هدف از پژوهش حاضر، بررسی دلایل عدم مشارکت فرهنگیان مرد ایران در فعالیتهای ورزشی در سال (1394) میباشد. این پژوهش، توصیفی بوده و از نوع مطالعات تحلیلی میباشد که بهصورت میدانی اجرا شده است. جامعۀ آماری پژوهش را کلیۀ فرهنگیان مرد سراسر کشور تشکیل دادند که با توجه به حجم بالای جامعه، تعداد 385 نفر بهعنوان نمونه انتخاب شدند. روش تحقیق، تحلیل عاملی بوده است. یافتهها نشان میدهد در متغیر اول که متغیر ویژگیهای فردی است، سه جزء عاملی (عدم داشتن مهارت ورزشی، خستگی و بیحوصلگی و ترس از مصدومیت)، در متغیر موانع بازدارنده، چهار جزء عاملی (دردسترسنبودن اماکن و تسهیلات، کیفیت پایین اماکن و تسهیلات ورزشی، مشغلۀ کاری و خانوادگی زیاد و کمی درآمد)، در متغیر سوقدهندههای محیطی، چهار جزء عاملی (عدم برنامهریزی مناسب برای فرهنگیان، عدم اطلاع از ورزشهای موجود، احساس شرمندگی پس از باخت و تعداد کم اماکن ورزشی برای فرهنگیان) و در متغیر ویژگی ورزشهای موجود، دو جزء عاملی (بیزاری از برد و باخت و مدت و شدت زیاد فعالیتهای ورزشی) تأثیرگذار میباشند. بهطورکلی، میتوان گفت که از طریق مدیریت بهتر و فراهمساختن زیرساختها توسط مسئولین، این عوامل میتوانند مرتفع شوند و سازمان آموزشوپرورش را به اهداف خود در این زمینه برسانند.
原文链接
分享
引用
