مقدمه کوله لیتیازیس (بیماری سنگ صفراوی)، در اطفال به ندرت تشخیص داده می شود. هر چند طی سال های اخیر با استفاده از اولتراسونوگرافی موارد گزارش شده افزایش یافته است. در حال حاضر استاندارد طلائی درمان به ویژه در کودکان، کوله سیستکتومی لاپاروسکوپیک است. با وجود اینکه این روش در سایر کشورها از چندین سال پیش انجام می شده، اما طبق مطالعه حاضر، تا کنون در ایران متداول نبوده است، وگزارشی دراین مورد در منابع فارسی پیدا نشد. معرفی بیمار در طی دو سال 1387-1389 از بیست بیمار مبتلا به سنگ صفراوی پنج بیمار تحت کوله سیستکتومی لاپاروسکوپیک قرار گرفته اند،نتایج حاصل از عمل آنها مورد بررسی قرار گرفته است. نتیجه گیری گرچه این موارد اولین موارد انجام شده است ولی با تکمیل وسایل و تجربیات بیشتر امید است در آینده نیازی به جراحی باز کیسه صفرا مگر در موارد خاص نباشد.

مقدمه با توجه به استفاده وسیع و نتایج عالی عمل جراحی یک مرحله ای در بیماری هیرشپرونگ که وابسته به نتایج صحیح فروزن سکشن های حین عمل در این موارد خواهد بود، این مطالعه به بررسی صحت تشخیصی فروزن سکشن های انجام شده طی این عمل و میزان و علل خطاهای احتمالی صورت گرفته می پردازد. روش کار این مطالعه مقطعی - توصیفی کلیه کودکانی را که در فاصله سال های 1390-1379 در بیمارستان کودکان دکتر شیخ تحت بیوپس ی فروزن سکشن جهت تشخیص بیماری هیرشپرونگ قرارگرفته بودند ، شامل گردید . تجزیه وتحلیل داده های مشاهده شده توسط نرم افزار SPSS انجام شد. برای توصیف نمونه ها از روش های آماری توصیفی شامل شاخص های مرکزی، پراکندگی و توزیع فراوانی استفاده شد . نتایج تعداد 99 بیماردر مجموع تحت 106 فروزن سکشن حین عمل قرار گرفتند . محدوده سنی بیماران 4 روزه تا 19 ساله و با میانه 3 ماه بود .شایع ترین محل نمونه برداری رکتوم /44 )9 ) % و پس از آن سیگموئید (28 ) % بود . میانگین تعداد برشهای فروزن بررسی شده به ازاء هر نمونه /27 9 % بوده است . یک مورد عدم تطابق تشخیصی مثبت کاذب وجود داشت که منجر به عمل جراحی اضافه جهت حذف قطعه باقیمانده گردیده بود. عامل خطای اصلی در این مورد آرتیفکت ناشی از انجماد و اشکالات تکنیکی در برش نمونه بود . بنابراین صحت تشخیصی فروزن سکشن معادل /99 7 % تعیین گردید . نتیجه گیری می توان از فروزن سکشن به عنوان روشی قابل اعتماد جهت بررسی بیماران مشکوک به هیرشپرونگ استفاده نمود . مشروط به در نظر داشتن این اصل که دستیابی به نتایج عالی وابسته به دقت در تهیه برش های فروزن سکشن با کیفیت مناسب و تعداد بیشتراین برش ها جهت بررسی دقیق توسط پاتولوژیست خواهد بود

مقدمه: مقعد بسته نوعی ناهنجاری مادرزادی است که نوزاد قادر به دفع مدفوع از طریق معمول نمی باشد. این اختالل یکی از شایع ترین مشکالت جراحی اطفال می باشد. از آنجایی که معموالً بیماران مبتال به آنوس بسته در چند روز اول نوزادی تحت عمل جراحی قرار می گیرند، تشخیص بیماری های همراه دیگر در این گروه از اهمیت باالیی برخوردار است، مطالعه حاضر با هدف تعیین فراوانی بیماری های قلبی مادرزادی در بیماران مبتال به آنوس بسته انجام شد. روشکار: این مطالعه توصیفی و گذشته نگر در سال 1381-1383 بر روی 11 بیمار مبتال به آنوس بسته )1383-88( که جهت عمل جراحی به بخش جراحی اطفال بیمارستان دکتر شیخ مشهد مراجعه و تحت بررسی اکوکاردیوگرافیک قرار گرفته بودند، انجام شد. اطالعات مربوط به داشتن اختالل قلبی مادرزادی و نوع آن، جنسیت نوزاد و سن مادران از روی پرونده های بیماران ثبت شد. در نهایت میزان شیوع کلی ابتالء به بیماری قلبی و سپس ابتالء به هر یک از انواع اختالالت قلبی محاسبه و گزارش شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS )نسخه 11( انجام شد. جهت مقایسه سن مادران در گروه نوزادان قلبی و غیر قلبی از آزمون تی تست و جهت مقایسه جنسیت نوزادان در دو گروه از آزمون کای دو استفاده شد. یافتهها: 11 بیمار مقعد بسته وارد مطالعه شدند. 88 نوزاد )13%( هیچگونه اختالل قلبی نداشتند و 21 نوزاد )33%( مبتال به بیماری های قلبی مادرزادی بودند که در این میان 18 نوزاد )55%( پسر و 13 نوزاد )15%( دختر بودند. بیشترین میزان شیوع بیماری های قلبی مربوط به شمال خراسان بود. شایع ترین بیماری های قلبی مادرزادی به ترتیب نقص دیواره بین دهلیزى )15%(، نقص دیواره بین بطنى )21/5%(، نقص دیواره بین بطنی به اضافه کانال شریانى باز )13/3%(، نقص دیواره بین بطنى همراه با نقص دیواره بین دهلیزى )1%(، نقص دیواره بین دهلیزى به اضافه کانال شریانى باز )3/1%(، نقص دیواره بین دهلیزى همراه با نقص دیواره بین بطنى و همچنین همراه با کانال شریانى باز )3/1%( و تترالوژی فالوت )3/1%( بود. نتیجهگیری: نقص دیواره بین دهلیزى شایع ترین اختالل قلبی مادرزادی در نوزادان آنوس بسته است

مقدمه میکتومی آنورکتال و دیلاتاسیون آنال زیر بیهوشی می تواند روش مفیدی در درمان کودکان مبتلا بـه هیرشـپرونگ با سگمان بسیار کوتاه باشد. در این مطالعه به بررسی پیامدهای عمل جراحی میکتومی آنورکتال پرداخته شده است . روش کار این مطالعه توصیفی در بیمارستان دکتر شیخ مشهد از سـال 1388-1386 انجـام شـده اسـت . بـاریم انمـا و مـانومتری آنورکتال بر تمام بیماران انجام شد . بعد از انجام میکتومی آنورکتال بیمـاران در هفتـه دوم بعـد از عمـل و سـپس بـه طور ماهیانه به مدت شش ماه از نظر عوارض عمل و پاسخ به درمان پیگیری شدند . همچنین بیماران از نظر وجـود و یا عدم وجود گانگلیون سل در قطعـه عضـلانی برداشـته شـده بـه 3 گـروه تقسـیم شـدند و از نظرپاسـخ بـه درمـان بـا یکدیگر مقایسه شدند . تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از جـداول فراوانـی انجـام شـد و بـرا ی مقایسـه از آزمـون کای دو استفاده شد . نتایج خونریزی، عفونت محل عمل، سپسیس، آنتروکولیت، تنگی آنوس در هیچ یک از بیماران پس از جراحی مشـاهده نشد در . 4 بیمار بی اختیاری گاز و در 3 بیمار بی اختیاری مدفوع پس از عمل مشاهده شد که با دسـتور بیوفیـدبک در عرض تا 6 3 ماه بهبود یافت.40 بیمار /87 )5 ) % بعد از عمل بهبود کامل و 2 بیمار(4%( 17/ بهبود نسبی پیـدا کردنـد 4و بیمار(8% ( 33/ از این جراحی هیچ نتیجه ای نگرفتنـد . بـر مبنـای داده هـای آمـاری ارتبـاط معنـی داری بـین جـنس و عوارض پس از جراحی و پاسخ به درمان وجود ندارد. نتیجه گیری میکتومی آنورکتال می تواند روش موثر در درمان بیمارانی باشد که این مشخصات را دارند : عدم وجـود اخـتلالات آناتومیکی، یبوست مزمن علی رغم درمان طبی، عدم وجود منطقه تغییـر در بـاریم انمـا، شکسـت رفلکـس ریلکـس شدن آنورکتال با دیلاتاسیون رکتال در مانومتری

مقدمه در سال های اخیر توجه بیشتر مراکز درمانی بهبودی سرویس دهی سریع در اعمال جراحی سرپایی بوده است که علاوه بر بهبود سریع تر بیماران، امکانات آسایشی بهتری برای بیماران، خانواده ها و راحتی کار را برای کادر پزشکی به همراه داشته باشد.یک روش مؤثر در به دست آوردن نتایج عمل، استفاده از تماس تلفنی به جای مراقبت های سنتی رایج می باشد. در این مطالعه گروهی از بیمارانی که تحت اعمال جراحی سرپایی واقع شده اند تحت بررسی پیگیری با پروتکل تماس تلفنی قرار داده شده اند. در این مقاله نتیجه این تجربه و نتایج حاصل از آن بیان شده است. روش کار در این مطالعه توصیفی120 کودک که تحت اعمال جراحی سرپایی در درمانگاه بیمارستان دکتر شیخ از آذر ماه سال 1386 لغایت دی ماه 1386 قرار گرفتند، جهت پیگیری با تماس تلفنی و جایگزینی این روش پیگیری به جای مراجعات غیر ضروری بیماران به کلینیک جهت معاینات پس از عمل استفاده شد. بیماران از طریق تماس تلفنی در فاصله 6 ماه پس از عمل جراحی مورد ارزیابی واقع شدند . اطلاعات هر بیمار بعد از عمل جراحی در فرم مخصوص خود ثبت می شد ( این فرم شامل پیگیری تلفنی بود که با فرم های ثبت کلینیکی مقایسه گردید). نتایج در طی این بررسی، پس از عمل جراحی ارتباط خوبی با والدین 108 بیمار یه صورت تلفنی برقرار شد. در مورد 12 بیمار با وجود تماس های مکرر تلفنی پاسخ دریافت نشد وهمچنین این بیمارن به درمانگاه نیز مراجعه نکردند. در مورد10 بیمار از 108 بیمار که با آنها تلفنی تماس حاصل شده بود با وجود عدم نیاز به مراجعه به کلینیک بنا به تمایل شخصی باز هم به درمانگاه مراجعه داشته اند .لازم به ذکر است با توجه به تماسهای تلفنی جهت 8 بیمار هم توصیه به مراجعه کلینیک توسط پزشک به عمل آمد. نتیجه گیری پیگیری تلفنی با استفاده از پروتکل سازمان یافته یک روش جایگزینی ایمن برای پیگیری کلینیکی معمولا در بیماران اعمال جراحی انتخاب شده می باشد که نه تنها ایمن بوده بلکه صرف هزینه و زمان کمتری را برای بیمار، خانواده و تیم درمانگربه همراه دارد.

مقدمه با توجه به اینکه پرولاپس رکتوم در کودکان نسبتا شایع است و روش های گوناگون جراحی از طریق شکم یا پرینه و روش های غیر جراحی مثل تزریق اسکروزان در درمان پرولاپس رکتوم مطرح شده است. در این مطالعه به بررسی اثرتزریق دکستروز 50% در ثابت کردن رکتوم از طریق پرینه پرداخته شده است. روش کار در این مطالعه توصیفی بیماران مبتلا به پرولاپس رکتوم مراجعه کننده به درمانگاه جراحی بیمارستان دکتر شیخ از سال 1388-1387 تحت تزریق زیر مخاطی دکستروز50% به منظور ثابت کردن رکتوم قرار گرفتند و نتایج درمان از نظر عود و عوارض بررسی شد. اطلاعات به دست آمده با استفاده از آمار توصیفی و آزمون کای اسکوئر و نرم افزار SPSS تجزیهو تحلیل شد. نتایج در این مطالعه 46 بیمار بررسی شدند که همه بیماران تحت درمان تزریق زیر مخاطی دکستروز 50% قرار گرفتند درمان بدون مشکل خاصی انجام گرفت و نتایج درمان طی دوره ی 6 ماهه بررسی شد که هیچگونه عارضه ای از قبیل فیستول، آبسه، احتباس ادراری و نکروز مخاطی دیده نشد. در 9 بیمار تزریق مجدد به علت عود پرولاپس(پس از یکبار تزریق) لازم شد که با توجه به آسان و ارزان بودن و قابل تکرار بودن روش درمانی پرولاپس در این بیماران نیزپس از تزریق مجدد بدون هیچ عارضه ای بهبود یافت. نتیجه گیری با توجه به سادگی و ارزانی و قابل تکرارو بدون عارضه بودن روش درمانی پرولاپس رکتوم با تزریق زیر مخاطی دکستروز 50% این روش با پاسخ درمانی 100% را میتوان برای درمان پرولاپس در کودکان پیشنهاد نمود. دکستروز 50 % میتواند به عنوان جایگزین مواد اسکروزان مورد استفاده قرار گیرد

مقدمه بیماری هیرشپرونگ یک اختلال تکاملی سیستم عصبی روده ای است که با عدم وجود سلول های گانگلیونر در قسمت انتهایی روده بزرگ و انسداد عملی آن م شخص می گردد. هدف این مطالعه ارزیابی نتایج عمل حذف یـک مرحله ای روده بزرگ از راه مقعد در درمان بیماری هیرشپرونگ است. روش کار این مطالعه توصیفی- مقطعی طی سال های 1383 تا 1385 در بیمارستان کودکان دکتـر شـیخ مـشهدانجام شـده است.40 بیمار مبتلا به هیرشپرونگ (31 پسر و 9 دختر) که به روش اصلاح تـک مرحلـهای از راه مقعـد عمـل شـده بودنـد موردمطالعـه قرارگرفتنـد. مشخـصات فـردی ،نتـایج عمـل جراحـی، مـدت پیگیـری بیمـاران در پرسـشنامه جمع آوری گردید و با آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی و آزمون تی پردازش شد. نتایج میانگین طول مدت عمل جراحی101/60دقیقه (دامنه 25 تا 270 دقیقه) بود. هیرشپرونگ در 55% از نـوع معمـول (درگیری تا حد رکتوسیگموئید)، 32/5% از نوع خیلی کوتاه و 12/5% از نوع قطعه بلند بوده و میـانگین طـول قطعـة حذف شده از روده در مطالعه حاضر 17/31 سانتیمتر بوده است. دو بیمار به علت گسترش طول قطعه مبتلا به بیش از کولون سیگموئید تحت لاپاراتومی قرار گرفتند . میانگین طول مدت ناشتا بودن و نیـاز بـه لولـة رکتـال بعـد از عمـل جراحی به ترتیب 4/35 و 4/41 روز و میانگین طول مدت نیاز بـه کـاتتر ادراری3/30 روز بـود (تنهـا 8 بیمـار بعـد از عمل جراحی نیاز به کاتتر ادراری پیدا کردند). 8 بیمار (20%) از بیماران نیاز بهICU بعد از عمل داشـتند و میـانگین طول مدت اقامت در بیمارستان 5/76 روز بود. انتروکولیت در 2 بیمار و اتـساع شـکم در 1 بیمـار مـشاهده گردیـد. یک بیمار، به دلایل غیرمرتبط با عمل جراحی (به علت نارسایی قلب) فوت نمود. نتیجهگیری تکنیک جراحی حذف یک مرحله ای روده بزرگ از راه مقعد روشی مطمـئن بـا عـوارض پـایین پـس از عمـل می باشد. با این تکنیک از خطرو عوارض همراه با لاپاراتومی و کلستومی در بیماران هیرشـپرونگ بـا ابـتلاء ناحیـه رکتوسیگموئید اجتناب خواهد شد.

هیستیوسیتوزسینوزال با لنفادنوپاتی ماسیو (بیماری روزائی- دورفمن)، یک بیماری نادر خوش خیم هیستیوسیتی با علت ناشناخته بوده، که به طور معمول با بزرگی غدد لنفاوی سطحی و عمقی همراه است. بیماری معمولا سیر بالینی طولانی داشته و با دوره های متناوب از تشدید و فروکش علائم، توام است. در این مقاله یک مورد از بیماری روزائی- دورفمن در پسر 5 ساله، با لنفادنوپاتی حجیم ناحیه اینگوینال راست، لنفادنوپاتی گردنی، تب گاهگاهی و کم خونی گزارش گردیده است و نشانه های بالینی، ویژگی های هیستوپاتولوژیک و درمان آن، مورد بحث قرار گرفت.