مقدمه: آسیبهای همسترینگ و دردهای ناحیهی کمری، از شایعترین اختلالات اسکلتیـ عضلانی ورزشکاران با نرخ عود بالا هستند. با اینحال، تعامل بیومکانیکی این آسیبهای همزمان بر الگوهای بارگذاری اندام تحتانی در شرایط غیرقابل پیشبینی کمتر بررسی شده است. هدف این پژوهش، مقایسهی دامنهی نیروهای عکسالعمل زمین در مؤلفههای عمودی، برشی و گشتاور آزاد بین ورزشکاران دارای آسیب همزمان و افراد سالم طی مانور تغییر مسیر ناگهانی بود.روشها: در این مطالعهی مقطعی- مقایسهای، ۴۰ ورزشکار مرد (۲۰ نفر با سابقه آسیب همزمان همسترینگ و کمردرد و ۲۰ نفر سالم همسانسازی شده) شرکت کردند. آزمودنیها مانور تغییر مسیر ناگهانی را با سرعت کنترلشده حدود ۴ متر بر ثانیه روی صفحه نیرو اجرا کردند. اوج نیروهای برشی، عمودی و گشتاور آزاد استخراج، نسبت به وزن بدن نرمالسازی و با آزمون t مستقل و اندازه اثر Hedges’ g تحلیل شد.یافتهها: در پای آسیبدیده، نیروی برشی داخلی- خارجی در لحظه برخورد پاشنه در گروه آسیبدیده به طور معناداری بیشتر از گروه سالم بود (P = 0/001 ،g = 1/53). همچنین نیروی عمودی برخورد (P = 0/004 ،g = 0/98)، نیروی عمودی فعال (P = 0/030 ،g = 0/71) و حداقل گشتاور آزاد (P = 0/038 ،g = 0/68) افزایش معنادار نشان دادند. در پای سالم، تفاوت معناداری بین دو گروه مشاهده نشد (P> 0/05).نتیجهگیری: ورزشکاران دارای آسیب همزمان همسترینگ–ناحیهی کمری در تکالیف ناگهانی، کنترل ضعیفتری در جذب شوکهای عمودی و نیروهای برشی نشان میدهند. اندازه اثرهای بزرگ حاکی از اهمیت بالینی این یافتهها و احتمال بهکارگیری راهبرد حرکتی سفت ناشی از نقص کنترل عصبی- عضلانی زنجیره کینتیک است؛ بنابراین، برنامههای بازتوانی باید بر بهبود جذب نیرو در شرایط غیرقابلپیشبینی تمرکز کنند.
مقدمه: لنفوم هوچکین نئوپلاسم بدخیم لنفوسیتهای B است. مطالعهی حاضر با هدف تعیین ارتباط بین محل غدد لنفاوی درگیر با انواع مختلف لنفوم هوچکین انجام شد.روشها: این مطالعهی مقطعی در شهر اصفهان بر روی 249 بیمار مبتلا به لنفوم هوچکین که تحت بیوپسی غدد لنفاوی قرار گرفتند، انجام شد. اطلاعاتی از جمله انواع زیر لنفوم هوچکین، محل درگیری غدد لنفاوی، انواع روشها (بیوپسی سوزنی هستهای (CNB) یا برداشتن IHC) و وجود CD15، CD20، یا CD30 در رنگآمیزی جمعآوری شد. دادهها در قالب فراوانی و درصد، میانگین و انحراف معیار گزارش گردید.یافتهها: شایعترین زیرگروه لنفوم هوچکین، اسکلروز ندولار (2/46 درصد)، غدد لنفاوی گردنی (8/55 درصد) شایعترین محل درگیر بودند. غدد لنفاوی دهانه رحم، مدیاستن و فوق ترقوه عمدتاً توسط اسکلروز ندولر درگیر شدند در حالی که غدد لنفاوی زیر بغل و اینگوینال و طحال عمدتاً با سلولاریته مخلوط درگیر شدند. CD 15، CD20 و CD30 به ترتیب در 6/71، 8/57 و 2/92 درصد از بیماران مثبت بودند.نتیجهگیری: NSCHL و سلولاریته مختلط، شایعترین زیرگروهها در بیماران 34-18 ساله با غدد لنفاوی گردنی و مدیاستن بودند.
Multiple sclerosis (MS) is a chronic autoimmune disorder characterized by inflammation, neurodegeneration, and gliosis in the central nervous system (CNS). While conventional magnetic resonance imaging (MRI) is essential for diagnosing and monitoring MS, it often fails to detect subtle microstructural changes. Synthetic MRI (SyMRI) produces multiple contrast-weighted images from a single acquisition and has emerged as a valuable tool for detailed tissue analysis. Combining SyMRI with radiomics, a method for extracting high-dimensional, sub-visual features from images, holds promise for enhancing MS assessment. This review critically evaluates the potential of this integration to improve lesion characterization, uncover early biomarkers of disease progression, and provide a more quantitative framework for monitoring treatment response, thereby moving towards personalized management strategies.
Bone tissue engineering has attracted considerable interest as a strategy to address the limited regenerative capacity of large bone defects. In this study, three-dimensional (3D) scaffolds based on polycaprolactone (PCL) and gelatin (GEL), incorporating varying ratios of bioactive glass (BG) and nano-strontium carbonate (nSrCO3), were fabricated using extrusion-based 3D printing. The printed scaffolds exhibited well-defined, interconnected porous architectures with uniformly distributed nanoparticles. BG-containing scaffolds showed smoother fiber morphology and fewer surface particulates, with the PCL–GEL/BG formulation achieving the highest porosity (88.67 ± 4.12
Infertility is a crucial challenge for global health that encompasses economic, psychological, and medical aspects. Besides anatomical contributors to infertility, specific dietary components may influence reproductive outcomes in both men and women through diverse molecular and epigenetic mechanisms. This study aimed to evaluate the role of macronutrients, vitamins, and minerals in male and female infertility using a system biology approach. To address the complex interplay between infertility and nutritional factors, we focused on published studies that explore molecular and systems biology pathways, including those involving nutrigenetics, epigenetics, metabolomics, and gene expression profiling. These studies span both human and animal models and were selected based on their relevance to reproductive outcomes and mechanistic insights. Several nutrients appear to influence infertility through distinct molecular mechanisms. Polyunsaturated fatty acids (PUFAs) may exert beneficial effects by modulating the expression of fertility-related genes, while saturated fatty acids (SFAs) are associated with impaired oocyte quality and reproductive dysfunction via altered gene expression and DNA damage. Among micronutrients, increased intake of folate and vitamin D has been linked to improved gamete quality and folliculogenesis in women with infertility. Dietary glutamine and selenium may enhance fertility through their antioxidant properties. Iron demonstrates dual effects, potentially supporting or impairing fertility depending on its role in epigenetic regulation. Dietary intake may influence the risk of infertility through pathways related to nutrigenetics, nutrigenomics, and nutri-epigenomics. While current evidence suggests promising nutrient–gene interactions, most findings are derived from small-scale or preclinical studies, highlighting the need for robust human trials.
