Background: Burns in children represent a significant public health issue, as there is no single targeted dressing for the treatment of burn wounds in children. The alloplastic epidermal skin substitute is the dressing of choice for treating burns in children in our burn center. However, it sometimes occurs that the dressing separates from the wound too early, before the process of full re-epithelialization. The inflammatory phase of wound healing seems to be crucial for maintaining the adhesion of the dressing, and thus, changes in parameters such as leukocyte levels and protein changes are of clinical significance. The aim of our study is to find laboratory factors that could contribute to premature dressing separation. Methods: The documentation of 182 children treated for acute burns at a major Polish burn center in the years 2009–2023 was analyzed. A demographic analysis was performed to collect information. The group was split into the following two categories based on the condition of the dressing: “attached to the wound” and “detached from the wound”. Laboratory tests were collected on admission and with control tests 3–5 days after injury. Results: The results indicate that only a few of the parameters studied showed a statistically significant difference between the groups of patients in whom the dressing did or did not attach. The most pronounced relationship was found for the pre-treatment leukocyte level (leuk1). Statistical significance was also demonstrated for hemoglobin levels and changes in protein (protein_diff) and also glucose levels (glucose_diff). Conclusions: Our study shows that there are blood parameters (leukocyte, protein, and glucose levels) that influence the adhesion of the dressing. Unfortunately, there are no other studies on this topic in the literature, so it seems very important to expand research in this direction.

Kompresjoterapia stanowi złoty standard w leczeniu przewlekłej niewydolności żylnej, niewydolności naczyń limfatycznych oraz owrzodzeń żylnych goleni. Dobór siły ucisku w kompresjoterapii zawsze zależy od pomiaru wskaźnika kostka-ramię i poziomu perfuzji tkanek. Tylko u pacjentów bez współistniejącego niedokrwienia można zastosować kompresję słabo rozciągliwą, a odzież kompresyjną dopiero po redukcji obrzęków. Kompresjoterapia mocno rozciągliwa o lekkim ucisku może także wspomagać leczenie niedokrwienia kończyn. Niniejsze opracowanie przedstawia kompleksowy przegląd algorytmów i wytycznych postępowania dotyczących stosowania kompresjoterapii, z naciskiem na znaczenie decyzji opartych na dowodach w codziennej praktyce. Omówiono główne wskazania i przeciwwskazania do kompresjoterapii, a także jej rolę w przyspieszaniu gojenia owrzodzeń, zapobieganiu nawrotom oraz redukcji obrzęków żylnych i limfatycznych. Szczególną uwagę zwrócono na zasady doboru odpowiednich systemów uciskowych, optymalnego stopnia kompresji oraz materiałów stosowanych w zależności od stanu pacjenta. Ponadto podkreślono ryzyko związane z nieprawidłowym stosowaniem terapii, w tym możliwość wystąpienia zaburzeń naczyniowych, oraz znaczenie doświadczenia klinicznego i edukacji pacjenta dla skuteczności leczenia. Zaleca się włączenie kompresjoterapii już przy pierwszych subtelnych objawach patologii naczyniowej, takich jak teleangiektazje czy zmęczenie kończyn, co pozwala na poprawę wyników terapeutycznych i jakości życia pacjentów.

Background: Children make up a large percentage of those affected by burns worldwide, with most of them suffering from severe injuries that necessitate skilled medical attention. Despite medical progress, there is still no ideal dressing for the treatment of burn wounds in children. The aim of the study was to assess the impact of epidermal substitutes in the treatment of burn wounds in children. Materials and Methods: This retrospective study evaluates the use of three dressings in the treatment of pediatric burns at a major Polish burn center. A patient database was used to identify children who received treatment with silver dressings, paraffin dressings or epidermal substitutes from 2009 to 2023. A demographic analysis was performed to collect the following information: causes of burns, procedural details and patient outcomes. Results: There were 439 patients aged between 1 month and 18 years. For severe burns, the number of interventions was lowest among children with epidermal substitute application (p = 0.039). Paraffin gauze resulted in the greatest number of skin grafts, whereas alloplastic replacement produced the least amount of transplantation (p < 0.005) regardless of the severity of the burn. Conclusions: Epidermal substitutes offer a good dressing option for burn wounds to improve their treatment and reduce the need for skin graft coverage. In the future, extended comparative or randomized trials are needed to confirm our results.

Proteus syndrome (PS) is an exceptionally uncommon genetic disorder that has been documented in only approximately 250 cases in the literature spanning the past four decades. It is characterized by a disproportionate, asymmetric overgrowth of all types of tissues, provoked by a somatic activating mutation in serine/threonine protein kinase 1. We report a case of PS in a two-year-old female patient with the following clinical features: unilateral overgrowth of connective tissue in the right buttock and right foot, where multiple surgeries were performed to achieve a desirable aesthetic outcome and ensure psychological comfort of the young patient. The insights provided by this case underscore the pivotal role of obtaining pleasing aesthetic outcomes in the surgical management of untreatable genetic disorders, with the aim of nurturing psychological contentment in affected children.

Inpatient falls are one of the most frequently reported adverse events. Existing literature describes both prediction and prevention strategies for falls but not specifically for burn patients. Severe burns are associated with a high mortality rate and significant mobility impairment. Pain, itching and dressings may influence the rate of falls among burn patients. We conducted a retrospective multicenter study enrolling a total of 494 patients. The burn patients who fell had a longer length of stay (LOS) (p < 0.05, odds ratio (OR) = 1.01). Patients who fell also more frequently had burns located on the head and neck (p = 0.001, OR = 6.33) or on the trunk (p = 0.01, OR = 4.71). Falls did not influence overall survival rates. Visual impairment due to facial burns and dressings may be associated with a higher incidence of falls. More studies of burn patients should be performed to evaluate additional risk factors and develop preventive and educational programs.

We present a case report of a 47-year-old male with an extensive tissue deficiency of the right lower leg. The patient was hospitalized for approximately one month in the intensive care unit following a motorcycle accident that resulted in polytrauma. He suffered a fracture of frontal and parietal bones, traumatic brain injury, intracerebral hematoma with a subarachnoid hemorrhage and thoracic trauma. At first, lower leg wound was treated with a negative pressure wound therapy vacuum-assisted closure (VAC) dressing. Afterwards, he was qualified for a surgical wound closure with synchronous use of two reverse flow flaps: a reverse sural flap (RSF) and a reverse hemisoleus muscle flap (RHMF). Both flaps were dissected, and the RHMF was used to cover the exposed bone and the fracture site while the RSF closed the distal part of the wound. Split-thickness skin graft was meshed in scale of 1:1.5 and used to cover the RHMF and the remaining lower leg wounds. In the following days, uneventful wound healing was observed and the patient was discharged on day 34. The patient was invited for a follow-up examination two years after the procedure. His quality of life was assessed using SF-36 and Lower Extremity Functional Scale. It was determined to be satisfactory when compared to patients with identical injuries. Ultrasound examination of the gradient and blood flow velocity showed preserved graft perfusion and no structural abnormalities were detected. Adequate wound preparation and the choice of surgical technique allowed rapid healing and, above all, salvage of the limb that was at high risk of amputation.

Wstęp Oparzenia to ciężkie urazy ciała, na które narażony jest corocznie około 1% populacji Polski. Wiążą się one z wysoką śmiertelnością, a jednym z częstych powikłań jest zakażenie, które może prowadzić do sepsy. Cel W niniejszej pracy przeprowadzono retrospektywną analizę zakażeń szpitalnych u pacjentów oparzonych, hospitalizowanych w Małopolskim Centrum Oparzeniowo-Plastycznym w Krakowie w okresie pandemii SARS-CoV-2. Materiał i metody Retrospektywnej analizie poddano dokumentację medyczną pacjentów hospitalizowanych w Oddziale Oparzeń w latach 2020–2022. Wyniki Najmniejszy odsetek zakażeń szpitalnych odnotowano w 2020 r. W analizowanym okresie zauważono wzrost odsetka zakażeń szpitalnych od 2020 r. do 2022 r. Najczęściej izolowanymi patogenami były bakterie Gram(-), a najczęściej identyfikowanym szczepem był Acinetobacter baumannii. Wnioski W pierwszym roku pandemii SARS-CoV-2 odnotowano spadek występowania zakażeń szpitalnych, co mogło mieć związek ze zwiększonym reżimem sanitarnym. Pozostałe wskaźniki zakażeń szpitalnych w okresie pandemii SARS-CoV-2 nie odbiegały znacząco od danych pochodzących z innych ośrodków oparzeniowych z lat wcześniejszych.

Oparzenie to uraz ciała, któremu w różnym stopniu ciężkości każdego roku ulega na świecie ok. 11 milionów osób. Leczenie pacjentów oparzonych wiąże się z wieloma wyzwaniami i powikłaniami, z których najczęstszymi są zakażenia. W wyniku oparzenia dochodzi do uszkodzenia skóry, stanowiącej podstawową barierę ochronną przed drobnoustrojami. Zakażenia są przyczyną ponad 75% zgonów w przebiegu choroby oparzeniowej, stąd tak istotne jest monitorowanie poziomu zakażeń i dążenie do zmniejszania częstości ich występowania. Podstawą antyseptyki w procesie leczenia oparzeń jest stosowanie odpowiednich środków antyseptycznych. Celem niniejszej pracy jest przegląd literatury z ostatnich lat dotyczącej stosowania miejscowych środków odkażających w ranach oparzeniowych oraz podsumowanie wiedzy w tym zakresie. Mimo dostępności na rynku wielu preparatów antyseptycznych wybór odpowiedniego środka nie zawsze jest prostym zadaniem. Należy wziąć pod uwagę m.in. rodzaj rany, fazę leczenia, okoliczności użycia danej substancji czy lokalną florę bakteryjną. Dobór odpowiedniego antyseptyku pozwala uzyskać skuteczne narzędzia w walce z drobnoustrojami wywołującymi zakażenia u pacjentów oparzonych.

Streszczenie: Wstęp Do najczęstszych ostrych urazów rąk należą częściowe lub całkowite amputacje palców. Możliwość uratowania uszkodzonej części kończyny zależy od wielu czynników. Jeżeli pierwotna operacja pozwoli na uratowanie palca, wówczas rozpoczyna się planowanie wtórnych operacji rekonstrukcyjnych. Operacje po całkowitych lub subtotalnych amputacjach są szczególnie trudne w związku z powstaniem okrężnej blizny zwiększającej ryzyko wtórnego upośledzenia krążenia po operacjach korekcyjnych. Cel Celem niniejszej pracy była ocena zastosowania przezskórnej oksymetrii i stwierdzenia możliwości uzyskania poprawy utlenowania pooperacyjnego tkanek palców po wtórnych zabiegach rekonstrukcyjnych. Materiał i metody Praca obejmuje 42 pacjentów operowanych w Małopolskim Centrum Oparzeniowo-Plastycznym w latach 2019–2021 z powodu dysfunkcji pourazowej ręki po całkowitej lub subtotalnej amputacji palców w II strefie zginaczy wg Verdana. Pacjenci po operacji rekonstrukcyjnej byli kwalifikowani do sprężenia w komorze hiperbarycznej. Przeprowadzono u nich pomiar poziomu utlenowania tkanek operowanego palca przy pomocy przezskórnej oksymetrii z wykorzystaniem urządzenia TCM4 Radiometer. Pomiar wykonywany był przed oraz po zabiegu operacyjnym. Wykonano analizę statystyczną wyników. Wyniki Wykazano możliwość oceny utlenowania tkanek palca w okresie przed- i pozabiegowym z użyciem przezskórnej oksymetrii zarówno w normo-, jak i hiperbarii. Wykazano poprawę utlenowania tkanek miękkich operowanych palców w fazie pooperacyjnego gojenia ran w trakcie sprężenia w komorze hiperbarycznej, wyrażoną jako istotny wzrost TcpO₂. Wnioski Wykazany w badaniu wzrost utlenowania tkanek palca w trakcie sprężania w komorze hiperbarycznej oraz udowodniona klinicznie rola tlenu w procesach regeneracyjnych pozwala wnioskować, że przedstawiony schemat leczenia może optymalizować procesy gojenia tkanek.

Wstęp Zespół Polanda to wrodzony niedorozwój ręki, kończyny górnej i klatki piersiowej pod postacią niedorozwoju mięśnia piersiowego większego. Obraz kliniczny jest różnorodny, podobnie jak zakres objętych niedorozwojem regionów. Cel Niniejsza praca przedstawia analizę własnych doświadczeń w leczeniu dzieci i dorosłych zespołem Polanda. Materiał i metody Materiał kliniczny stanowiło 33 pacjentów podzielonych na dwie grupy. Grupa pierwsza, składająca się z 24 dzieci, to pacjenci leczeni z powodu wady ręki. Grupa druga, składająca się z 9 starszych pacjentów, była poddana operacji w obrębie klatki piersiowej. Poddano analizie typy wad rąk i zastosowanych operacji, a także leczenie rekonstrukcyjne piersi i mięśnia piersiowego. Wyniki U dzieci wykonywano operację korekcyjną ręki od końca 1. roku życia. Przeprowadzano głównie rozdzielenie palcozrostu lub pogłębienie przestrzeni międzypalcowej, ale też policyzację wskaziciela lub zamknięcie rozszczepu ręki. Rekonstrukcje piersi przeprowadzano głównie z użyciem implantu u pacjentów między 16. a 18. rokiem życia. Wnioski W leczeniu pacjentów z zespołem Polanda dużą rolę odgrywa chirurgia ręki. Różnorodność wad powoduje konieczność stosowania jednoetapowego lub wieloetapowego leczenia z zastosowaniem różnych technik. Leczenie wad rąk dotyczy obu płci. Po okresie dojrzewania główną grupą pacjentów są kobiety kwalifikowane do rekonstrukcji piersi.

Mesenchymal stem cells have a known regenerative potential and are used in many indications. They secrete many growth factors, including for fibroblasts (FGF), endothelium (VEGF), as well as 14 anti-inflammatory cytokines, and they stimulate tissue regeneration, promoting the secretion of proteins and glycosaminoglycans of extracellular matrices, such as collagen I, II, III, and V, elastin, and also metalloproteinases. They secrete exosomes that contain proteins, nucleic acids, lipids, and enzymes. In addition, they show the activity of inactivating free radicals. The aim of this study was an attempt to collect the existing literature on the use of stem cells in the treatment of a burn wound. There were 81 studies included in the analysis. The studies differed in terms of the design, burn wound model, source of stem cells, and methods of cellular therapy application. No major side effects were reported, and cellular therapy reduced the healing time of the burn wound. Few case reports on human models did not report any serious adverse events. However, due to the heterogeneity of the evidence, cellular therapy in burn wound treatment remains an experimental method.

Oparzenia elektryczne stanowią najczęstszą przyczynę amputacji kończyn w oddziałach oparzeniowych. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek 55-letniego pacjenta, który w wyniku porażenia prądem wysokiego napięcia doznał oparzeń kończyn górnych III/IV stopnia ok. 5% całkowitej powierzchni ciała, obejmujących rękę i 1/3 dystalnej części przedramienia lewego oraz 1/3 dystalnej części przedramienia prawego od strony łokciowej. W efekcie leczenia w innym ośrodku oparzeniowym doznał amputacji kończyny górnej lewej na wysokości 1/3 dystalnej przedramienia. Po 2,5-miesięcznej terapii w innym ośrodku został przyjęty do Małopolskiego Centrum Oparzeniowo-Plastycznego. Początkowo dokonano oczyszczenia rany z martwicy i biofilmu, zastosowano opatrunki antyseptyczne i terapię podciśnieniową. Uzyskano poprawę w zakresie tworzenia prawidłowej ziarniny. W kolejnym etapie wykonano rekonstrukcję tkanek miękkich przedramienia prawego wolnym płatem mięśniowym z mięśnia najszerszego grzbietu z zespoleniem mikrochirurgicznym tętniczym i żylnym do naczyń przedramienia, uzyskując w 7-dniowej obserwacji zamknięcie odsłoniętych struktur kostnych oraz prawidłowe gojenie ran. Wykorzystanie wolnego płata mięśniowego z mięśnia najszerszego grzbietu z zastosowaniem technik mikrochirurgicznych stanowi skuteczną metodę zamknięcia masywnych ubytków tkanek miękkich po urazach spowodowanych prądem elektrycznym.

Niniejsze opracowanie stanowi zbiór wiadomości dotyczących właściwości różnych form srebra stosowanych w leczeniu ran oraz opatrunków i preparatów zawierających srebro. Dobierając leczenie miejscowe zakażonej rany niegojącej się zawsze należy brać pod uwagę sposób działania opatrunków oraz właściwości stosowanych w praktyce związków srebra. Celem niniejszego dokumentu jest usystematyzowanie wiedzy na temat srebra, w celu ułatwienia podejmowania decyzji terapeutycznych osobom leczącym rany.

Monitoring flap perfusion is a helpful method of postoperative care allowing for proper early intervention in and salvage of a flap. The basic means of blood supply monitoring include the assessment of color, warmth, skin tension, and a pin-prick examination. Along with advances in microvascular surgery, methods of flap blood circulation assessment have been also developed. This paper presents the case of a peroneal artery propeller perforator flap for the treatment of a secondary wound resulting from an orthopedic complication of ankle arthrodesis. Blood glucose level (BGL) was used to monitor flap perfusion as an early indicator of possible venous congestion. It is well known that in case of vascular compromise, whether arterial or venous, the flap salvage rate depends on how fast the vascular problem is resolved. Arterial insufficiency is easily detectable, and the arterial flow may be also monitored with minidoppler, however venous insufficiency causes symptoms less dynamically. This fact emphasized the importance of early prediction of venous insufficiency before clinical symptoms appear. It is crucial that the time between pedicle impairment and clinical signs is as short as possible.

Basal cell carcinoma (BCC) is the most common malignant skin neoplasm. Imaging modalities, such as ultrasound and contrast-enhanced magnetic resonance imaging are valuable in diagnosing and staging BCC. This case report aims to demonstrate contrast-enhanced magnetic resonance imaging features in the pre-operative assessment of BCC infiltrate tissues in the medial periorbital area. MRI results are presented alongside intraoperative assessment and histopathology examination results.

The problem of hard-to-heal wounds is associated with an increase in the incidence of civilization diseases. Venous leg ulcers, ischemic ulcers and wounds in diabetic foot syndrome are a particular problem, and the early detection of local wound infections is a serious interdisciplinary challenge in everyday practice. Local wound infections are often undetected or detected too late. They can impair physiological wound healing as well as lead to systemic infection and even sepsis. According to the statements that: “The fate of the wounded rests with the one who applies the first dressing” (Col. Nicholas Senna, 1897), and “The responsibility for the patient rests with the doctor who comes to the patient first” (John Murphy, Medical Society, Chicago, 1889) the success of the treatment of infected wounds depends to a particular extent on the prompt and proper response of those who come in contact with the patient first. The purpose of this document is to briefly present issues related to the problem of hard-to-heal wounds, indicate the direction of therapeutic management and diagnostic support for the staff (doctors and nurses) of primary healthcare units, care and treatment institutions and social welfare centers, general physicians and medical careers of patients suffering from hard-to-heal wounds. The developed TILI score is to facilitate the decision whether or not to use antiseptics and/or antimicrobial dressings in the effective therapy of a hard-to-heal wound.

Ważną częścią procesu gojenia rany jest jej oczyszczenie i zmniejszenie obecnego w jej obrębie stanu zapalnego. Do bardzo częstych przyczyn zakłócania procesu gojenia należy zakażenie bakteryjne, znacząco rzutujące na czas jego trwania. W walce z trudno gojącymi się ranami kluczowe jest odpowiednio dobrane skuteczne i nowoczesne leczenie. Prowadzone badania i najnowsze wytyczne w terapii ran podkreślają wskazania do stosowania poliheksametylenu biguanidu (PHMB) – antyseptyku o bardzo dobrej tolerancji tkankowej i szerokim spektrum działania przeciwdrobnoustrojowego w leczeniu m.in. przewlekle zainfekowanych ran. Obecnie duże nadzieje wiąże się z zastosowaniem związków należących do grupy powierzchniowo czynnych, czyli surfaktantów – np. niejonowy surfaktant poloksamer 188 (P188). Wykazuje on właściwości bakteriobójcze, a dzięki zdolności do formowania i tworzenia hydrożeli możliwe jest jego wykorzystywanie w przemyśle farmaceutycznym jako środka wspomagającego działanie antybiotyków i dostarczanie leków. Jednoczesne wykorzystanie w procesie leczenia niejonowego surfaktantu P188 oraz PHMB podnosi efektywność oczyszczania i skuteczność leczenia ran, przyspieszając ich gojenie.

Niniejsze opracowanie obejmuje podstawowy zbiór zasad i rekomendacji specjalistów z różnych dziedzin medycyny dotyczących postępowania z ranami o różnych etiologiach. Celem dokumentu jest stworzenie algorytmów terapeutycznych, które będą mogły stanowić podstawę przy ocenie rany, monitoringu i doborze optymalnej metody postępowania w poszczególnych etapach jej leczenia. Dokument w swoich założeniach ma stanowić przydatne narzędzie dla praktyków, które ułatwi prawidłowe podejmowanie decyzji terapeutycznych w procesie leczenia rany.