مقدمه: مقعد بسته نوعی ناهنجاری مادرزادی است که نوزاد قادر به دفع مدفوع از طریق معمول نمی باشد. این اختالل یکی از شایع ترین مشکالت جراحی اطفال می باشد. از آنجایی که معموالً بیماران مبتال به آنوس بسته در چند روز اول نوزادی تحت عمل جراحی قرار می گیرند، تشخیص بیماری های همراه دیگر در این گروه از اهمیت باالیی برخوردار است، مطالعه حاضر با هدف تعیین فراوانی بیماری های قلبی مادرزادی در بیماران مبتال به آنوس بسته انجام شد. روشکار: این مطالعه توصیفی و گذشته نگر در سال 1381-1383 بر روی 11 بیمار مبتال به آنوس بسته )1383-88( که جهت عمل جراحی به بخش جراحی اطفال بیمارستان دکتر شیخ مشهد مراجعه و تحت بررسی اکوکاردیوگرافیک قرار گرفته بودند، انجام شد. اطالعات مربوط به داشتن اختالل قلبی مادرزادی و نوع آن، جنسیت نوزاد و سن مادران از روی پرونده های بیماران ثبت شد. در نهایت میزان شیوع کلی ابتالء به بیماری قلبی و سپس ابتالء به هر یک از انواع اختالالت قلبی محاسبه و گزارش شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS )نسخه 11( انجام شد. جهت مقایسه سن مادران در گروه نوزادان قلبی و غیر قلبی از آزمون تی تست و جهت مقایسه جنسیت نوزادان در دو گروه از آزمون کای دو استفاده شد. یافتهها: 11 بیمار مقعد بسته وارد مطالعه شدند. 88 نوزاد )13%( هیچگونه اختالل قلبی نداشتند و 21 نوزاد )33%( مبتال به بیماری های قلبی مادرزادی بودند که در این میان 18 نوزاد )55%( پسر و 13 نوزاد )15%( دختر بودند. بیشترین میزان شیوع بیماری های قلبی مربوط به شمال خراسان بود. شایع ترین بیماری های قلبی مادرزادی به ترتیب نقص دیواره بین دهلیزى )15%(، نقص دیواره بین بطنى )21/5%(، نقص دیواره بین بطنی به اضافه کانال شریانى باز )13/3%(، نقص دیواره بین بطنى همراه با نقص دیواره بین دهلیزى )1%(، نقص دیواره بین دهلیزى به اضافه کانال شریانى باز )3/1%(، نقص دیواره بین دهلیزى همراه با نقص دیواره بین بطنى و همچنین همراه با کانال شریانى باز )3/1%( و تترالوژی فالوت )3/1%( بود. نتیجهگیری: نقص دیواره بین دهلیزى شایع ترین اختالل قلبی مادرزادی در نوزادان آنوس بسته است

مقدمه در سال های اخیر توجه بیشتر مراکز درمانی بهبودی سرویس دهی سریع در اعمال جراحی سرپایی بوده است که علاوه بر بهبود سریع تر بیماران، امکانات آسایشی بهتری برای بیماران، خانواده ها و راحتی کار را برای کادر پزشکی به همراه داشته باشد.یک روش مؤثر در به دست آوردن نتایج عمل، استفاده از تماس تلفنی به جای مراقبت های سنتی رایج می باشد. در این مطالعه گروهی از بیمارانی که تحت اعمال جراحی سرپایی واقع شده اند تحت بررسی پیگیری با پروتکل تماس تلفنی قرار داده شده اند. در این مقاله نتیجه این تجربه و نتایج حاصل از آن بیان شده است. روش کار در این مطالعه توصیفی120 کودک که تحت اعمال جراحی سرپایی در درمانگاه بیمارستان دکتر شیخ از آذر ماه سال 1386 لغایت دی ماه 1386 قرار گرفتند، جهت پیگیری با تماس تلفنی و جایگزینی این روش پیگیری به جای مراجعات غیر ضروری بیماران به کلینیک جهت معاینات پس از عمل استفاده شد. بیماران از طریق تماس تلفنی در فاصله 6 ماه پس از عمل جراحی مورد ارزیابی واقع شدند . اطلاعات هر بیمار بعد از عمل جراحی در فرم مخصوص خود ثبت می شد ( این فرم شامل پیگیری تلفنی بود که با فرم های ثبت کلینیکی مقایسه گردید). نتایج در طی این بررسی، پس از عمل جراحی ارتباط خوبی با والدین 108 بیمار یه صورت تلفنی برقرار شد. در مورد 12 بیمار با وجود تماس های مکرر تلفنی پاسخ دریافت نشد وهمچنین این بیمارن به درمانگاه نیز مراجعه نکردند. در مورد10 بیمار از 108 بیمار که با آنها تلفنی تماس حاصل شده بود با وجود عدم نیاز به مراجعه به کلینیک بنا به تمایل شخصی باز هم به درمانگاه مراجعه داشته اند .لازم به ذکر است با توجه به تماسهای تلفنی جهت 8 بیمار هم توصیه به مراجعه کلینیک توسط پزشک به عمل آمد. نتیجه گیری پیگیری تلفنی با استفاده از پروتکل سازمان یافته یک روش جایگزینی ایمن برای پیگیری کلینیکی معمولا در بیماران اعمال جراحی انتخاب شده می باشد که نه تنها ایمن بوده بلکه صرف هزینه و زمان کمتری را برای بیمار، خانواده و تیم درمانگربه همراه دارد.