بررسی مقایسه ای میزان ویتامین D در کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم با کودکان سالم: یک مطالعه ی مورد-شاهدی

مقدمه: اختلالات طیف اوتیسم (ASD) گروهی از اختلالات عصبی-تکاملی با منشا ژنتیکی-محیطی هستند. اخیرا کمبود ویتامین D به عنوان یک عامل خطر محتمل در پیدایش ASD در نظر گرفته شده است لذا این مطالعه با هدف بررسی میزان سرمی ویتامین D در کودکان مبتلا به این اختلال و مقایسه­ی آن با کودکان سالم انجام شد. روش­ کار: در این مطالعه­ ی مورد-شاهدی در سال 1393، 13 کودک 12-3 ساله ­ی مراجعه­ کننده به درمانگاه بیمارستان ابن­سینای مشهد که بر اساس مصاحبه­ ی بالینی طبق معیارهای چهارمین ویراست راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی و روان­پزشک فوق تخصص کودک و نوجوان، دارای نمره­ ی آزمون سنجش اوتیسم کودکی بالاتر از 30 بوده و تشخیص اختلالات طیف اوتیسم (با رد سایر اختلالات روانی محور یک) دریافت کرده بودند، به عنوان گروه آزمون انتخاب و در گروه­های خفیف-متوسط و شدید قرار گرفتند. 14 کودک سالم بدون بیماری طبی یا روان­پزشکی که از نظر سن و جنس با گروه آزمون، یکسان­ سازی شده بودند به عنوان گروه شاهد انتخاب شدند. سپس سنجش سطوح سرمی ویتامین D به روش الایزا در هر دو گروه انجام و داده ­ها با نرم­ افزار SPSS، آمار توصیفی، آزمون کولموگروف-اسمیرنوف، آزمون من-ویتنی و پیرسون تحلیل شدند. یافته­ ها: میانه­ی متغیر میزان ویتامین D در گروه بیماران 0/13 (فاصله­ی بین چارکی 5/19-6/9) و در گروه شاهد 0/12 بود (فاصله­ی بین چارکی 2/13-9/4) ولی این تفاوت معنی­دار نمی­باشد (350/0=P). هم­چنین میزان سرمی ویتامین D با شدت اختلال اوتیسم نیز رابطه­ ی معنی­داری نشان نداده است (534/0=P). نتیجه ­گیری: بنا بر نتایج این مطالعه، میزان سرمی ویتامین D در کودکان مبتلا به اوتیسم و سالم بدون تفاوت معنی­دار می­باشد و میزان این ویتامین با شدت اختلال اوتیسم نیز رابطه­ی معنی­داری نشان نداده است.