ارزیابی و اولویت‌بندی شاخص‌های گردشگری شهری مؤثر بر بازآفرینی گذرهای تاریخی از دیدگاه گردشگران(مطالعۀ موردی: گذر کوی افشار در بافت تاریخی شیراز)

| بافت‌های تاریخی شهرهای ایران در دهه‌های اخیر تحت‌تأثیر تحولات اجتماعی، اقتصادی و کالبدی، رونق و کارایی خود را از دست داده و روبه‌زوال نهاده‌اند. بافت تاریخی شیراز نیز با وجود ظرفیت‌های ارزشمند تاریخی و فرهنگی، امروزه با کاهش جمعیت بومی، ناامنی و رکود فعالیت‌های شهری مواجه است. در سال‌های اخیر، بازآفرینی شهری به‌عنوان رویکردی نوین در مواجهه با مسائل بافت‌های تاریخی مطرح شده و بهره‌گیری از ظرفیت‌های گردشگری شهری می‌تواند به‌عنوان راهکاری مؤثر در احیا و ارتقای کیفیت این فضاها مد نظر قرار گیرد. هدف پژوهش، شناسایی و اولویت‌بندی شاخص‌های گردشگری شهری مؤثر بر بازآفرینی گذرهای تاریخی از دیدگاه گردشگران است. این پژوهش ازنظر ماهیت، کاربردی و ازنظر روش، توصیفی-تحلیلی است. در گام نخست، با استفاده از مطالعات کتابخانه‌ای و اسنادی، شاخص‌های مؤثر شناسایی شد. سپس برای اولویت‌بندی این شاخص‌ها از منظر گردشگران، داده‌های میدانی ازطریق پرسش‌نامه گردآوری و با استفاده از نرم‌افزار SPSS تحلیل گردید. یافته‌ها نشان می‌دهد شاخص‌های «خرده‌فروشی» و «ارائۀ فرهنگ و آیین‌ها» با میانگین رتبۀ یکسان، بیشترین اهمیت را در بازآفرینی گذرهای تاریخی دارند. پس‌از آن، شاخص «رویدادها و نمایشگاه‌ها» در رتبۀ سوم قرار گرفته و بر اهمیت بعد زمان‌مند در احیای فضاهای تاریخی تأکید می‌کند. شاخص‌های «توسعۀ زیرساخت‌ها و حمل‌ونقل»، «مکان‌های قابل بازدید»، «امکانات پذیرایی»، «کسب‌وکار و تجارت» و «امکانات آموزشی» در مراتب بعدی اهمیت قرار دارند. به‌طور کلی، نتایج حاکی از آن است که درک گردشگران از جذابیت گذرهای تاریخی، بیش از آنکه متکی‌بر مؤلفه‌های کالبدی یا خدماتی باشد، بر اصالت فرهنگی و تجربۀ زیسته استوار است.