استادیار گروه اقتصاد کشاورزی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ساری، ایران.
被引用0|浏览0
摘要
تأمین امنیت غذایی از رسالتهای فعالیت کشاورزی بوده و گاه تحقق آن مستلزم بهکارگیری نهادههای بیشتر است. با توجه به منابع محدود برای تولیدات کشاورزی، بهمنظور دستیابی به اهداف مهم، باید بهینهسازی مصرف اینگونه منابع مد نظر قرار گیرد. هدف مطالعه حاضر معرفی یک مدل برنامهریزی آرمانی بهمنظور تخصیص بهینه اراضی زراعی به محصولات منتخب در راستای بهبود امنیت غذایی در بخش رودپی شهرستان ساری بود. آرمانهای مد نظر نیز افزایش سود، کاهش مصرف کود، افزایش تولید کالری و مواد مغذی، افزایش تولید کل و افزایش تولید روغن را شامل میشد. همچنین، دادههای مورد نیاز مربوط به سال زراعی 1401-1400 بود. نتایج پژوهش نشان داد که با در نظر گرفتن تمام آرمانهای یادشده، با بهرهگیری از یک مدل برنامهریزی آرمانی، در مقایسه با الگوی کشت کنونی، سطح کشت شلتوک شیرودی کاهش و اما سطح کشت شلتوک طارم، گندم، کلزا و سویا افزایش مییابد؛ با این همه، مقایسه الگوی کشت بهینه در سناریوهای مورد بررسی با الگوی کشت کنونی نشان داد که الگوی کشت بهینه به الگوی کشت کنونی نزدیک است. این نتیجه بیشتر از جنبه مصرف کود و دستیابی به سود بوده، بهگونهای که با بهکارگیری الگوی کشت پیشنهادی، مصرف کود تا یک درصد کاهش و سود حداکثر تا دو درصد افزایش یافته است. به دیگر سخن، میتوان گفت که به لحاظ اقتصادی، الگوی کشت اجرایی کشاورزان در منطقه تقریباً مناسب بوده و تغییرات الگوی کشت بهینه احتمالاً بهدلیل لحاظ آرمانهای تولید روغن و کالری است، بهگونهای که الگوی کشت پیشنهادی به افزایش هشت درصدی تولید روغن و افزایش حدود سه درصدی تولید کالری میانجامد. با توجه به نتایج تحقیق حاضر، پیروی از الگوی کشت پیشنهادی میتواند به بهبود امنیت غذایی کمک کند. از اینرو، پیشنهاد میشود که نهادهای مربوط، با اتخاذ سیاستها و اعطای مشوقهای مناسب و نیز ارائه آموزشهای لازم به کشاورزان، الگوی بهینه پژوهش حاضر را در منطقه مورد مطالعه ترویج دهند..
原文链接
分享
引用
