هدف: اين پژوهش با هدف بررسی ويژگی‌های بالينی و ثبات تشخيصی اختلال دوقطبی درکودکان و نوجوانان انجام شده است. روش: اين بررسی گذشته‌نگر بر روی 257 بيمار مبتلا به اختلال دوقطبی که به‌صورت پی‌درپی در سال‌های 87-1383در بخش کودک و نوجوان بيمارستان روزبه شهر تهران بستری شده بودند انجام شد. داده‌های مربوط به‌ويژگی‌های جمعيت‌شناختی، تشخيص، درمان، اختلال‌های همراه و نيمرخ علايم خلقی و پسيکوتيک از پرونده بستری و پرسش‌نامه مشخصات بيمار که در زمان بستری پر شده بود، گردآوری شد. در بررسی دوباره، ارزيابی تشخيصی به‌کمک مصاحبه تشخيصی نيمه‌ساختاريافته اختلالات خلقی و اسکيزوفرنيا برای کودکان، تشخيص فعلی و طول عمر برای افراد زير 18 سال و مصاحبه نيمه‌ساختاريافته اختلال‌های خلقی و اسکيزوفرنيا در افراد بزرگتر از 18 سال انجام شد. شدت علائم در دوره حاد اختلال خلقی با بهره‌گيری از مقياس رتبه بندی مانيای يانگ برای مانيا، پرسش‌نامه افسردگی بک (برای افراد بالای 16 سال) و پرسش‌نامه افسردگی کودکان (برای افراد زير 16 سال) سنجيده شد. عملکرد کنونی نيز به‌کمک پرسش‌نامه ارزيابی کلی عملکرد (بالای 18 سال) و پرسش‌نامه ارزيابی کلی عملکرد کودکان (زير 18 سال) ارزيابی گرديد. يافته‌ها: شايع‌ترين علامت يعنی تحريک‌پذيری (98% ) در بيشتر موارد با خلق بالا همراه بود. 2/73% بيماران دست‌کم يک اختلال همراه داشتند و شايع‌ترين اختلال همبود، کمبود توجه همراه با بيش‌فعالی (2/44%) بود. ثبات تشخيصی اختلال دوقطبی در دوره‌های ارزيابی يک، دو، سه، چهار و پنج ساله بالاتر از 80% بود. نتيجه‌گيری: يافته‌های اين پژوهش از بالابودن ثبات تشخيصی اختلال دوقطبی در کودکان و نوجوانان حمايت‌ می‌کند.

هدف: از آن‌جا که کيفيت فرزندپروری تأثير زيادی بر تکامل طبيعی کودک دارد، در اين پژوهش تأثير مجموعه آموزشی تربيت سازنده فرزندان که Triple-P ناميده می‌شود، در بهبود شيوه‌های فرزندپروری، مشکلات رفتاری کودکان، علايم روانی مادران و مشکلات زناشويی بررسی شده است. روش: در يک پژوهش مداخله‌ای- نيمه آزمايشی (پيش‌آزمون- پس‌آزمون)120 نفر از مادران شاغل دانشگاه علوم پزشکی تهران که دارای دست‌کم يک فرزند بودند، بررسی شدند. گردآوری داده‌ها به‌کمک پرسش‌نامه ويژگی‌های جمعيت‌شناختی، مقياس فرزندپروری، مقياس والدبودن، فهرست مشکلات والدين، مقياس انطباق بين‌فردي؛ مقياس افسردگی- اضطراب- استرس، پرسش‌نامه توانايی‌ها و مشکلات و پرسش‌نامه ميزان رضايت شرکت‌کننده، پيش از جلسات و پس از آن انجام شد. آموزش روش‌های تربيت سازنده در طی هشت جلسه دو ساعته ارايه شد. داده‌ها به‌کمک روش‌های آمار توصيفی و تحليل واريانس با اندازه‌گيری‌های مکرر تحليل شدند. يافته‌ها: ميانگين سنی مادران شرکت‌کننده 27/5±76/36 بود. نتايج مربوط به مقياس توانايی‌ها و مشکلات (SDQ) در کودکان نشان داد که تغيير متوسط نمره کلی SDQ در پايان مداخله از نظر آماری معنی‌دار است (01/0p