Απόψεις Ανήλικων Προσφύγων Διαμενόντων Σε Διαμερίσματα Ημιαυτόνομης Διαβίωσης Στη Θεσσαλονίκη: Βιώματα, Αντιξοότητες, Ανάγκες Και Αποθέματα Κατά Τη Μετα-Μεταναστευτική Περίοδο

Οι ασυνόδευτοι ανήλικοι πρόσφυγες στην Ελλάδα αποτελούν ιδιαίτερα ευάλωτη κοινωνική ομάδα, έχοντας συχνά βιώσει τραυματικές εμπειρίες στη χώρα καταγωγής, στη μεταναστευτική διαδρομή και στη χώρα υποδοχής. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση των βιωμάτων, των αντιξοοτήτων και των ψυχοκοινωνικών αναγκών των ασυνόδευτων ανηλίκων προσφύγων που διέμεναν σε διαμερίσματα ημιαυτόνομης διαβίωσης στη Θεσσαλονίκη, καθώς και των αποθεμάτων που ενεργοποιούν για την προσαρμογή τους στη νέα χώρα. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω ημιδομημένων συνεντεύξεων με 12 ασυνόδευτους εφήβους ηλικίας 16 έως 18 ετών από το Πακιστάν, την Αφρική, το Αφγανιστάν, τη Συρία και το Ιράκ. Η θεματική ανάλυση των συνεντεύξεων ανέδειξε τέσσερα βασικά θέματα: α.Οι δυσκολίες σε μια διαδρομή με πολλούς σταθμούς, β.Οι συναισθηματικές εμπειρίες, γ.Οι ψυχοκοινωνικές αποσκευές και δ.Τα μελλοντικά σχέδια και οι προβληματισμοί. Βρέθηκε ότι οι συμμετέχοντες βίωναν τραυματικές εμπειρίες κατά την άφιξη και την εγκατάσταση στην Ελλάδα, όπως φυλάκιση, συνεχείς μετακινήσεις σε κέντρα φιλοξενίας, απώλεια προσώπων και δυσκολίες στη διαδικασία ασύλου. Παρά τις προκλήσεις, εμφάνισαν σημαντικά αποθέματα υποστήριξης, ατομικά και κοινωνικά. Η στήριξη σε προσωπικές δυνάμεις, η οπτική στο μέλλον, η στοχοθέτηση και η μελλοντική οικογενειακή επανένωση ενίσχυσαν την προσαρμογή τους στη νέα χώρα. Επιπλέον, οι φίλοι, η δομή, τα πρόσωπα φροντίδας, το σχολείο και η θρησκεία αποτέλεσαν βασικές πηγές υποστήριξης. Τα ευρήματα αναδεικνύουν σημαντικούς παράγοντες ψυχικής ανθεκτικότητας και κοινωνικής στήριξης, οι οποίοι μπορούν να αξιοποιηθούν στον σχεδιασμό παρεμβάσεων και εκπαιδευτικών προγραμμάτων με στόχο τη βέλτιστη υποστήριξη των ανηλίκων σε δομές φιλοξενίας.