This study examines how institutional and regional contexts shape the extent to which university incubation ecosystems in Algeria convert innovation output into the kind of economic value that sustains innovation-driven growth. Since 2021, business incubators have been formally integrated into Algerian higher education institutions, yet existing research remains largely confined to single-institution, descriptive assessments. The study adopts a comparative descriptive analysis of the university incubators of M’Sila, El Oued, and Béjaïa, selected for their contrasting regional contexts and documentation, using statistics published in academic studies, institutional reports, and official statements as proxies for innovation-driven growth rather than direct measures of economic growth. Findings show that the three incubators generate measurable innovation-related output, particularly in patent applications and registered projects. However, only a fraction of this output becomes operating enterprises, as shown by M’Sila’s low startup-to-project ratio and El Oued’s minimal startup graduation despite sustained patenting activity. Béjaïa registers the fewest projects despite a denser private-sector environment, suggesting that regional economic conditions alone do not explain performance differences and that organizational maturity, integration with national reporting mechanisms, and coordination among ecosystem components may matter more. These results suggest that innovation generation and its conversion into economic value are analytically distinct stages, and that the formal presence of university-industry-government structures does not guarantee the coordinated relationships assumed by the Triple Helix model, particularly in recently formalized institutional contexts such as Algeria's. Given uneven documentation and only three cases, the findings are indicative.
Sağlıklı yaşama ve çevresel sürdürülebilirliğe yönelik duyarlılığın artması, tüketicilerin satın alma kararlarında ürünlerin kişisel ve çevresel yararlarını birlikte değerlendirmelerini önemli hâle getirmektedir. Bu araştırmanın amacı, kadın tüketicilerin Sağlıklı ve Sürdürülebilir Yaşam Tarzı (LOHAS) eğilimleri ile yeşil kozmetik satın alma tercihleri arasındaki ilişkiyi incelemektir. Araştırmanın çalışma grubunu Türkiye’de yaşayan 18 yaş ve üzerindeki 340 kadın tüketici oluşturmaktadır. Veriler, Mart–Haziran 2026 tarihleri arasında kolayda örnekleme yöntemiyle ulaşılan katılımcılardan yüz yüze anket aracılığıyla toplanmıştır. Verilerin analizinde frekans analizi, açımlayıcı faktör analizi, Pearson korelasyon analizi ile basit ve çoklu doğrusal regresyon analizlerinden yararlanılmıştır. Açımlayıcı faktör analizi sonucunda, LOHAS ölçeğinin özgün altı boyutlu yapısından farklı olarak dört faktörlü bir yapı elde edilmiştir. Zihinsel, duygusal ve ruhsal sağlık maddelerinin aynı faktör altında toplanması nedeniyle bu boyut “psikolojik sağlık” olarak adlandırılmıştır. Basit doğrusal regresyon analizi, genel LOHAS eğiliminin yeşil kozmetik satın alma tercihinin pozitif ve anlamlı bir yordayıcısı olduğunu ve satın alma tercihindeki toplam varyansın %24,3’ünü açıkladığını göstermiştir. LOHAS alt boyutlarının birlikte incelendiği model ise toplam varyansın %24,9’unu açıklamıştır. Çevrecilik, psikolojik sağlık ve fiziksel sağlık boyutları satın alma tercihinin pozitif ve anlamlı yordayıcıları olarak belirlenirken, sosyal farkındalık boyutunun modele sunduğu yordayıcı katkı istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır. En yüksek standartlaştırılmış regresyon katsayısı çevrecilik boyutunda elde edilmiştir. Bulgular, kadın tüketicilerin yeşil kozmetik satın alma tercihleri ile çevresel duyarlılıkları ve sağlık odaklı yaşam eğilimleri arasında anlamlı ilişkiler bulunduğunu göstermektedir. Araştırma, LOHAS ölçeğinin faktör yapısının farklı örneklem ve kültürel bağlamlarda yeniden sınanması gerektiğine işaret ederek sürdürülebilir tüketim literatürüne katkı sağlamaktadır.
Purpose: This study examines the association between selected health indicators and countries’ happiness levels. It specifically investigates whether health-system resources and health outcomes are associated with the likelihood of countries being classified into different levels of happiness. Method: Cross-sectional data for 127 countries in 2023 were used. Countries’ happiness scores were classified into low, medium, and high categories based on the 33rd and 66th percentiles. Given the ordinal structure of the dependent variable, an ordinal logistic regression model was estimated. Current health expenditure, life expectancy at birth, infant mortality rate, and out-of-pocket health expenditure were included as explanatory variables. The proportional odds assumption was assessed using the Brant test. Findings: Current health expenditure is positively and statistically significantly associated with higher happiness categories at the 1% significance level. Life expectancy at birth is positively associated with higher happiness, while infant mortality is negatively associated with happiness, with both effects statistically significant at the 10% level. Out-of-pocket health expenditure has no statistically significant association with happiness. The model achieves an overall classification accuracy of 72.44%. Conclusion/Contribution: The findings indicate that health-system resources and population health outcomes are closely associated with national well-being. The study contributes to the literature by modelling happiness as an ordered categorical outcome rather than a continuous variable, thereby providing a differentiated assessment of health-related determinants across distinct happiness levels.
Amaç: Bu çalışma, Okun Yasası çerçevesinde 35 OECD ülkesini kapsayan yıllık panel veri setini kullanarak, işsizlik oranı ile kişi başı reel GSYİH yıllık büyüme oranı arasındaki kısa dönemli ilişkiyi incelemeyi amaçlamaktadır. Yöntem: Ülkeler arasında ortak şoklar ve karşılıklı etkileşimler yoluyla oluşabilecek yatay kesit bağımlılığını dikkate alan ikinci nesil panel zaman serisi araçlarından yararlanılmaktadır. Bu kapsamda serilerin durağanlık özellikleri CIPS testi ile değerlendirilmiş; kısa dönem dinamik ilişki ise ortak faktörleri kesitsel ortalamalar üzerinden kontrol eden CS-ARDL çerçevesinde tahmin edilmiştir. Bulgular: Tahmin sonuçlarında büyüme katsayısı negatif ve istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (β = −0.0861; p = 0.004). Buna göre kişi başı reel GSYİH büyümesindeki artışların kısa dönemde işsizlik oranını azaltıcı yönde bir ilişki sergilediği saptanmıştır. Gecikmeli işsizlik katsayısının pozitif ve anlamlı bulunması (λ = 0.6397; p < 0.001) işsizliğin belirgin bir süreklilik sergilediğine işaret ederken, işsizlik yardımlarına ilişkin kontrol değişkeni istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p = 0.536). Sonuç/Katkı: Bulgular, büyümenin kısa dönemde işsizlik üzerinde azaltıcı bir ilişki sergilediğini, ancak işsizliğin yüksek derecede atalete sahip olması nedeniyle uyarlama sürecinin zamana yayıldığını göstermektedir. Çalışma, yatay kesit bağımlılığını kontrol eden ikinci nesil tahmincilerle Okun ilişkisini tahmin ederek birinci nesil yöntemlerin ihmal ettiği ortak faktör yanlılığını gidermekte ve ülke düzeyinde katsayı heterojenliğini raporlayarak tek katsayılı panel tahminlerinin ötesine geçmektedir.
Purpose: This study aims to examine whether the integration of green finance and financial development serves as an effective mechanism for achieving sustainable industrial growth in BRICS economies. Method: The research employs a quantitative econometric approach using panel data for BRICS countries. Long-run relationships are estimated through Fully Modified Ordinary Least Squares (FMOLS), Dynamic Ordinary Least Squares (DOLS), and Panel-Corrected Standard Errors (PCSE) models to account for heterogeneity and cross-sectional dependence. Findings: The results reveal a statistically significant and positive long-run relationship between green finance, financial development, and sustainable industrial growth. While individual effects may vary, the interaction between green finance and financial development demonstrates a strong synergistic impact. Empirical evidence suggests that this integration plays a substantial role in supporting industrial expansion, with effects particularly pronounced at lower levels of green finance development. Conclusion/Contribution: The study contributes to the literature by highlighting the importance of integrating green finance with financial development as a driver of sustainable industrialization in emerging economies. It provides empirical support for policy frameworks that enhance coordinated financial-environmental strategies, emphasizing the role of institutions such as the New Development Bank in strengthening South–South cooperation and supporting long-term sustainability goals.
