In recent years, interest in an overview geomorphological map of Poland has increased. Its most recent edition was published more than forty years ago. At several research centres across the country, intensive work is currently underway on the Digital Geomorphological Map of Poland at a scale of 1:500,000. These efforts have also stimulated renewed interest in the geomorphological regionalisation of Poland with precision at the level of mesoregions. The last version of Poland’s geomorphological regionalisation was published in 1986. The new version of the Digital Geomorphological Map of Poland at a scale of 1:500,000 will serve as the basis for developing an updated geomorphological regionalisation of Poland at an overview scale. In the future, all delimited geomorphological mesoregions will be described in a comprehensive monograph. To facilitate the identification and description of all geomorphological regions, a new system of designation is needed. The aim of this article is to propose a new Digital Decimal Coding System (DDCS) for both previously recognized and newly identified geomorphological regions in Poland. The proposed DDCS will facilitate the systematisation of these regions and ensure a more orderly arrangement. The proposed coding can serve as a universal method for designating regions not only in Poland but also across Europe.
Równiny zalewowe stanowią istotny element systemów dolinnych, odgrywając ważną rolę w regulacji odpływu rzecznego oraz retencji i transformacji materii w obrębie zlewni. Ich poprawna reprezentacja przestrzenna ma szczególne znaczenie w modelowaniu hydrologicznym i jakości wody, zwłaszcza w najnowszych modelach takich jak Soil and Water Assessment Tool plus (SWAT+). Celem pracy była ocena wybranych metod delimitacji równin zalewowych oraz wskazanie metody najbardziej adekwatnej do zastosowań modelowych w nizinnej zlewni młodoglacjalnej. Analizy przeprowadzono dla dorzecza Parsęty reprezentatywnego dla obszarów młodoglacjalnych. Przetestowano trzy metody delimitacji równin zalewowych dostępne w aplikacji QSWAT+, tj. buforowanie osi cieków, metodę inwersji rzeźby oraz metodę opartą na hierarchii i długości sieci rzecznej. Ocenę poprawności uzyskanych zasięgów równin zalewowych przeprowadzono poprzez porównanie z referencyjnymi mapami zagrożenia powodziowego ISOK (Q1%), z wykorzystaniem miar statystycznych takich jak dokładność ogólna oraz współczynnik Kappa. Wyniki wskazują, że metody uwzględniające pozycję topograficzną terenu względem koryta rzecznego zapewniają najwyższą zgodność z referencyjnymi zasięgami zalewów, podczas gdy metoda oparta o buforowanie wykazuje tendencję do niedoszacowania powierzchni równin zalewowych. Uzyskane rezultaty potwierdzają zasadność stosowania podejść geomorfometrycznych w przygotowaniu warstw wejściowych do modelu SWAT+ i podkreślają znaczenie właściwego doboru metody delimitacji równin zalewowych dla poprawnej reprezentacji procesów hydrologicznych i geomorfologicznych w zlewniach nizinnych.
The research presented in this paper was conducted in the Stołowe Mts. and addressed litho-structural controls on sandstone decay at Białe Skały. We tested the working hypothesis that densely jointed, disintegrated zones exhibit increased moisture that fosters arenization, resulting in reduced surface strength. Geomorphological mapping, structural measurements, Schmidt-hammer rebound testing, and rock-moisture surveys with three handheld metering devices of differing penetration depths were undertaken. Rebound values confirmed significantly lower surface strength in disintegrated zones. Moisture measurements yielded equivocal results at different depths; only near-surface readings indicated higher values after antecedent rainfall. Together with deeper, organic-rich soils in disintegrated sectors, the evidence supports joint-guided weakening and recessed cliff development. Further depth-resolved moisture monitoring is recommended.
LiDAR-based Digital Elevation Models (DEM) have become one of the most valuable sources for landslide mapping. However, the delineation of landforms is not always clear. The study aims to apply DEM for landslide mapping, verified through field investigations and geophysical surveys. Visual interpretation of DEM, manual vectorization, and electrical resistivity tomography (ERT) profiles was performed in this research. While visual interpretation proves to be a highly effective method, it is not without limitations. ERT has demonstrated strong potential as a point-specific validation tool, but has limitations on shallow landslides. The study also highlights that even the highest resolution of DEM data cannot fully capture the complexity of landslide landforms.
