Artykuł omawia inwigilację profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego Henryka Barycza przez krakowską SB w ramach sprawy operacyjnego rozpracowania „Wenecja”. Skierowana była przeciwko dawny działaczom PSL pozostającym w kontakcie z przebywającym na emigracji prof. Stanisławem Kotem. W grupie tej obok Barycza znaleźli się też profesorowie Adam Vetulani, Jan Hulewicz, Ignacy Zarębski i Jerzy Zathey. Trwająca przez kilka lat (1959-1965) inwigilacja nie przyniosła żadnych widocznych rezultatów, poza dręczeniem Barycza i jego najbliższej rodziny.
Artykuł analizuje społeczno-medyczne konsekwencje udziału sił zbrojnych i obrony cywilnej ZSRR w likwidacji skutków katastrofy w Czarnobylu. Wykazuje, że władze radzieckie, kierując się priorytetami politycznymi i ekonomicznymi, świadomie narażały żołnierzy i cywilów na nadmierne dawki promieniowania. Likwidatorzy pracowali w skrajnie niebezpiecznych warunkach, przy braku odpowiedniego sprzętu ochronnego i dozymetrycznego, a oficjalne dane o napromieniowaniu były celowo zaniżane. W artykule ukazano systemową obojętność, biurokrację oraz koszty ludzkie poniesione dla utrzymania propagandowego wizerunku państwa.
Abstract. This article considers methodological issues related to research on the costs of land and inland water transport in the southern and eastern parts of the Baltic coast from the 14th to the 16th century. The first parts discuss the rather poor historiography devoted to this issue and the state of the preserved sources. It then presents the problems that historians often face when examining the costs of land and inland transport. An example of these problems is the different monetary systems operating in the area under investigation. The article also presents coefficients that may be helpful in comparing costs in different areas and from different years
Ród Noniuszów (Nonii) z Brixii należał do senatorskiej elity Imperium Romanum w II i pierwszej połowie III w. n.e. Analiza inskrypcji ujawnia świadomą strategię upamiętniającą, mającą na celu legitymizację statusu rodziny i utrzymanie jej widoczności w przestrzeni miejskiej mimo ogólnoimperialnych karier jej przedstawicieli.
Działające w latach 1798-1801 Towarzystwo Republikanów Polskich było najważniejszą organizacją tego typu po trzecim rozbiorze Polski. Autor omawia organizację Towarzystwa, która została ujęta w „Ustawie przedspołecznej” oraz projekty reorganizacji, które m.in. zmierzały ku zapewnieniu ścisłej konspiracji. Poruszone zostały również efekty działalności polskich republikanów w tym okresie. Autor przedstawił też wpływ emigracji polskiej, a zwłaszcza zaś broszury „Czy Polacy wybić się mogą niepodległość”, która przyspieszyła rozłam w Towarzystwie.
