Analizy zawarte w artykule dotyczą sprawowania sakramentu pokuty przez kapłanów Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (FSSPX). Celem opracowania jest scharakteryzowanie papieskich regulacji, ukazanie ich relacji do norm zawartych w aktualnym Kodeksie prawa kanonicznego oraz stanowiska wspólnoty wobec udzielonych upoważnień. W opracowaniu zastosowano metodę dogmatyczno-prawną, polegającą na analizie istniejących uregulowań prawnych. Przeprowadzone badania obejmują okres od 2015 roku, kiedy papież Franciszek wyposażył kapłanów Bractwa w upoważnienie do ważnego i godziwego celebrowania spowiedzi z okazji Nadzwyczajnego Jubileuszu Roku Miłosierdzia. Upoważnienie to wciąż obowiązuje. Analizy wykazują, że wydane upoważnienia dotyczą miejsc kultu FSSPX i zostały wydane w celu ułatwienia uzyskania przez tę wspólnotę pełnej jedności eklezjalnej oraz by uzyskać pewność co do ważności i godziwości tego sakramentu. Ponadto zostały udzielone habitualnie kapłanom nieregularnym kanonicznie, nieinkardynowanym i trwającym w suspensie, co należy rozumieć jako „rozluźnienie” tejże cenzury w kwestii sakramentu pokuty. Stolica Apostolska nie postawiła przy tym żadnych dodatkowych wymagań wobec tych duchownych. Po wydaniu upoważnień Bractwo podtrzymało tezę, że sakrament ten był i jest ważny ze względu na „jurysdykcję nadzwyczajną” spowodowaną stanem kryzysu Kościoła.
Depersonalization is often characterized as a sense of unreality of self and the state of emotional numbing. Derealization, on the other hand, is defined as a sense of unreality of the environment and the alteration in its experience. This article discusses the current state of knowledge about the treatment and neurobiological/psychological aspects of this condition. In addition, the authors describe the problems which have to be faced by professionals who are dealing with these disorders. The difficulties which are discussed include: co-occurrence with other disorders, insufficient knowledge of patients and physicians, difficulty in describing symptoms, lack of clear treatment guidelines and unknown psychological and neurobiological background. The authors underline the need to take decisive steps towards better understanding and helping people with depersonalization/derealization disorder. As authors highlight, there is a clear expectation from patients to get a disorder-specific treatment, so that we should continuously widen our understanding in this field. In spite of the difficulties encountered, the authors note that the level of knowledge is constantly increasing, and depersonalization and derealization are becoming increasingly popular among professionals. This results in emerging new hopeful treatment methods such as rTMS, cognitive-behavioural therapy, of depersonalization and opioid antagonists, but they require further research.
