Conformal radiotherapy constitutes the standard management of pelvic malignancies, yet its role in thin patients remains debatable. This study compares dose distribution for 2D and 3D treatment techniques for cobalt (60Co) and high energy photons from linear accelerator (LA) in cervical and endometrial cancer patients with antero-posterior diameter of less than 20 cm. CT-based 3D treatment planning and 2D simulation were performed in 10 patients. Particular techniques were compared in terms of treatment portal areas, coverage of planning target volume (PTV) and sparing of critical organs. For 60Co beams, PTV was not covered adequately with 2D fields in nine patients and with conformal fields in seven. For LA, PTV was not adequately covered with 2D two-field and 2D four-field ("box") technique in three and one patients, respectively. Mean bladder dose was comparable for all plans. Both 2D "box" and 3D "box" technique spared additional portion of the rectum volume included in 95% isodose, compared to two-field plan. 3D treatment planning better protected the small intestine. Use of multiple field techniques and 3D planning allows for some improvement of PTV coverage and normal tissue sparing, although the magnitude of this benefit must be weighted against savings of time and labour related to use of simpler treatment techniques.

Spinal cord ependymomas are relatively rare tumours and their management is not well established. This retrospective analysis was performed to examine the outcome of patients treated for this malignancy at our institution between 1982 and 2004.Hospital charts of 14 consecutive patients (10 men and four women) aged 8 to 58 years (median 32 years) were retrospectively analysed. This series included nine extramedullary and five intramedullary well differentiated (eight – G1, six – G2) ependymomas. All patients were treated with primary surgery. Postoperative radiotherapy was administered in 12 patients after subtotal excision. Total dose ranged from 35Gy in 17 fractions to 50.4Gy in 28 fractions. One patient experienced spinal axis failure despite complete resection of the primary tumour and was managed with salvage radiotherapy and chemotherapy following surgical excision of the relapse. There have been no radiotherapy-related serious side effects.One patient was lost to follow-up. Of the remaining 13 patients, at a median follow-up of 5.5 years (3 months to 20 years), 12 were alive including 11 without progression.Conclusion: In our group of patients radiotherapy following subtotal resection or used as a single modality was well tolerated and resulted in 92% long-term survival.

Purpose: To compare calculated rectal doses obtained by two dosimetric methods in intracavitary brachytherapy of gynecological malignanciesMaterials and methods: This analysis included 124 intracavitary applications performed in 102 patients with cervical or endometrial cancer. The pelvic dose distribution based on orthogonal intracavitary placement films was calculated with the computer planning system. In each application the rectal dose was defined in the specific rectal point determined by both the use of a wire marker inserted into the rectum (R1) and by packing the vagina with radio-opaque gauze - the method recommended by the ICRU Report 38 (R2). The comparison included R1 and R2 doses as well as the respective radiobiological equivalent doses determined by the linear-quadratic model (r1 and r2).Results: In 83% of applications the absolute value of R1 was lower than R2. The mean difference between R1 and R2 was 3.7 Gy (95% CI 3.03-4.41 Gy) and between r1 and r2 7.2 Gy (95% CI 5.77-8.56 Gy). These differences were significant (P < 0.001 for both comparisons). The difference between the doses was not influenced by the type of applicator and remained significant even when a systemic +/- 10% error of method was assumed.Conclusion: The rectal point dose determined with the use of rectal wire marker may be underestimated, therefore this method should be discouraged in gynecological brachytherapy. (C) 2001 Elsevier Science Ireland Ltd. All rights reserved.

Przedstawiono roczne doświadczenia własne w stosowaniu brachyterapii (BT) pulsacyjnej (PDR) u chorych na nowotwory złośliwe. W okresie od 03.1999 do 06.2000 brachyterapię pulsacyjną zastosowano u 112 chorych z następującymi lokalizacjami zmian nowotworowych: drzewo oskrzelowe (21 chorych), przełyk (34 chorych), pierś (20 chorych), narząd rodny (16 chorych), przewód pokarmowy (6 chorych), rejon głowy i szyi (8 chorych), mózg (5 chorych) oraz cewka moczowa (2 chorych). W 36 przypadkach brachyterapia PDR stanowiła element leczenia radykalnego, u 76 chorych była stosowana jako leczenie paliatywne. U 5 chorych PDR stosowano w obszarze uprzednio napromienianym śródjamowo i/lub wiązką zewnętrzną. Stosowano aparat PDR firmy Nucletron, zawierający żródło Ir192 o aktywności nominalnej 1 Ci. Podczas leczenia stosowano dawki od 6 Gy do 70 Gy, podawane w pulsach powtarzanych co 1 godzinę, jednorazowo lub podczas kolejnych, cotygodniowych aplikacji. Moc dawki wynosia 0.5–1 Gy/ puls/godzinę w przypadkach leczonych radykalnie i napromienianych powtórnie, oraz 1–4 Gy/puls/godzinę lub 6 Gy w jednej aplikacji, u chorych leczonych paliatywnie. Stosowano indywidualne plany leczenia opracowane za pomocą komputerowego systemu planowania leczenia (PLATO). W przypadkach chorych na raka oskrzela i przełyku, leczonych paliatywnie, wykorzystywano własne standardy rozkładu dawki. Tolerancja leczenia BT PDR była bardzo dobra, również u chorych leczonych przez okres kilku dni. U 1 chorego na raka przefyku nie zastosowano kolejnej aplikacji z uwagi na wystąpienie objawów sugerujących popromienne zapalenie przełyku. U większości chorych z objawami choroby nowotworowej leczonych paliatywnie uzyskano poprawę subiektywną. Nie stwierdzono nawrotu nowotworu u chorych napromienianych radykalnie, jakkolwiek względnie krótki okres obserwacji większości chorych nie pozwala na wyciągnięcie ostatecznych wniosków. BT PDR pozwala na zastosowanie leczenia śródjamowego i sródtkankowego niemal we wszystkich lokalizacjach zmian nowotwotowych Poprzez zastosowanie różnych metod optymalizacji dawki oraz względnie szerokiego zakresu mocy dawki w pulsie, metoda ta pozwala na optymalny dobór sposobu leczenia u poszczegó1nych chorych.

W Klinice Onkologii i Radioterapii AMG od 1985 roku stosowana jest brachyterapia cezowa przy użyciu aparatu Selektron LDR. Dawkę maksymalną w odbytnicy do roku 1995 wyznaczano stosując wprowadzony doodbytniczo drucik ołowiany w osłonce plastikowej (R1), a w ostatnich latach zgodnie z zaleceniami Raportu 38 ICRU, dodatkowo oznacza się ją lokalizując tylną ścianę pochwy przez tamponowanie gazikami zawierającymi cieniującą na radiogramach nitkę (R2). Porównanie dawek fizycznych (R1 i R2) i równoważnych im dawek biologicznych (r1 i r2) w odbytnicy, obliczonych powyższymi dwiema metodami. Analiza dotyczyła 124 aplikacji cezu u 102 chorych na raka szyjki lub trzonu macicy, leczonych śródjamowo podczas skojarzonego lub pooperacyjnego napromieniania. Rozkład dawki w miednicy małej obliczano za pomocą komputerowych systemów planowania, wykorzystując 2 prostopadłe radiologiczne zdjęcia lokalizacyjne. Dawki biologiczne obliczono przy pomocy modelu liniowo-kwadratowego, przyjmując α/β=4. W 83% przypadków wartość bezwzględna dawek R1 była niższa od R2. Wartości średnie dawek R1 i R2 oraz r1 i r2 wynosiły odpowiednio: 13,2 ±4,3 Gy i 16,9 ±4,4 Gy oraz 16,8 ±8,0 Gy i 24,0 ±9,6 Gy. Średnia różnica między R1 i R2 oraz r1 i r2 wynosiła 3,7 Gy (95% CI, 3,03–4,41 Gy) i 7,2 Gy (95% CI, 5,77–8,56 Gy), odpowiednio i jest statystycznie znamienna (p<0,001 dla obu porównań). Różnica między dawkami pozostawała znamienna zarówno w przypadkach stosowania wyłącznie owoidów, jak i owoidów i sondy domacicznej, również przy uwzględnieniu ±10% błędu metody. Wykazano istotną różnicę między dawkami wyznaczonymi dwiema metodami. W większości przypadków dawki w odbytnicy wyznaczone przy użyciu doodbytniczego markera były niższe od dawek obliczonych w punkcie referencyjnym wg ICRU. Wprowadzenie osłon obszaru brachyterapii podczas leczenia wiązką zewnętrzną na podstawie obliczeń dawek R1 oznacza możliwość podania zbyt wysokiej dawki całkowitej na odbytnicę, co zwiększa ryzyko wystąpienia powikłań popromiennych. Z tego powodu metoda wyznaczania dawki w odbytnicy przy użyciu doodbytniczego drucika nie powinna być stosowana.

Radioterapia nowotworów ginekologicznych wiąże się z wysokim ryzykiem uszkodzeń popromiennych pęcherza i odbytnicy. W skojarzonym leczeniu napromienianiem dawka, jaką otrzymuje pkt referencyjny w odbytnicy stanowi sumę dawek fizycznych z BT śródjamowej oraz napromieniania wiązką zewnętrzną. W Klinice Onkologii i Radioterapii AMG, rozkład dawki w miednicy małej podczas BT obliczany jest komputerowo dla każdej chorej. Punktową dawkę maksymalną w odbytnicy wyznacza się na podstawie wprowadzonego doodbytniczo ołowianego drucika w osłonie plastikowej (R1).