This article examines the leadership paradigm of the New Malaysia government following the victory of Pakatan Harapan (PH) in Malaysia’s 14th General Election (GE14). The New Malaysia can be described as a reimagined Malaysia under the dominance of PH in the GE14. PH successfully defeated Barisan Nasional (BN) with a clear majority. The popularity of the New Malaysia government led by PH is largely attributed to four factors shaping the Malaysian public’s voting paradigm. First, people wanted to defeat Najib; second, they sought to overthrow the BN government, perceived as oppressive; third, they wanted better welfare than the BN government provided; and fourth, they wanted Tun Mahathir to return to power. Specifically, it addresses the following research question. What leadership paradigm underpinned the early governance approach of the New Malaysia administration, and how can it be analytically understood within contemporary political leadership discourse? While the electoral transition from BN to PH marked a significant shift, scholarly assessment of the governing paradigm that emerged afterwards remains limited. Public discourse often emphasises electoral motivations, including public dissatisfaction with former Prime Minister Najib Razak, rejection of the BN administration, expectations of improved welfare governance, and support for Mahathir Mohamad’s return. However, systematic academic analysis of the leadership framework that shaped the early phase of the New Malaysia government remains underdeveloped. This study employs qualitative document and content analysis of selected secondary sources, including scholarly analyses and institutional reports relevant to governance transitions during the New Malaysia period. The study coded data thematically to identify recurring leadership principles and governance orientations. The findings suggest that the early leadership paradigm of the New Malaysia government can be conceptualised through three core dimensions: openness, equality, and unity. These dimensions collectively reflect an attempt to reposition governance practices within a reform-oriented framework following electoral transition. The study contributes to the literature on political leadership and democratic transition by providing a structured analytical interpretation of leadership paradigm formation in post-electoral change contexts.
This article examines the kinship network of the Kerinchi (Kerinci) tribe in Indonesia and their diaspora’s migration patterns to Malaysia, considering the dynamic policy landscape between the two countries. Kinship, a cornerstone of Kerinchi culture, plays a crucial role in shaping identity and maintaining social cohesion, particularly through matrilineal inheritance, migration support, and intergenerational bonds. However, migration to Malaysia, driven by economic and social factors, significantly impacts these kinship ties. Evolving policies in both countries on migration, citizenship, and foreign workers’ rights further shape the Kerinchi diaspora experience. This study employed qualitative methods, including 19 in-depth interviews with Kerinchi migrants in Malaysia and their relatives in Indonesia, and three focus group discussions (27 participants in Malaysia, 31 in Kerinci, and 11 children of migrants), conducted between 2019 and 2023. These methods provided insights into migration history, kinship support, and settlement experiences. Observations of Kerinchi migrants and analyses of relevant policies and literature are conducted to contextualise the sustainability of their kinship network in migration. The findings reveal that the kinship network plays a crucial role in facilitating and sustaining the Kerinchi tribe’s migration to Malaysia to this day. This network provides access to information, resources, contacts and employment opportunities across borders. However, the impact of this network on post-migration experiences is highly complex and varied. While kinship ties can reduce the costs and risks of migration, they can also lead to exploitation and dependency. Furthermore, evolving migration, citizenship, and foreign worker rights policies in Malaysia and Indonesia significantly shape the Kerinchi diaspora experience. These policies can both facilitate and restrict migration, having a substantial impact on the lives and livelihoods of Kerinchi migrants.
Buku Islam dalam Arus Sejarah: Perjuangan, Politik dan Dakwah merupakan sebuah karya suntingan ilmiah yang menghimpunkan 10 bab kajian daripada pelbagai sarjana dengan tujuan menelusuri hubungan dinamik antara Islam, sejarah politik dan perkembangan masyarakat Melayu dari era prakemerdekaan hingga cabaran kontemporari. Karya tersebut hadir dalam tradisi historiografi yang semakin berkembang di Malaysia dan berusaha menilai semula peranan Islam bukan sekadar sebagai fenomena keagamaan, tetapi sebagai kuasa sosial, intelektual serta politik yang membentuk pengalaman sejarah di rantau ini. Secara keseluruhannya, buku ini dibahagikan kepada dua bahagian utama iaitu “Islam, Sejarah dan Perjuangan Politik”, dan “Peranan Islam dalam Arus dan Cabaran Semasa”. Pembahagian tersebut memperlihatkan usaha penyunting untuk menghubungkan sejarah intelektual dengan realiti sosial-politik semasa, sekali gus menjadikan karya ini relevan dalam perbahasan akademik kontemporari. Melalui struktur ini, buku tersebut tidak sekadar menghimpunkan kajian terpisah, tetapi membina sebuah naratif besar yang menjawab persoalan asas tentang kedudukan Islam dalam pembentukan sejarah politik di Malaysia.
Arkeologi terjemahan melibatkan kerja-kerja penyelidikan bagi menjawab semua atau sebahagian soalan 5W1H dan merupakan asas bagi kajian lain yang berkaitan dengan sejarah terjemahan. Makalah ini melaporkan kajian arkeologi terhadap sejarah terjemahan karya sastera Mahua moden dalam bahasa Melayu di Malaysia, dari tahun 1919 sehingga 2023. Karya sastera Mahua moden merupakan sastera bertunjangkan ciri-ciri kemalaysiaan yang dikarang menggunakan bahasa Cina vernakular oleh penulis Cina tempatan di Malaya, Singapura (sebelum pemisahan dari Malaysia pada tahun 1965) dan kepulauan-kepulauan Borneo. Kajian ini dijalankan dari lensa sejarah dan arkeologi terjemahan dengan menjadikan lapan objek kajian yang diutarakan, iaitu “siapa, apa, di mana, apa jenis sokongan, mengapa, bagaimana, bila, dan apa kesannya” sebagai asas untuk tujuan pengumpulan dan penganalisisan data. Untuk tujuan pengumpulan data, strategi penyelidikan tiga peringkat dan teknik rujukan peritek dimanfaatkan dalam kajian ini. Dapatan kajian menunjukkan bahawa aktiviti penterjemahan dan penerbitan terjemahan karya sastera Mahua moden ke dalam bahasa Melayu bermula seawal Disember 1960. Antara tahun 1919 sehingga 2023, sejumlah 654 buah terjemahan karya sastera Mahua moden yang merangkumi genre puisi, cerpen, drama dan prosa berjaya diterbitkan melalui tiga media cetak, iaitu majalah, akhbar dan antologi. Kegiatan ini dikenal pasti melibatkan usaha daripada sekurang-kurangnya 56 orang penterjemah dan 17 buah penerbit yang terdiri daripada penerbit agensi kerajaan/institusi pengajian tinggi awam (IPTA), penerbit swasta, badan bukan kerajaan (NGO) dan penerbit individu. Jenis sokongan yang diterima termasuklah pemerolehan dana penerbitan, penganugerahan dan pengiktirafan. Terjemahan yang dihasilkan memberikan tumpuan utama kepada pengekalan kandungan teks sumber. Tujuan penterjemahan dan penerbitan terjemahan karya sastera Mahua moden dalam bahasa Melayu adalah untuk membolehkan kaum-kaum lain menghayati sastera Cina tempatan. Sehubungan dengan itu, terjemahan karya sastera Mahua moden berfungsi sebagai alat perpaduan bagi meningkatkan integrasi nasional.
Buku Politik Penggabungan Dalam Sistem Politik Malaysia, suntingan Sivamurugan Pandian, menghimpunkan tujuh bab yang membincangkan perkembangan, transformasi dan cabaran politik penggabungan dalam masyarakat majmuk Malaysia. Karya ini menelusuri perubahan daripada dominasi Perikatan dan Barisan Nasional kepada landskap politik pasca-2018 yang lebih kompetitif, terpecah dan berasaskan wilayah. Ulasan ini menilai sumbangan buku dengan menumpukan dimensi etnik, wilayah dan dasar sosial, di samping menghubungkan perbincangannya dengan teori konsosiasionalisme Lijphart (1977), konflik etnik Horowitz (1985), sistem politik Easton (1965) dan politik gabungan Laver dan Schofield (1990). Ulasan ini berhujah bahawa buku tersebut berjaya menggambarkan perubahan struktur kuasa dan pembentukan gabungan politik di Malaysia, khususnya melalui kemunculan Gabungan Parti Sarawak (GPS) dan Gabungan Rakyat Sabah (GRS). Walau bagaimanapun, pendalaman teori, analisis kritis terhadap ketidakseimbangan kuasa dan perbandingan rentas negara masih boleh diperkukuh. Secara keseluruhannya, buku ini menyumbang kepada pemahaman politik Malaysia kontemporari, khususnya tentang peranan kompromi dan rundingan dalam mengekalkan kestabilan politik.
