هدف:از آنجا که تغییر در راستای بدن می تواند موجب اختلال در مهارت های حرکتی شود، هدف پژوهش حاضر بررسی اثر زانوی پرانتزی بر کینتیک دویدن در بازیکنان نخبه فوتبال در شرایط پیش بینی شده و پیش بینی نشده بود.روش بررسی:در این مطالعه نیمه آزمایشی30 فوتبالیست مرد جوان در دو گروه مساوی زانو پزانتزی و نرمال به عنوان آزمودنی مشارکت داشتند. داده های نیروی عکس العمل زمین حین دویدن در شرایط پیش بینی شده و پیش بینی نشده با استفاده از دو صفحه نیرو جمع آوری شد.یافته ها:نتایج نشان داد نیروی عمودی عکس العمل زمین و نرخ بارگذاری عمودی در هر دو وضعیت پیش بینی شده و پیش بینین شده به طور معناداری در گروه زانو پرانتزی بیشتر از گروه نرمال بود (0/05≥p). همچنین زمان رسیدن به اوج نیروی عمودی عکس العمل زمین در وضعیت پیش بینی نشده به طور معناداری از وضعیت پیش بینی شده بیشتر بود (0/05≤p). اختلاف معناداری بین گروه های زانو پرانتری و نرمال و وضعیت های پیش بینی شده و پیش بینی نشده در متغیرهای نیروی قدامی-خلفی و داخلی- خارجی عکس العمل زمین، زمان رسیدن به اوج نیروی قدامی- خلفی، ضربه پیشروی و زمان استقرار دویدن مشاهده نشد (0/05≥p).نتیجه گیری:با توجه به نتایج، به نظر می رسد کینتیک دویدن در بازیکنان فوتبال م یتواند تحت تاثیر زانوی پرانتزی و پیش بینی حرکت قرار گیرد.
هدف از انجام پژوهش حاضر، استفاده از روشی نوین مبتنیبر تکنیکهای شبکههای اجتماعی برای شناسایی نقشههای خودسازمانی در تیمهای فوتبال بود. نوع پژوهش مشاهدهای بود و براساس دادههای استخراجشده از سایت فیفا، بعد از هر بازی شاخصهایشبکه در دو سطح میکرو و ماکرو سازماندهی شدند و سه بازی رسمی تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی 2018 تحلیل شدند. درمجموع، 517 فاز هجومی در سه بازی تحلیل شدند. برای هر فاز هجومی یک سری ماتریکسهای مجاورت ایجاد شدند که برایناساس، مقادیر چگالی، ضریب خوشهبندی و مرکزیت بازی براساس موقعیت نسبی بازیکن در زمین در دو سطح با استـفـاده از نـرمافـزار Nod XL تحلیل شدند. نتایج حاصل توضیحی را برای عملکرد تاکتیکی و ویژگیهای شبکههای تیم ملی ایران در این بازیها فراهم کرد و مقادیر پایین چگالی و ضریب خوشهبندی بر وجود راهحلهای تاکتیکی ضعیف در فاز هجومی دلالت داشتند. بهطورکلی، یافتههای این پژوهش راهبردهایی عملیاتی را فراهم میکنند که بتوان ازطریق آنها ساختار شبکة تیمی و شاخصهای آن را در تیمهای فوتبال بررسی کرد و بتوان به مربیان در درک ویژگیهای رفتار تیمی، بهبود تصمیمگیری درحین مسابقه و ارائة پروتکلهای تمرینی مناسب کمک کرد.
هدف این مطالعه، بررسی ارتباط بین حداکثر گشتاور مفاصل اندام تحتانی با حداکثر نیروی عکسالعملزمین در تکلیف فرود تکپا بود. 30 ورزشکار بهصورت داوطلبانه در این مطالعه شرکت کردند. متغیرهای کینتیکی و کینماتیکی اندام تحتانی طی فرود تکپا، توسط دستگاه تحلیل حرکت و صفحهنیرو جمع آوری شدند. نتایج آماری نشان داد که ارتباط معناداری بین حداکثر گشتاور فلکشن، اداکشن و روتشین هیپ و مفصل مچ پا با حداکثر نیروی عکسالعملزمینوجود ندارد؛ اما ارتباط معناداری بین حداکثر گشتاور مفصل زانو و مفصل تحتقاپی با حداکثر نیروی عکسالعمل عمودی زمین وجود دارد. یافتهها نشان داد که بین نیروی عکسالعمل عمودی زمین و گشتاور زانو و مفصل تحتقاپی ارتباط وجود دارد؛ بنابراین، هرچه میزان نیروی عکسالعمل عمودی زمین بیشتر باشد، میزان باری که به این دو مفصل وارد میشود بیشتر است و میتواند این دو مفصل را درمعرض آسیب بیشتر قرار دهد.
