Abstract In department of Orthopaedic Surgery and Traumatology of Akdeniz University, 238 diagnostic and surgical arthroscopic procedures have been carried out between the years of 1983-1990, these cases have been evaluated in the respect of local anaesthetic and arthroscopic techniques, complications and arthroscopic diagnosis of them. The mean age of the patients was 31.8 years (range 11-80 years) and 175 were male, 63 were female. No complications were observed releated with anaesthetic and arthroscopic techniques. We found out 88.8% diagnostic accuracy of arthroscopy of meniscal pathology under local anaesthesia. If it is used by experienced arthroscopic surgeon, this metod is suggested to be very safe, reliable and inexpensive alternative to other type of anaesthesia. On the other hand, this method is particularly important in the assessment of dynamic evaluation of motions ofpatellofemoral joint and localization of triggerpoints of painful knee. It is also offers possibility to the surgeon to use it on outpatient arthroscopy. ÖzetBu çalışmada, 1983-1990 yılları arasında, Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalında, lokal anesteziyle yapılmış 238 artroskopik işlem, uygulamış olduğumuz anestezi ve artroskopi tekniği, komplikasyonlar ve artroskopik bulgular açısından değerlendirilmiştir. Olguların 175’i erkek, 63’ü kadın olup, ortalama yaş 31.8 yıl (11-80 yaş arası) bulunmuştur. Hiç bir olguda anestezi ve artroskopi uygulamasına ait komplikasyon gözlenmemiş, menisküs lezyonu açısından lokal anesteziyle uygulamada, artroskopik tanısal doğruluk %88.8 olarak saptanmıştır. Özellikle deneyimli artroskopist tarafından uygulanması durumunda, tanısal artroskopi açısından genel anestezi ile eşit düzeyde kolaylık sağladığı, ayrıca düşük maliyeti, uygulama kolaylığı, poliklinik artroskopisine olanak sağlaması, dizdeki ağrılı noktaların değerlendirilmesiyle dinamik patelleofemoral eklem incelemesindeki üstünlükleri gibi avantajları vurgulanmıştır.

Abstract In the Department of Orthopaedic Surgery and Traumatology of Akdeniz University between the years of 1983-1989, 72 meniscus Iesions were obtained, applying arrthroscopy on their knee joints. In these cases, comparing the arthrotomy and arthroscopy results, diagnostic value of arthroscopy was ascertained. Mean age of the patients was 30.8 years and 59 were male, 13 were femaie. General anesthesia was used in wnıch the cases arthrotomy has been applied after arthroscopy and local anesthesia was used only when arthroscopy has been applied on diagnostically. No complications were observed according to arthroscopy at the end of our study. ÖzetAkdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi ve T ravmatoloji Ana Bilim Dalında 1983-1989 yılları arasında 72 olguya artroskopi yapılarak menisküs Iezyonu tanısı konulmuştur. Bu olguların artrotomi sonuçları ile artroskopi bulguları karşılaştırarak artroskopinin tanısal değeri saptanmıştır. Olguların 59 u erkek, 13’ü kadın olup ortalama yaş 30.8 dir. Aynı seansta artrotomi yapılan olgularda genel, tanısal artroskopilerde ise Iokal anestezi kullanılmıştır. Artroskopiye bağlı hiçbir komplikasyon görülmemiş ve çalışmamız sonucunda meniskus Jezyonlarında artroskopinin tanısal değeri % 97.22 olarak bulunmuştur.

Abstract Diagnostic arthroscopy was applied in the knee of 45 cases who had sports injury the Department of Orthopaedic Surgeıy and Traumatology of Akdeniz University between the years of 1985-1988. Mean age of the patients was 23 years and 41 were male, 4 were female. 34 of cases were licensed (amateur of professional) sportsman and 11 cases were injuried during sportİve acivities. In our study, the results of diagnostic arthroscopy were presented and clinical and arthroscopical findings were discussed in the view of diagnostic accuracy. ÖzetAkdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalında, 1985-1988 yılları arasında, spor travması nedenli diz yakınmalarıyla başvuran 41’i erkek 45 olguda (yaş ort.23) tanısal artroskopi yapılmıştır.Olguların 34’ü lisanslı sporcu olup, 11’de ise yaralanma sportif aktivite esnasında olmuştur. Bu çalışmada elde edilen artroskopi sonuçları, menisküs lezyonlarıyla birlikte bulunan patolojiler ve klinik-artroskopik tanısal doğruluk oranı açısından yorum sunulmuştur.

Abstract In this study the analgesic effects of morphine, bupivacaine and morphine+bupivacaine applied by intraarticular injection just after the arthroscopic knee surgery were researched. The patients were randomized in 4 groups; to all of the groups drugs were applied by intraarticular injection as follows; 1st, group (n=30) 20ml serum physiologic, 2nd group (n=20) 5mg morphine in 20ml serum physiologic, 3nd group (n=20) 20 ml %0,5 bupivacaine and 4th group (n=20) 5 mg morphine in 20 ml %0.5 bupivacaine. The severity of pain was assessed by visual analog scale (VAS) within 1st, 2nd, 3nd, 4th, 6th and 24th hours. In addition to VAS, analgesic needs of groups in a 24 hours, at first 2 hours (early) and between 6-24 hours (late) periods were determined. According to the findings; in the early postoperative period, the analgesic effect of bupivacaine was good, but morphine was not effective. In the late period, application of bupivacaine and morphine alone, the analgesic effects were inadequate, but in both early and late postoperative periods co-application of bupivacaine and morphine, analgesic effects were sufficient to control the pain. Özet Çalışmamızda, artroskropik diz cerrahisi sonrası intraartiküler olarak uygulanan morfin, bupivakain ve morfin+bupivakainin analjezik etkileri incelendi. Olgular gelişigüzel dört gruba ayrıldı. 1. Gruba (n=30) 20 ml serum fizyolojik (SF), 2. Gruba (n+20) 20 ml SF içinde 5 mg morfin. 3. Gruba (n=20) 20 ml bupivakain %0,5 ve 4. Gruba (n=20) 20 ml bupivakain içinde 5 mg morfin intraartiküler olarak verildi. Ağrı, 7, 2, 3. 4. 6, ve 24. saatlerde Visual Analog Skala (VAS) ile değerlendirildi. Ayrıca, grupların 24. ilk 2(erken) ve 6-24 saatlik (geç) analjezik gereksinimleri saptandı. Elde edilen bulgulara göre erken postop dönemde, bupivakain iyi bir analjezi sağlarken, morfin etkisiz kalmıştır. Geç post-op dönemde, bupivakain ve morfinin analjezik etkileri nispeten az olmuştur. Birlikte kullanıldıklarında ise hem erken hemde geç post-op dönemde yeterli bir analjezi sağ-lamışlardır.

Abstract Basic treatment principle for congenital pseudoarthrosis of the tibia is to provide solid union and obtain a functional extremity. Three different surgical approaches are carried out to three patients, aged between 1-6 (av.3) and two of them were females, one male, with congenital pseudoarthrosis of the tibia between 1988-1994 . The operations applied to cases were, excision + isografting + osteosynthesis with plate, excision + isografting + ilizarov external fixation and excision + ilizarov external fixation and early weight bearing. Average follow-up period was 43 (between 13-87) months and results were evaluated according to the criteria developed by Morrissy at all. The results obtained after excision + isografting + ilizarov external fixation was fair and the others were good. Although, it is impossible to form an opinion about CTP with these results, concerning three patients, only ilizarov external fixation and early weight bearing was thought to be more effective method than the others. If the number of cases could be increased, this method to be able to discuss in a broad sense. Özet Konjenital tibia psödoartrozunun (KTP) tedavisindeki temel amaç, kaynamanın temini ve fonksiyonel bir ekstremitenin elde edilmesidir. 1988-1994 yılları arasında yaşları 1-6 (ort. 3) arasında değişen ve 2 si kız. 1 i erkek olan üç konjenital tibia psödoartrozu olgusuna üç farklı cerrahi girişim uygulanmıştır. Bu girişimler; pseudoartroz sahası eksizyonu + isogreft + plaklı osteosentez. eksizyon + isogreft + ilizarov eksternal fiksatörü ve eksizyon + ilizarov eksternal feksatörü ve erken yük verme şeklinde gerçekleştirilmiştir. Olgular 13-87 (ort. 43) ay takip edilerek, tedavi sonuçlan Morrissy Kriterlerine göre değerlendirilmiştir. Eksizyon + isog-reft + ilizarov eksternal fiksatörü uygulanan vakada orta. diğerlerinde ise iyi sonuç elde edilmiştir. Az sayıdaki hastadan elde edilen bu bulgularla Konjeniıal tibia psödoanrozu tedavisi hakkında fikir edinmek mümkün olmamakla birlikte, ilizarov eksternal fiksatörü uygulaması ve erken yük vermenin tedavide daha etkin olduğunu, olgu sayısının artmasıyla bu yöntemin daha iyi tartışılabilir hale geleceği düşünülmüştür.

Abstract Diagnosis of the wrist disorders is still a problem thorough all the evolutions of the medical technology. Arthroscopy of the wrist is a procedure that is usefull in direct observing of the soft tissues and chondral structure of the radiocarpal and also midcarpal joints. Arthroscopic examination of the wrist needs a good knowledge of the arthroscopic anatomy. In this cadaver study, a fresh wrist is examined arthroscopically and the anatomic structures are dissected in order to compare with their arthroscopic view. Özet El bileği hastalıklarının tanısı tıbbi teknolojik gelişmelere rağmen günümüzde halen önemli bir sorun oluşturmaya devam etmektedir. El bileği artroskopisi, radiokarpal, ulnocarpal ve midkarpal eklemlerin yumuşak dokularının ve kıkırdak yapılarının direkt olarak gözlenmesine ve olası durumlarda tedavisine olanak sağlamaktadır. EI bileğinin artroskopik muayenesi, el bileğin artroskopik anatomisinin, özellikle Iigamantöz anatominin iyi bilinmesini gerektirmektedir. Bu çalışmada, taze bir kadavra el bileği artroskopik olarak incelenmiş ve daha sonra anatomik yapılar disseke edilerek artroskopik görüntülerle karşılaştırılmıştır.

Abstract In this study, between the years of 1982-1992, 163 cases who were operated by the Department of Orthopaedic Surgery and Traumatology Clinic of Akdeniz University because of the tumor and tumor like conditions in their hands and wrist were evaluated retrospectively and the literatures were scrutinized. As a ratio; soft tissue tumors were found as 80.98%, skin tumors 7.98% and bone tumors 11.04%. Age, sex, frequency of incidence and dissociation characters of the tumoral structures were found to be correlated with the previous literatures. Özet Bu çalışmada, 1982-1992 yılları arasında, Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalı tarafından el ve elbileğinde tümör ve tümör benzeri oluşumlar nedeniyle ameliyat edilen 163 olgu retrospektif olarak değerlendirildi ve kaynak bilgiler gözden geçirildi. Yumuşak doku tümörleri %80.98, cilt tümörleri %7.98 ve kemik tümörleri %11.04 olarak bulundu. Tümöral oluşumların, yaş, cins, görülme sıklığı ve dağılım özellikleri kaynak bilgilerle uyumlu bulundu.

Abstract Discoid meniscus is an uncommon abnormality frequently localized in the lateral aspect of the knee. From 1988 to 1992, 17 patients between the ages of 9-51 (average 30.4) had operative arthroscopy for discoid lateral meniscus. There were 11 (65%) male, 6 (35%) female in (his series. We have applied treatment by an arthroscopic saucerization, producing peripheral rims of approximately normal size. The follow-up period ranged 10 to 44 months (average 28.5 months). According to Lysholm criterias the results were excellent and good in 15 (88%), fair in 2 (12%). in this study, we found that arthroscopic partial meniscectomy with saving normal meniscal structure was a satisfactory procedure in the treatment of discoid lateral menisci. Özet 1988-1992 yılları arasında yaşları 9-51 (ort.30.4) arasinda değişen 17 olguya diskoid lateral meniskus tanısı ile cerrahi girişim yapılmıştır. Hastaların 11 i (%65) erkek, 6 sı kadın (%35) idi. Semptomatik diskoid meniskus olgularına normal boyutlarım yakın periferik halka oluşturacak şekilde artroskopik parsiyel menisektomi uygulanmıştır, İzlem süresi 70-44 ay (ort. 28.5 ay) olup, Lysholm kriterlerine göre yapılan değerlendirmede çok iyi ve iyi sonuç 15 olguda (%88) ve orta sonuç 2 olguda (%12) saptanmıştır. Artroskopik parsiyel menisektominin lateral diskoid meniskus olgularının tedavisinde başarılı tedavi yöntemi olduğu sonucuna varılmıştır.

Abstract 8 cases with traumatic amputation of the thumb were admitted to our hospital between the years of 1993-1994. They were treated by using fasciocutaneous radial forearm flap. There were 3 male and 5 female patients with the mean age of 33 years. Average follow-up was 20 months. Bilateral hand function were evaluated according to the parameters of Moberg pick-up, recognition of objects and subjective questionnaire in these patients. At the conclusion, it was found that osteoplastic reconstruction of the thumb with the fasciocutaneous radial forearm flap resulted with satisfactory function. Özet 1993-1994 yılları arasında, Akdeniz Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Ortopedi ve Travmatoloji Anabılim Dalı nda el başparmağı amputasyonu nedeniyle 8 olguda reverse pediküllü fasiyakutanöz radial arter önkol flebi ile başparmak rekonstrüksiyonu yapılmıştır. Olguların 3 ü erkek. 5 i kadın olup ortalama yaş 33 tür. Yapılan cerrahi girişim sonrası ortalama izlem süresi 20 aydır. Son kontrollerinde bilateral el fonksiyonları analizi yapılan olgularda Moberg pick-up, obje tanıma ve subjektif sorulara verilen yanıtlar ile sonuçlar incelenmiştir. Elde edilen verilerin değerlendirmesi ile fasiyakutanöz radial arter önkol flebi ile başparmağın osteoplastik rekonstrüksiyonunun tatmin edici düzeyde başarılı olduğu sonucuna varılmıştır.

Abstract The number of the patients diagnosed and treated as osteoid osteoma at our hospital were 19 from 1988 to 1995. Because of the short follow-up time 4 cases excluded from the presented study. Therefore, diagnostic criteria and treatment results are evaluated on the 15 patients (11 males and 4 females). The average age at the time of diagnosis was 17 years (from 1. 5 to 48 years, median 14 years). The clinical features were night pain and localized pain in most cases. There was distinct pain relief by salicylate in 60% of the patients. The duration of symptoms before diagnosis averaged 10 months (from 2 months to 30 months). Most of the lesions were located in the lower extremities (14 cases, 93.3%), predominantly in the femur (8 cases, 53.3%). The X-ray findings in the affected area were classical of the lesion in only 41.1% of the cases. Therefore, preoperative localization of the nidus was aided by either scintigraphy, CT scan or MR. Intraoperative localization of the lesion by use of radiograms and by taking X-rays of the excised specimen has been done for being sure. All cases underwent curettage or en bloc resection of the lesion, and all patients were symptom free immediately after the operation, except for one recurrence. Özet 1988-1995 yılları arasındaki klinik ve radyodiagnostik değerlendirmeler sonrası osteoid osteoma tanısı konup, tedavileri hastanemizde yapılan 19 olgudan düzenli izlemi yapılabilen 11’i erkek, 4 ü bayan 15 olguda kullanılan tanı teknikleri ve tedavi yöntemleri incelendi. Tanının konduğu dönemde ortalama yaş 17 (en az 1.5, en çok 48, median 14) olarak saptandı. Klinik başvuru nedeni lezyonun yerleşim bölgesinde sıklıkla gece artan ağrı yakınmasıdır. 9 olguda (%60) bu ağrı salisilatlar ile giderilmiştir. Tanı öncesi semptom süresi ortalama 10 ay (en kısa 2. en uzun 30 ay)dır. Lezyonların çoğu (14 olgu, %93.3) alt ekstremite yerleşimlidir ve femura lokalizedir (8 olgu, %53.3). Direk AP ve lateral radyografiler olguların %41.1 inde (7 olgu) nidusun gözüktüğü klasik görünümdedir. Bu nedenle ameliyat öncesi dönemde nidusun lokalizasyonunu belirleme amacı ile diğer tanı yöntemlerine de gerek duyulmuştur. Ameliyat esnasında da kontrol grafileri ile nidus yeri ve eksize edilen spesmenin nidusu içerip içermediği kontrol edilmiştir. Rekürrens görülen bir olgu dışında kalan diğer tüm olgularda lezyonun küretaj ve en blok rezeksiyon sonrası semptomların hemen geçtiği gözlemlenmiştir.

Abstract At this presented study, between 1987-1993, clinical and radiographic results of 18 patients with displaced acetabular fractures, that had been treated operatively in our department were reviewed. The results were evaluated in 17 patients (excluding an immediate death); according to the quality of the reduction and, Matta s clinical and radiographic criteria. Perfect and good results were obtained clinically in 11 patients (64.7%), and radiographically in 12 hips (70.5) at the average 33 months follow-up period. In 9 patients, that were further followed-up for two more years (average length were 55 months), 6 improved clinically but 2 showed radiographic regression. The overall results were 74.9% (12 patients) and 62.5% (10 hips). Complications were superficial infection, deep infection and late death, malign hyperthermia and death, avascular necrosis of the femoral head, acetabular collapse, K-wire migration, vertical displacement of the hemipelvis, heterotopic ossification, and iatrogenic nerve lesion. In spite of the severity of the peri and postoperative complications, a relatively good rate of satisfactory clinical long-term results indicates that surgical intervention should be applied in selected cases. Özet Bölümümüzde, 1987-1993 yılları arasında cerrahi yöntemlerle tedavi edilen, 18 deplase asetabulum kırığının, klinik ve radyolojik sonuçları incelendi. Sonuçların değerlendirmesinde redaksiyonun kalitesi; Mat-ta nın klinik ve radyolojik parametreleri kullanıldı. Erken bir postoperatif ölüm dışında kalan 17 olguda ortalama 33 aylık bir takip sonrası klinik sonuçlar 11 olguda (%64.7) ve radyolojik sonuçlar 12 kalçada (%70.5) çok iyi ve iyi bulundu. Bu gruptaki, fazladan iki yıl daha takip edilebilen (ortalama 55 ay) 9 olgunun son değerlendirmelerinde 6 olguda klinik olarak iyileşme; iki olguda ise radyolojik olarak kötüye gitme görüldü. Nihai sonuç genelde klinik olarak 12 olguda (%74.9) ve radyolojik olarak 10 kalçada (%62.5) dır. Komplikasyon olarak yüzeyel enfeksiyon, derin enfeksiyon ve buna bağlı geç ölüm, malign hipertermi nedenli ölüm, asetabuler kollaps, femur başı aseptik nekrozu, K-teli migrasyonu, hemipelvisin vertikal deplasmanı, heterotopik ossifikasyon, iatrojenik sinir lezyonu görüldü. Bu çalışma ile asetabulum kırığı olan olgularda, görülen komplikasyonların ciddiyetine karşın, uzun süreli izlemde klinik sonuçlardaki nisbeten yüksek başarı düzeyi nedeniyle rekonstrüktif cerrahi girişimlerin seçilmiş olgularda uygulanmasının daha iyi olacağı sonucuna varılmıştır.

Abstract Wrist arthroscopy can facilitate early definitive diagnosis of soft tissue, carpal bone cartilage, the triangular fibrocartilage complex and carpal ligaments injuries. Many such injuries can be treated successfully with minimally invasive arthroscopic techniques, reducing the morbidity associated with surgical exposure and permitting earlier return to work. Between November 1991 and May 1996 19 wrist arthroscopies were performed in the Department of Orthopedics and Trauma Surgery, University of Akdeniz, School of Medicine. The indications were evaluation of chronic wrist pain, confirmation of wrist arthrography, aiding to reduction of distal radius fracture, and examination of articular surfaces of the radiocarpal joint for planning further surgery. The standard arthroscopy ports were used such as the portal III, IV and the radial midcarpal portal. One patient had grade III cartilaginous lesions, two had scapholunate ligament damages and two patients had TFCC tears otherwise not diagnose. In 14 of these 19 patients the arthroscopic finding was of major influence on further therapy. We conclude that wrist arthroscopy is a powerful tool in diagnosing intraarticular lesions and in planning further wrist joint treatment. Özet El bileği artroskopisi yumuşak doku, karpal kemik kıkırdakları, triangüler fibrokartilaj kompleksi ve karpal ligament yaralanmalannın erken dönemde tanısının konmasını kolaylaştırır. Bu yapılara ait yaralanmaların çoğu artroskopik teknikle başarılı bir şekilde tedavi edilerek hastanın erken dönemde günlük aktivitesine dönmesi sağlanabilir. Sunulan çalışmada, Kasım 1991 ile Mayıs 1996 tarihleri arasında Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalı nda gerçekleştirilen 19 el bileği artroskopisinin değerlendirilmesi yapılmıştır. Başlıca endikasyonlar kronik el bileği ağrısının değerlendirilmesi, el bileğinde saptanan patolojilerin doğrulanması, intraartiküler komponentli distal radius kırığında reduksiyona yardım etmek ve daha sonraki cerrahi girişimin planlanmasına yardımcı olmak üzere el bileğinin incelenmesi olmuştur. Girişim esna-sında portal III, portal IV ve radial midkarpal giriş yolu kullanıldı. Diğer yöntemlerle gösterilemeyen grade III kıkırdak lezyonu bir olguda, skafolunat ligament lezyonu iki olguda ve TFCC yırtığı iki olguda artroskopik olarak saptandı. 19 olgunun 14 ünde artroskopik girişimin sonraki tedaviye yönelik uygulamaları önemli ölçüde etkilediği sonucuna varıldı.

Abstract Objectives: To determine the effectiveness of closed reduction and plaster cast immobilization in the treatment of distal radius fractures.\nMethods: The study included 20 patients (age range 23-87 years) who underwent treatment with conventional closed reduction and plaster-cast immobilization for distal radius fractures between 1992 and 1994. Early (8 weeks) and late (5 years) functional and radiologic results were evaluated. Fractures were classified according to the Frykman classification. Functional and radiologic results were evaluated using Gartland and Werley, and Porter and Stockle scorings, respectively.\nResults: Early and late functional results were as follows: excellent 15% vs 50%, good 45% vs 50%, and fair 40% vs 0%. The corresponding radiologic results were excellent 5% vs 20%, good 70% vs 75%, and fair 25% vs 5%.\nConclusion: Fractures of the distal radius can be treated conservatively with proper reduction, close follow-up, and effective rehabilitation, with satisfactory functional and radiologic results. The most important criteria for early and late follow-up appear to be radial shortening, dorsal angulation, and intraarticular deplacement. Careful evaluation of these parameters may provide valuable information even about functional capacity in the remote future. Özet Amaç: Bu çalışmada, distal radius kırıklarının tedavisinde, kapalı redüksiyon ve alçılı tespit yönteminin etkinliği araştırıldı.\nÇalışma planı: 1992-1994 yılları arasında distal radius kırığı nedeniyle kapalı redüksiyon ve alçılı tespit yöntemiyle tedavi edilen 20 hasta (yaş dağılımı 23-87) çalışmaya alındı. Tedavi sonucunda elde edilen sekiz haftalık erken ve beş yıllık geç dönem fonksiyonel ve radyolojik sonuçlar değerlendirildi. Kırıkların tiplendirilmesinde Frykman sınıflaması kullanıldı; fonksiyonel sonuçlar Gartland ve Werley, radyolojik sonuçlar ise Porter ve Stockley tarafından tanımlanan puanlama sistemleriyle değerlendirildi.\nSonuçlar: Fonksiyonel sonuçlar erken ve geç dönemlerde sırasıyla %15 ve %50 mükemmel, %45 ve %50 iyi, %40 ve 0% orta düzeyde bulundu. Aynı dönemlerdeki radyolojik sonuçlar ise sırasıyla %5 ve %20 mükemmel, %70 ve %75 iyi, %25 ve %5 orta düzeydeydi.\nÇıkarımlar: Distal radius kırıkları, düzgün redüksiyon, yakın takip ve etkili rehabilitasyon şeklindeki konservatif yöntemle fonksiyonel ve radyolojik olarak başarılı biçimde tedavi edilebilir. Erken ve geç dönem için en önemli takip kriterlerinin radial kısalık, dorsal açılanma ve intraartikuler deplasman olduğu görüldü. Bu parametrelerin dikkatle izlenmesi, hastanın yıllar sonrasındaki fonksiyonel kapasitesiyle ilgili bilgi sağlayabilir.

The diagnosis of disorders of the knee in children is known to be difficult. Indications of the diagnostic and therapeutic arthroscopy should be carefully evaluated in the childhood period. Arthroscopy was performed in 47 knees of 47 children in our department between the years of June 1985 September 1997. Children were aged 1,5 to 15 years, mean age being 13, 2 years. There were 18 females (38%) and 29 males (62%). Arthroscopic surgical proccedures were carried out due to meniscal and ligamentous lesions (in 17 patients, aged 4-15, mean age 12. 9 years), diagnostic and biopsy for sinovial and intraarticular tumoral lesions (in 17 patients, aged 1.5-15. Mean age 9,8 years), septic arthritis (in 6 patients, aged 4-13, mean age 8.4 years) and anterior knee pain which were refractory to the conservative treatment and chondral lesions (in 7 patients, aged 5-15, mean age 12.3 years). The arthroscopic findings did not always support the clinical diagnosis in meniscal lesions, only 41% of meniscal tears were suspected preoperatively. This study also indicated that in preadolecents, only 60% of preoperative clinical diagnosis were confirmed at surgery. According to results of the histopathology of arthroscopic biopsy materials, there were 6 pigmented villonodular sinovitis, 1 tuberculosis arthritis, 1 osteomyelitis and 2 JRA. We determined symptomatic medial plicae at 6 knees. It is concluded that arthroscopy of the knee in children especially in meniscal lesions and septic arthritis is a safe procedure with high diagnostic and therapeutic value.

Abstract Arthroscopic results of 1279 cases with traumatic knee pathology were evaluated which were seen in the Department of Orthopaedic Surgery and Traumatology of the Medical School of Akdeniz University between the years of 1983-1994. The patients were divided into two groups as Sports Induced Trauma (Group 1) 168 (13.1%) and Others (Group 11) 1111 (86.9%). The cases were between the ages of 6-74 (mean 33.87) years and 428 (33.5%) of them were 20-29 years old. In both groups, medial meniscus Iesion (MML) was the most frequent pathology (39.01%) at physical examination. Lateral meniscus (LML) and anterior cruciate Iigament (ACL) Iesion were accompained at the arthroscopic procedure and chondromalasia was the common Iesion associated with them. In this study percentage of association of meniscus, ACL and cartilage Iesion were shown. At the arthroscopic procedure it was seen that in the first group ACL injury rate was 2.5 times more than the others and associated Iesion were in an increased Ievel. It was concluded that in traumatic knee joint accompanied injuries of intraarticular structures have shown a high incidence. Özet 1983-1994 yılları arasında Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalı nda uygulanan 1279 travmatik diz eklemi artroskopi sonuçları değerlendirilmiştir. Olgular spor aktivitesi sırasında yaralanma geçiren (ST) 168 (% 13.1) ve spor dışı travma (SDT) 1111 (%86.9) şeklinde iki ayrı grupta incelenmişlerdir. 6.74 (ort. 33.87) yaşındaki olguların 428 (%33.5) i 20-29 yaş grubunda yer almaktadır. Her iki grupta ön tanıda en fazla medial menisküs Iezyonu (MML) (%39.01) olduğu gözlenmiştir. Artroskopik tanıda ise, Iateral meniskus (LML) ile ön çapraz bağ (OÇB) Iezyonunun sıklıkla birlikte oluştuğu bulunmuştur. Lezyonlara en fazla eşlik eden patolojinin travmatik kıkırdak yaralanmaları ve kondromalazi olduğu görülmüştür. Çalışmamızda menisküs, ön çapraz bağ ve kıkırdak Iezyonlarının beraberlikleri % değer olarak gösterilmiştir. Artroskopi sonucunda ST grubunda ön çapraz bağ Iezyonunun (OÇB) diğer gruba oranla 2.5 kat daha fazla olduğu ve lezyonların blrlikte görülme oranlarında da belirgin bir artış saptanmıştır. Travmatik diz ekleminde intraartiküler yapıların beraber yaralanmaların yüksek oranda görüldüğü sonucuna varılmıştır.

Abstract Osteochondromas are the most common ones of the benign bone tumors. They are often seen on the metaphysis of a long bone as a single palpable mass. In this report villonodular synovitis which has occured after a fracture in an osteochondroma case developing from trochanter minor and besides bursa formation are presented also its therapy and 5 year follow-up period is discussed. Özet Osteokondrom benign kemik tümörlerinin en sık görülenlerindendir. Çoğunlukla uzun kemiklerin metafizinde tek bir kitle olarak saptanır. Bu yazıda, trokanter minörden kaynaklanan bir Osteokondrom olgusunda osteokondrom zemininde gelişen kırık, bursa oluşumu ile buradan kaynaklanan villonodüler sinovitisin tedavisi ile 5 yıllık takip sonucu sunularak literatür gözden geçirilmiştir.

In a prospective, randomized, double-blind controlled study, 40 patients with an age range 18-55 (mean 31.9) years, received either tenoxicam or plasebo (saline) intravenously at the completion of arthroscopic knee surgery. The patients demographics and visual-analogue scale scores (VAS) were preoperatively similar in two groups. At the end of surgery before tournquet release the following were injected intravenously; group 1, 20 mg tenoxicam; group 2, 5 cc saline. postoperative pain was assessed with a VAS and antiinflamatory effect was assessed by measuring the circumference of the knee joint. In the tenoxicam group, pain scores were significantly Iower than the plasebo group for the first 12 hours and there were no supplemental analgesic requirements. 18 patients (90%) needed for supplemental analgesic agents in the saline group. Antiinflammatory effects of the both groups were similar and there were no significant differences. We found that at the early postoperative period of the arthroscopic knee surgery, intravenous tenoxicam decreased hospitalization period and allowed early knee rehabilitation.

Abstract This study included 29 patients in whom arthroscopic resection of isolated symptomatic mediopatellar plica was performed between January 1990- December 1992. There were 18 males and 11 females whose ages ranged 19 to 61 years (mean36.4 years).In 18 of these patients chondromalacia was also accompanied. Clinical outcome after arthroscopic resection was evaluated at an average of 42.7 months (ranged 30 to 63 months). Excellent and good results were obtained in 22 (%76) of the patients according to Lysholm scale. Rest of the patients who did not improve showed Grade II and III chonrdomalacia. The period between onset of symptoms and evaluation of the patients was nearly one year . It is concluded that arthroscopic resection of isolated symptomatic mediopatellar plica was effective in %76 of 29 patients and poor results were mostly seen in patients with higher Grade of chondromalacia. Özet Kliniğimizde Ocak 1990-Aralık 1992 tarihleri arasında artroskopik cerrahi yöntemle piika rezeksiyonu yapılan 43 hastadan izole mediopatellar plika lezyonu olan ve takibi yapılan 29 hasta çalışmaya alınmıştır. Hastaların 18 i erkek iri kadın olup, ortalama yaş 36.4(19-61) ve ortalama takip süresi 42.7 ay (30-63)dır. Hastaların 11 inde izole mediopatellar plika hipertrofisi 18 inde ise ek kıkırdak lezyonlarının olduğu saptandı. Sonuçların değerlendirilmesinde Lyshoim skalasına göre 22 hasta (%76) mükemmel ve iyi olarak bulundu. Sonuçları orta ve kötü olarak değerlendirilen hastalarda plika hipertrofisine Grade 2-3 kondromalazinin eşlik ettiği gözlendi. Ayrıca bu hastaların yakınmalarının başlaması ile kliniğimize müracaatları arasında geçen süre bir yıl civarında bulundu. Bu retrospektif çalışma ile semptomatık mediopatellar plika lezyonlarında artroskopik cerrahi tedavinin hastaların %76 sında başarılı olduğu sonucuna varıldı ve kötü sonuçlara yüksek gradeli kondromalazinin eşlik ettiği görüldü.

Abstract 127 arthroscopic partial meniscestomies were performed at our clinic between 1988 and 1992 years. 66 patients were followed whose ages ranged between 17-35 (mean 25.8) Mean follow-up was 21.8 months (747). Patients were classified in two groups isolated meniscal lesions (IML) and combined lesions (CL). All the patients were evaluated with Lysholm scoring scale. Tegner activity degree and radiologically by Fairbank s criteria. 2 rearthroscopic partial meniscectomy were performed the IML (n. 41) Mean Lysholm score was 92.3. Fairbank s criteria were positive in 12.2% Tegner level was decreased 9.7%. At the CL group (n. 25) 23 patients were found to have ACL and PCL lesions Mean Lysholm score was 85.3 Fairbank s criteria were positive in 28% and Tegner level was decreased 36%. In a series of reports, arthrosis was reported in about 50% after longterm follow-up of arthroscopic meniscectomies whereas only 25% was seen in arthroscopic repair. Arthroscopic meniscectomy is superior to open meniscectomy and meniscal repair is better than both of them. If it is possible to repair the meniscus, it is the choice of treatment Özet Kliniğimizde 1988-1992 yılları arasında 127 olguya artroskopik parsiyel menisektomi uygulandı. Çalışmaya bu olgulardan yaşları 17-35 arasında olan (ortalama yaş 258) ve takipleri yapılabilen 66 olgu alındı. Ortalama takip süresi 21.8 ay (7-47 ay) dır. Olgular izole menisküs lezyonu ve kombine lezyonlar olarak iki grupta incelendi Hastaların sonuç değerlendirmesi Lysholm skoru Tegner düzeyi ve radyolojik olarak Fairbank kriterleri ile yapıldı izole lezyon grubunda (n 41 ) 2 olguya reartroskopi ile parsiyel menisektomi uygulandı. Lysholm skoru ortalama 92.3. Fairbank kriteri pozitifliği %12.2 ve Tegner düzey kaybı %9.7 olarak bulundu. Kombine lezyonlar grubunda (n 25) 23 hastada ACL ve PCL lezyonu saptandı. Lysholm skoru 85.3 Fairbank kriteri pozitifliği %28 ve Tegner düzey kaybı %36 olarak bulundu. Literatürde artroskopik parsiyel menisektominin uzun süreli takibi sonucunda yaklaşık %50 oranında postmenisektomik artroz geliştiği bildirilirken bu oran menisküs tamirlerinden sonra %25 düzeyinde olmaktadır. Menisküs tamirinin artroskopik menisektomiye artroskopik menisektomininde açık menisektomiye belirgin üstünlükleri kanıtlanmıştır. Menisküs yırtıklarında eğer imkan varsa menisküs tamiri en iyi seçenek olacaktır