından yüksekti (p<0,001). Sonuç: T anı almamış inmemiş testise okul çağı çocuklarında halen rastlanmaktadır. Geç kalınmasının malignensi ve infertilite gibi ciddi sonuçları olmasından koruyucu hekimlikte ciddiye alınması için çalışmalar yürütülmelidir. Enürezis erkeklerde sıkça rastlanmakta ve psikososyal gelişim ve akademik başarıdaki olumsuz etkilerinin önlenmesi için ailelerin tıbbi yardım almaları üstünde durulmalıdır. Evde sigara içilmesi erkek çocuklarda enürezis sıklığını arttırabilir.
