هدف: کاراته ورزشی است با ماهیت تحمل وزن همراه با پرشهای گوناگون که این پرش­­ها فشار مکانیکی زیادی را به اندام تحتانی ورزشکار وارد می­ کند. از این رو هدف از تحقیق حاضر، مقایسه فشار کف پایی و نیروی عکس ­العمل زمین در کاراته‌کاران نخبه مرد و زن بود. روش بررسی: 11 کاراته­ کار نخبه مرد و 12 کاراته­ کار نخبه زن به صورت غیر تصادفی و هدفمند انتخاب شدند. فشار کف­پایی و پارامترهای مرتبط با آن با استفاده از صفحه emed (دستگاه اندازه گیری فشار کف پایی)، در 5 گام اندازه­ گیری شد. پس از تقسیم کف پا به 10 ناحیه، حداکثر فشار، حداکثر نیرو، سطح تماس در هر ناحیه محاسبه شد. از آزمون شاپیرو-ویلک جهت آزمون نرمال بودن توزیع داده­ ها استفاده گردید؛ سپس برای مقایسه پارامترهایی که دارای توزیع نرمال بودند از آزمون تی وابسته و آزمون تی مستقل و برای متغیرهایی که دارای توزیع نرمال نبودند از آزمون‌های ناپارامتری ویلکاکسون و یو من ویتنی در سطح معناداری (0/05p≤) استفاده گردید. شاخص تقارن نیز برای تعیین تقارن بین پاها بکار برده شد. یافته­ ها: نتایج این تحقیق، اختلاف معناداری در اوج فشار و سطح تماس و نیروی عکس‌العمل زمین بین دو گروه و همچنین بین پاهای جلو و عقب گروهها نشان داد. نتایج شاخص تقارن نیز نشان داد که در اغلب ناحیه­ ها بین دو پای کاراته­کاران عدم تقارن وجود دارد. نتیجه ­گیری: تحقیق حاضر متغیر جنسیت را یک عامل مهم در نحوه توزیع فشار کاراته ­کاها معرفی می­ کند و این احتمال را می ­دهد که کاراته ­کاران نخبه اغلب از پای عقب خود به عنوان تحمل کننده وزن و از پای جلو جهت پیشروی و ضربه استفاده می­کنند که چنین استفاده متفاوتی از دو پا در دراز مدت بر الگوی توزیع فشار کف­پایی این افراد تأثیر خواهد گذاشت.

زمینه و هدف: کنترل پاسچر در اکثر ورزش‌ها به‌ویژه کاراته، اهمیت به سزایی دارد. به نظر می‌رسد سابقه فعالیت در ورزش کاراته روی شاخص هایی نظیر تعادل بین دو اندام تحتانی تأثیرگذار است. هدف پژوهش حاضر مقایسه کنترل پاسچر پای برتر و غیر برتر زنان کاتاکا و کومیته‌کای تیم‌ملی کاراته تحت شرایط مختلف حسی بود. روش تحقیق: 12 کومیته‌کا و 8 کاتاکای عضو تیم‌ملی کاراته بانوان در سال 1392 به عنوان آزمودنی انتخاب شدند. قوس کف پای آزمودنی‌ها حین راه‌رفتن با پای برهنه روی پلت فورم ایمد و نوسانات پاسچر با دستگاه تعادل سنج بایودکس حین ایستادن تک پا با چشمان باز و بسته در سطح پایدار و ناپایدار ،سنجیده شد. آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌های مکرر برای مقایسه متغیرها استفاده گردید و سطح معنی دار 0/05 منظور گردید. یافته‌ها: زمانی که نوسانات پاسچر با چشم باز بررسی شد، تفاوت معنی داری بین پای برتر و غیر برتر مشاهده نشد (0/05نتیجه گیری: به نظر می‌رسد ملاک قرار دادن تعادل برای انتخاب رشته کاتا و کومیته، چندان مناسب نیست؛ زیرا در سطح بالای عملکردی، تفاوتی بین افراد کاتاکا و کومیته­کا وجود ندارد. همچنین ممکن است برتری یک پا و به طبع آن استفاده نابرابر از پاها روی تعادل تاثیر بگذارد به طوری که احتمالاً تعادل بهتر کاراته‌کاران روی پای غیر برتر به علت بهبود حس عمقی این پا است. در نهایت، احتمالا بین سازگاری منفی دستگاه عضلانی- اسکلتی با الگوهای تکراری مهارت در ورزشکاران رابطه وجود دارد و این موضوع مستلزم پرکردن خلا موجود در زمینه شناخت، پیشگیری و درمان این پدیده می باشد.