Objective: Although most of the functional neuroimaging studies in schizophrenic patients have supported the hypothesis of frontal hypoperfusion, there are some studies which indicates that the perfusion of some other cortical regions are also affected. In this study, we aimed to investigate whether negative and positive symptoms of schizophrenia were related to abnormal blood perfusion in different cerebral areas. Method: Twenty drug-free patients (14 male, 6 female) who fully met DSM-IV criteria for schizophrenia and 17 age and sex matched healthy volunteers (12 male, 5 female) were included in the study. Symptoms of the patients were assessed by PANSS (Positive and Negative Symptom Scale) and regional CBF images were obtained by SPECT using 99mTc-HMPAO as a radiopharmaceutical. Results: We found frontal and temporal hypoperfusion in schizophrenic patients compared to the controls. As assessed with PANSS, ideas of grandiosity were correlated positively with the left temporal and parietal cortical perfusion values, and suspiciousnessĞpersecution ideas were correlated negatively with all frontal and right temporoparietal rCBF values. There were negative correlation between emotional withdrawal scores and bilateral temporal rCBF values. We did not find any relation between reduced frontal perfusion and negative symptoms. Conclusion: Our results support the hypothesis that brain perfusion is reduced in frontal and temporal regions of schizophrenic patients. Furthermore, different positive and negative symptoms seem to originate from different brain areas, such as frontal, temporal and parietal regions.

Objective: The exact mechanism of the action of electroconvulsive therapy (ECT) has yet to be established. In this study, we aimed to test the hypotheses that ECT may cause acute alterations in pituitary hormones and that these hormonal responses to ECT may change throughout repeated ECT sessions. Methods: Nineteen depressed inpatients (8 males, 11 females; mean age ± SD= 44.77 ± 10.59 years) were undergone to 7 ECT sessions under general anaesthesia using propofol (1mg/kg). During the first and seventh ECTs, blood samples were collected 1 min before (baseline) and 2 min after propofol, immediately after ECT, and 30 and 60 min after ECT for measurements of serum prolactin (PRL), adrenocorticotropin (ACTH), cortisol, growth hormone (GH), follicle-stimulating hormone (FSH), and luteinizing hormone (LH). Results: The results of the study confirmed that ECT had highly selective stimulatory effects on the release of PRL, ACTH and cortisol, but not on GH, FSH and LH. The hormonal responses to ECT did not change throughout ongoing ECT procedures, and did not differ between males and females. Conclusions: Whether there is a causal relationship between these neuroendocrine responses and the therapeutic effect of ECT is remain uncertain.

Objective: Antiepileptic drugs, such as carbamazepine and sodium valproate, are integral psychopharmacological therapy of bipolar disorders over the last decade. Lamotrigine which is a new antiepileptic drug that acts on amino acid neurotransmitters and sodium channels, has been reported to have potential mood-stabilizing effects. In this open clinical trail we aimed to investigate the role of lamotrigine in treatment of refractory bipolar patients. Method: Six patients with diagnosis of bipolar affective disorder and 2 schizoaffective patients treated with lamotrigine as add-on therapy (4 patients) or monotherapy (4 patients). Results: Six patients (5 bipolar and 1 schizoaffective) had marked or moderate improvement in the long-term treatment. No serious adverse effect was observed. Conclusions: These open clinical trial data provide preliminary evidence that lamotrigine may be an effective treatment option for the patients with refractory bipolar disorder. Tedaviye dirençli bipolar hastalarda lamotrijin kullanımı Amaç: Son 10 yılda karbamazepin, sodyum-valproat gibi antiepileptik ilaçlar bipolar bozuklukların psikofarmakolojik tedavisinin bir parçası olmuşlardır. Aminoasit nörotransmiterler ve sodyum kanalları üzerinde etki gösteren yeni bir antiepileptik ilaç olan lamotrijinin potansiyel bir duygudurum dengeleyicisi olduğu bildirilmiştir. Biz bu açık, klinik çalışmada lamotrijinin tedaviye dirençli bipolar hastalarda etkinliğini araştırmayı planladık. Yöntem: Bipolar bozukluk tanısı almış 6 hasta ve şizoafektif bozukluk tanısı ile izlenen 2 hasta çalışmaya alındı. Lamotrijin hastalara almış oldukları tedavilere ek olarak (4 hasta) veya tek başına (4 hasta) verildi. Bulgular: Uzun dönem takipte altı hasta (5 bipolar ve 1 .izoafektif) tedavi ile belirgin veya orta düzeyde iyileşme gösterdi. Hastaların hiç birinde ciddi bir yan etki gözlenmedi. Sonuç: Bu açık, klinik çalışmanın verileri lamotrijinin dirençli bipolar bozukluk tanısı almış hastalar için etkili bir tedavi seçeneği olabileceği yönünde ön kanıtlar sağlamıştır.

Generalized anxiety disorder (GAD) is a chronic, waxing and waning disorder. Neurobiological basis of its development remains to be fully elucidated. In this paper, it is aimed to review the updated knowledge in the field of neurobiology of GAD. Particularly, abnormal GABAergic, serotonergic and noradrenergic functions have been reported to occur in the patients with GAD. It has been proposed that vulnerability to GAD and other anxiety disorders may be explained by the effects of culmination of genetic factors, early life stressors, and current environmental stressful events on stress response systems. It has been considered that all of these factors may cause some persistent alterations on corticotropin-releasing hormone, rate of locus ceruleus/norepinephrine and GABAergic systems and, consequently, may make the individual more sensitive to stress. Advance in our understanding of the neurobiology of GAD will make it possible to develop new drugs and methods in the treatment of the disorder. Genelleşmiş anksiyete bozukluğunun nörobiyolojisi Genelleşmiş anksiyete bozukluğu (GAB) kronik, dalgalı seyreden bir bozukluktur. Hastalığın gelişmesindeki nörobiyolojik temeller tam olarak aydınlatılmış değildir. Bu yazıda, GAB’nun nörobiyolojisi alanındaki mevcut bilgilerin gözden geçirilmesi amaçlanmı ştır. GAB hastalarında özellikle GABAerjik, serotonerjik ve noradrenerjik işlevlerin bozulmuş olduğu bildirilmektedir. GAB ve diğer anksiyete bozukluklarına yatkınlığın genetik etkenler, erken yaşam stresörleri ve sonraki çevresel stresli olayların strese yanıt sistemleri üzerindeki ortak etkileriyle açıklanabileceği ileri sürülmektedir. Tüm bu etkenlerin kortikotropin salgılatıcı hormon, lokus seruleus/norepinefrin oranı ve GABAerjik sistemlerde kalıcı değişikliklere neden olabildikleri ve bu şekilde bireyi strese karşı daha duyarlı hale getirdikleri düşünülmektedir. GAB’nun nörobiyolojisinin daha iyi anlaşılması hastalığın tedavisinde yeni ilaçların ve yöntemlerin geliştirilmesini de mümkün kılacaktır.

Steroids are known to act via genomic mechanism by binding to their own intracellular receptors. In addition to the steroids which are synthesized in the endocrine organs and able to easily cross to the brain, some steroids have been reported to be synthesized in the brain, to change neuronal excitability and to affect brain functions by interacting with the receptors on the surface of the neuronal membrane such as ligand-gated ion channels. Such steroids are called neuroactive steroids (neurosteroids). In this article, the psychopharmacological effects of the neurosteroids are summarized and their roles in the neuropsychiatric disorders are reviewed in detail. Nörosteroidler: Psikofarmakolojik ve davranışsal etkileri Steroidlerin hücre içi reseptörlerine bağlanarak genler üzerinden etkili oldukları bilinmektedir. Endokrin organlarda yapılan ve beyne kolayca geçebilen steroidlere ek olarak, bazı steroidlerin beyinde de yapılabildiği, ligand kapılı iyon kanalları gibi hücre yüzeyinde bulunan reseptörlerle de etkileşerek nöronal uyarılabilirliği değiştirdikleri ve beyin işlevlerini etkiledikleri bildirilmiştir. Bu özelliğe sahip olan steroidlere, nöroaktif steroidler adı verilmiştir. Bu makalede nörosteroidlerin psikofarmakolojik etkileri özetlenecek ve nöropsikiyatrik hastalıklardaki rolleri gözden geçirilecektir.

Albright's Hereditary Osteodystrophy (AHO) is characterised by obesity, short stature, round face, brachydactyly, subcutaneous ossifications, mental retardation in some cases, hypocalcemia, and elevated serum parathyroid hormone (PTH) level. In this syndrome, there may be pseudohypoparathyroidism (PHP) characterised by end-organ unresponsiveness to PTH. In this report, we present an AHO case with unusual manifestation by presenting dementia which has not been previously reported.

Alcohol withdrawal is a syndrome which resulted from adaptive changes in the brain secondary to chronic alcohol use and is associated with changes in many neurotransmitter, neuropeptide, and hormonal systems. Most, if not all, of the systems that involved in the alcohol withdrawal are in some way related to the reward and/or stress system of the brain. Stressful events may increase the rewarding effects of the alcohol, and in turn, play an important role in the development of the alcohol dependence and craving, and relapses. Conversely, chronic alcohol use leads to some impairments in the stress response system of the brain. CRH plays a role in the rewarding/enforcing effect, and at the same time, in the impacts on the stress system of the alcohol. In this paper, changes in the reward and stress response systems which are thought to be involved interrelatedly in the development of the alcohol withdrawal will be reviewed. Alkol yoksunluğunun nörobiyolojisi: Ödül ve strese cevap sistemlerindeki değişiklikler Alkol yoksunluk sendromu beynin uzun süredir alınmakta olan alkole uyum yapmasına bağlı olarak gelişen, birçok nörotransmitter, nöropeptid ve hormon sisteminde değişikliklerle giden bir tablodur. Alkol yoksunluğunda değişiklik gözlenen sistemlerin hemen tamamı, aynı zamanda beynin ödüllendirici/pekiştirici ve/veya stres sistemleridir. Stres oluşturan olaylar alkolün ödüllendirici etkisini artırmak suretiyle alkol bağımlılığının oluşmasında, alkol isteğinde ve nükslerde önemli rol oynarlar. Tersine, sürekli alkol kullanımı da beynin strese cevap sisteminde önemli bozukluklara yol açar. CRH sistemi alkolün hem ödüllendirici/pekiştirici etkisinde, hem de strese cevap sisteminde yaptığı değişikliklerde başlıca rollerden birini oynar. Bu yazıda alkol yoksunluğunun gelişiminde rol oynadığı düşünülen ve birbirleriyle karşılıklı etkileşim içinde bulunan ödül ve strese cevap sistemlerindeki değişiklikler gözden geçirilmektedir.

Human sexuality is composed of a multitude of the behaviours that are extremely complex and have been developed as a result of an evolutional process of million and million years. Throughout the evolutional history of the human being, women and men have developed different strategies in persuading each other to be partner, since they have faced different adaptive problems. Sexuality is controlled by the brain and the sex-linked structures of the brain and their functions are mainly formed by the organizational effects of the gonadal steroidal hormones during the foetal developmental period. Additionally, of course, sexuality is affected also by the hormonal, neurochemical milieu of the brain and by the environmental factors during the adult life. Although the investigation of the biological and evolutional basis of the human sexuality is in its early steps, understanding of the human being more accurately will become true when it is completed. İnsan cinselliğinin biyolojik ve evrimsel temelleri İnsan cinselliği son derece karmaşık, kendine has özellikleri olan ve birçok bileşenden oluşan bir davranışlar topluluğudur ve milyonlarca yıldır süregelen evrimsel bir sürecin sonucunda gelişmiştir. İnsanın evrimsel gelişme tarihi boyunca kadın ve erkekler farklı uyumsal sorunlarla karşılaşmış oldukları için, birbirlerini eş olmaya ikna etmede farklı cinsel stratejiler geliştirmişlerdir. Cinsellik beyin tarafından yönetilir ve beynin cinsellikle ilişkili yapıları ve işlevleri fötal gelişim sırasındaki gonadal steroid hormonlarının organizasyonel etkileri ile şekillendirilir. Cinsellik bunun dışında yaşamın daha sonraki yıllarındaki beynin hormonal ve nörokimyasal ortamından ve çevresel etkenlerden de etkilenir. İnsan cinselliğinin biyolojik ve evrimsel kökenlerinin araştırılması işi henüz çok erken dönemlerinde olsa da, ta4mamlandığında insanın çok daha iyi tanınması ve anlaşılması mümkün olabilecektir.

Objective: Although there are conflicting results, lithium carbonate has been demonstrated to induce the production of haematopoietic cells, particularly white blood cell series. In this study, we examined the effects of lithium on white blood cells in association with granulocyte colony-stimulating factor (G-CSF), which is a polypeptide growth factor that regulates the production of neutrophilic granulocytes. Methods: Eighteen lithiumnaive (8 females, 10 males; mean±SD age: 36±7.9 years) and 20 long-term lithium treated (9 females, 11 males; mean±SD age: 37.4±9.5 years) bipolar patients were included in the study. In the lithium-naive patients, lithium treatment was started to provide prophylactic serum lithium concentrations after blood samples were taken to determine the baseline haematological values (white blood cell, granulocyte and lymphocyte counts, haematocrit and G-CSF concentration). Blood samples were reobtained in the first and fourth weeks in this group. The same measurements were fulfilled once in the patients on the longterm lithium treatment. Results: The values of granulocyte count were significantly increased in the fourth week of lithium administration compared to the baseline values in the patients who were in the short-term lithium treatment, and this increase was associated with some elevation of G-CSF values that did not reach significance. The values of granulocyte count in the longterm lithium group were not significantly different from those of the baseline values of lithium-naive patients. Conclusion: Granulocytosis induced by lithium treatment in bipolar patients cannot be explained solely by the stimulation of G-CSF activity. Increased granulocyte count seems to approach the baseline values during the long-term lithium treatment. Bipolar affektif bozukluklu hastalarda lityum tedavisinin granulositler ve granülosit uyarıcı faktör üzerine etkisi Amaç: Tartışmalı sonuçlar olsa da, lityum karbonatın hematopoetik hücreler ve özellikle beyaz kan hücrelerinin üretimini artırdığı bildirilmiştir. Bu çalışmada lityumun beyaz küre hücreleri ve nötrofilik granülositlerin üretimini düzenleyen bir polipeptid büyüme faktörü olan granülosit koloni uyarıcı faktör (G-CSF) üzerine etkileri araştırıldı. Yöntem: Çalışmaya henüz hiç lityum kullanmamış 18 (8 kadın, 10 erkek; yaş ortalaması: 36±7.9) ve uzun süredir lityum kullanmakta olan 20 (9 kadın, 11 erkek; yaş ortalaması: 37.4±9.5) bipolar hasta alındı. İlk gruptaki hastalardan lityum başlanmadan önce ve başlandıktan sonraki 1. ve 4. haftalarda hematolojik değerleri (beyaz küre, granülosit ve lenfosit sayıları, hematokrit ve G-CSF değerleri) tespit etmek üzere üç kez kan alındı. Uzun süreli lityum grubunda aynı ölçümler bir kez yapıldı. Bulgular: Kısa süreli lityum grubunda lityum başlanmasının 4. haftasındaki granülosit sayısı bazal değerlere oranla anlamlı biçimde artmış bulundu, ve bu artış G-CSF değerlerinde anlamlılık düzeyine ulaşmayan bir miktar artışla birlikteydi. Uzun süreli lityum grubundaki granülosit sayısı ise henüz lityum başlanmamış hastaların bazal değerlerinden farklı bulunmadı. Sonuç: Bipolar hastalarda lityum tedavisinin yol açtığı granülositozis yalnızca G-CSF aktivitesinin uyarılmasıyla açıklanamaz. Lityum tedavisine bağlı olarak artan granülosit sayısı uzun süreli tedavi boyunca normale dönüyor gibi görünmektedir.

Objective: “Cancellation Test” developed by Weintraub and Mesulam in the 1980’s is a test used to measure continuous attention. The current study using the cancellation test aims to measure continuous attention in schizophrenic patients, characterized by disorder in data-processing and failure in focusing attention, and to investigate the effect of smoking on attention and performance. Method: The study group consisted of 30 healthy individuals and 30 schizophrenics (15 smokers and 15 non-smokers). The subjects were given 4 subtest which included characters and figures of regular and irregular shapes, and they were requested to mark the repetition of the letter A, which was the target in tests where characters were used, and of a given targeted shape in test where irregular figures were used. The length of time for the subject to complete the test (LTCT) was determined using a chronometer, and the total number of the targets marked (TNTM), the total number of the missed targets (TNMT), the total number of the incorrectly marked targets (TNIMT), the time to complete the test were calculated. The smokers received the test at the end of an half-an-hour period of smoking preceded by a 24-hour period of no smoking. The non-smoker on the other hand received the test and after half an hour repeated it. Results: There were significant differences for TNTM, TNMT, TNIMT and LTCT between the control and schizophrenic group (p<0.05) and meaningful effect was observed for smoking on LTCT, in both groups(p<0.05). Conclusion: It was observed that smoking might have an improving effect on attention in both schizophrenics and healthy subjects. In addition, cancellation test may be used to evaluate the attention in schizophrenic patients as in normal individuals. Şizofreni tanısı almış hastalarda ve sağlıklı kişilerde sigaranın sürekli dikkate etkisi Amaç: Weintraub ve Mesulam tarafından 1980'li yıllarda geliştirilmiş olan "İşaretleme Testi" sürekli dikkatin ölçülmesinde kullanılan bir testtir. Bu çalışmada, işaretleme testini uygulayarak, bilgi işlemede bozukluk ve odaklanamayan dikkat ile karakterize olan şizofreni tanısı almış hastalarda sürekli dikkatin ölçülmesi ve sigara içmenin dikkat ve performansa etkisinin araştırılması amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışmaya 30 sağlıklı kişi (15 sigara içen, 15 sigara içmeyen) ile 30 şizofreni tanısı almış hasta (15 sigara içen, 15 sigara içmeyen) katılmıştır. Her iki gruba da düzenli harfler, düzenli şekiller, düzensiz harfler ve düzensiz şekiller bulunan 4 alt test verildi ve harflerin kullanıldığı testlerde hedef olan A harflerinin, şekillerin kullanıldığı testlerde ise belli bir hedef şeklin tekrarlarının işaretlenmesi istendi. Kronometreyle testleri tamamlama süresi belirlendi, 4 testin toplam işaretlenen hedef sayısı (İHS), atlanan hedef sayısı (AHS), yanlış işaretlenen hedef sayısı (YHS), testi tamamlama süresi (TTS) hesaplandı. Testler sigara içen kişilerde 24 saat sigarasız dönemden sonra ve yarım saat sigara içtikten sonra uygulandı. Sigara içmeyen kişilerde ise hemen test yapıldı. Bu kişilere test tekrarı ise yarım saat beklendikten sonra yapıldı. Bulgular: Kontrol grubu ile şizofreni tanısı almış hasta grubu arasında İHS, AHS, YHS, TTS'nde istatistiksel olarak anlamlı fark gözlenirken (p<0.05), her iki grupta da sigara içiminin TTS'ne anlamlı etkisi olduğu bulunmuştur (p<0.05). Sonuç: Sigaranın hem sağlıklı bireylerde hem de şizofreni tanısı almış hastalarda dikkati düzeltici etkiye sahip olduğu gözlenmiştir. İşaretleme testi sağlıklı insanlarda olduğu kadar şizofreni tanısı almış hastalarda da dikkati değerlendirmede kullanılabilecek değerli bir test olabilir.

Many lines of research converge to point towards involvement of limbic and brainstem structures in the aetiology of panic attacks. The locus ceruleus and raphe nucleus, located in the brainstem with afferent and efferent connections to the limbic system, are thought to be involved in panic disorder. Since the weight of data would seem to locate panic attacks to limbic and brainstem structures, electrophysiological recordings have been focused on this part of the central nervous system. So far, patients with panic disorder have been investigated by using electroencephalographic recordings, brainstem auditory evoked potentials and auditory event-related potentials. Results of these electrophysiological research support neuroanatomical hypothesis of panic disorder. Panik bozukluğun elektrofizyolojisi Birçok çalışmanın sonuçları panik atağın etiolojisinde limbik ve beyinsapı yapılarının rol oynadığını göstermektedir. Beyinsapına yerleşik olan ve limbik sistemle afferent ve efferent bağlantıları olan locus ceruleus ile raphe çekirdeklerinin panik bozukluğun oluşumunda önemli oldukları düşünülmektedir. Mevcut bilgilerin ağırlığı panik atakları bu yapılara lokalize ediyor gibi görünmesinden dolayı elektrofizyolojik çalışmalar santral sinir sisteminin bu bölgelerine yoğunlaşmış bulunmaktadır. şimdiye kadar panik bozukluğu olan hastalarda elektroansefalografi, beyinsapı işitsel uyarılma potansiyelleri ve olaya bağlı geç uyarılma potansiyelleri çalışmaları yapılmıştır. Bu elektrofizyolojik çalışmaların sonuçları panik bozukluğun nöroanatomik hipotezini desteklemektedir.

Objective: Lithium carbonate may affect calcium metabolism and alter parathyroid physiology. The purpose of this study was to test the hypothesis that long-term lithium treatment can induce alterations in serum total calcium and biologically active (intact) parathormone (PTH) levels in euthymic bipolar patients. Method: Serum total calcium levels were measured with standard autoanalyzer techniques, and intact PTH (iPTH) levels were assessed by RIA in 10 lithium-naive (mean age±SD: 34.50±4.85) and 15 long-term lithium treated (mean age±SD: 34.46±10.16) bipolar patients. -,143+Results: Both serum total calcium and iPTH levels were found significantly higher in the lithium treated group compared to lithium-naïve group and there was a positive correlation between these two biochemical variables. Conclusion: These data demonstrate that long-term lithium treatment may alter serum calcium and PTH activity. Bipolar bozukluğu olan hastalarda lityumun yol açtığı parathormon fonksiyon değişiklikleri Amaç: Lityum karbonat kalsiyum metabolizmasını ve paratiroid fizyolojisini etkileyebilir. Bu çalışmanın amacı ötimik bipolar hastalarda uzun süreli lityum tedavisinin serum total kalsiyum ve biyolojik olarak aktif (intakt) parathormon (PTH) düzeylerini değiştirebileceği hipotezini araştırmaktı. Yöntem: Bu amaça, 10 hiç lityum kullanmamış (yaş ortalaması SS: 34.50?4.85) ve 15 uzun süredir lityum kullanmakta olan (yaş ortalamas?SS: 34.46?10.16) bipolar hastanı serum total kalsiyum ve intakt parathormon (iPTH) düzeyleri sırasıyla standart otoanalizer ve RIA teknikleri ile ölçüldü. Bulgular: Uzun süreli lityum tedavisi almakta olan hastalarda lityum kullanmamış hastalara göre serum total kalsiyum ve iPTH değerlerinin her ikisinin de birbiriyle ilişkili olarak yüksek olduğu bulundu. Sonuç: Bu bulgular uzun süreli lityum tedavisinin, serum kalsiyum PTH fonksiyonların değiştirebileceğini ortaya koymaktadır.

Currently, the diagnosis of major depressive disorder (MDD) mainly relies on clinical examination and subjective evaluation of depressive symptoms. There is no non-invasive, quantitative test available today for the diagnosis of MDD. In MDD, exploration of biomarkers will be helpful in diagnosing the disorder as well as in choosing a treatment, and predicting the treatment response. In this article, it is aimed to review the findings of suggested biomarkers such as growth factors, cytokines and other inflammatory markers, oxidative stress markers, endocrine markers, energy balance hormones, genetic and epigenetic features, and neuroimaging in MDD and to evaluate how these findings contribute to the pathophysiology of MDD, the prediction of treatment response, severity of the disorder, and identification of subtypes. Among these, the findings related to the brain-derived neurotrophic factor, the hypothalamo-pituitary-adrenal axis, cytokines, and neuroimaging may be strong candidates for being biomarkers MDD, and may provide critical information in understanding biological etiology of depression. Although the findings are not sufficient yet, we think that the results of epigenetic studies will also provide very important contributions to the biomarker research in MDD. The availability of biomarkers in MDD will be an advancement that will facilitate the diagnosis of the disorder, treatment choices in the early stages, and prediction of the course of the disorder.

The process of alcohol dependence has been conceptualized as a progress from controlled alcohol intake to compulsive alcohol consumption or a shift from alcohol intake for pleasure to compulsory alcohol seeking behavior. Hereditary and physical factors and the interaction of individuals with their environment, as well as permanent changes in the neurotransmitter and neurohormonal systems in the brain due to alcohol use, play the most important role in the etiology of alcohol dependence. The effects of ethanol on the neurotransmitter, neuropeptide and neuroendocrine systems not only account for its acute physiological and euphoric/reinforcing effects but also seem to be responsible for the development of dependence. While the motivation for alcohol use is mainly positive reinforcement in the earlier phases of alcohol consumption, both positive and negative reinforcements are involved in the process once dependence has developed. This event is caused by neuroadaptive process due to chronic alcohol consumption and also called as "allostasis". It seems that the most important neuroadaptive changes in progression from occasional alcohol intake to dependence are the down-regulation of the dopamine and gamma aminobutyric acid systems, permanent upregulation in the glutamate system and dysregulation in the stress systems (corticotropin-releasing hormone and serotonin) of the brain. In this paper, we will review the adaptive changes caused by chronic alcohol consumption which are important in the development of dependence and address the potential therapeutic contributions of interventions to these changes in alcohol dependence.

Objective: The aim of this study was to investigate the role of hypothalamo-pituitary-adrenal (HPA) axis activity on the pathophysiology of anxiety disorders by examining the HPA axis activity in patients with panic disorder (PD) and generalized anxiety disorder (GAD). Method: Baseline and post dexamethasone suppression test (DST) serum concentrations of cortisol and dehydroepiandrosterone-sulfate (DHEA-S) were measured in patients with PD (n=24), GAD (n=21) and in healthy controls (n=20). Results: The baseline cortisol levels in GAD group were found lower than those of the patients with PD and healthy controls. Cortisol suppression by dexamethasone in GAD group was found to be lower than PD patients and healthy controls. Baseline and post-DS TDHEA-S levels in the patients with PD and GAD were similar to those of the healthy controls. Conclusion: Lower cortisol levels and inadequate cortisol suppression with DST in GAD patients may suggest a downregulation in both corticotropin releasing hormone and glucocorticoid receptors in the central nervous system.

Beauty in human beings can be defined as physical attractiveness to the opposite sex. Although the perception of attractiveness varies between cultures and individuals to a certain extent, it is established that most of the criteria for attractiveness are common among many cultures. According to evolutionary psychologists, facial and body-related features that people find attractive reflect the adaptations determined by sexual selection, which is one of the driving forces of evolution. These adaptations evolved to explore the mate value and reproductive success of a potential partner. Being attractive provides many social advantages to a person, and it is known that people make some positive attributions about other characteristics of such a person as well. Among humans, features such as facial beauty, youth, body shape, behaviors, voice tone, and ornamentation are important factors in the evaluation of attractiveness of the opposite sex.

Alkol bağımlılığı süreci kontrollü içme davranışından kompulsif alkol kullanımına doğru gidiş ya da keyif amacıyla kullanmadan madde olmadan yapamaz bir duruma geçiş olarak tanımlanır. Alkol bağımlılığının etiyolojisinde kişiye bağlı kalıtsal ve fiziksel etkenlerin ve kişinin çevreyle etkileşiminin yanı sıra, alkolün beyindeki nörotransmitter ve nörohormon sistemlerinde oluşturduğu kalıcı etkilerin rol oynadığı bilinmektedir. Etanolün nörotransmitter, nöropeptid ve nöroendokrin sistemleri üzerine etkileri, onun akut fizyolojik etkileri ve keyif verici/pekiştirici etkilerinden sorumlu olduğu gibi, aynı sistemlerde oluşturduğu kalıcı değişiklikler de bağımlılığın gelişmesindeki en önemli süreç gibi görünmektedir. Alkol kullanımının erken aşamalarındaki kullanım motivasyonu daha çok pozitif pekiştirici etkiler iken, bağımlı olduktan sonraki motivasyon hem pozitif hem de negatif pekiştirici etkiler olmaktadır. Bu davranış değişikliğine neden olan şeyin sürekli alkol kullanımına bağlı olarak beyinde gelişen ve allostazis genel başlığı altında incelenen nöroadaptif değişiklikler olduğu bilinmektedir. Rastgele alkol kullanımından bağımlılığa geçişte gelişen en önemli nöroadaptif değişikliklerin dopamin ve gama aminobütirik asit sistemlerinde aşağı-ayarlanma, glutamat sisteminde kalıcı bir işlev artışı ve beyin stres (kortikotropin salgılatıcı hormon ve serotonin) sistemlerinde düzensizlik olduğu görülmektedir. Bu gözden geçirme yazısında sürekli alkol kullanımının yol açtığı ve bağımlılığın gelişmesinde önemli olan beynin nörokimyasal sistemlerindeki bu uyumsal değişiklikler incelenecek ve bu değişikliklere yapılacak müdahalelerin bağımlılık tedavisine getirebileceği katkılara da değinilecektir.

OBJECTIVE:Childhood maltreatment leads to neuroendocrine changes, which may be associated with an increased vulnerability for psychopathology, such as depression and anxiety in later life. This study aimed to investigate the relationship between childhood maltreatment and orexin A levels in patients with depression and anxiety. The study consisted of 27 female outpatients who presented with depressive and/or anxiety symptoms, and 27 healthy female controls. Childhood trauma history was assessed using the childhood trauma questionnaire (CTQ-28) in patients and controls. Serum levels of orexin and cortisol were measured in all subjects. There were positive correlations between serum orexin levels and CTQ total score and between orexin levels and some CTQ subscale scores, such as physical and emotional neglect, in patients. Orexin levels in patients with a positive history of physical and emotional neglect were higher than those in patients with a negative history of them. In the controls, there was a positive correlation between emotional neglect score and serum orexin level. There were no differences in serum levels of orexin and cortisol between patients and controls. Orexin levels may be associated with childhood maltreatment per se, rather than psychopathology, such as depression or anxiety.