Spanningen tussen bevolkingsgroepen in de buurt Onderzoek van Bureau Onderzoek en Statistiek van de gemeente Amsterdam en het Verwey-Jonker Instituut wijst uit dat het ervaren van overlast door kinderen en jongeren een van de belangrijkste oorzaken van spanningen tussen bevolkingsgroepen in buurten is. De mate van publieke familiariteit is bepalend voor de mate waarin deze overlast voor spanningen zorgt. In buurten met weinig publieke familiariteit (her)kennen bewoners elkaar niet en voelen ze zich niet vertrouwd. Ze durven jongeren en hun ouders niet aan te spreken, waardoor het ervaren van jeugdoverlast kan leiden tot opgekropte irritaties en spanningen. Hetzelfde geldt voor buurten waar bewoners weinig ruggensteun ervaren van instanties. Bewoners hebben het gevoel dat hun meldingen van overlast niet serieus genomen worden en dat ze er alleen voor staan, wat leidt tot frustraties en spanningen.

Social safety arrangements This article describes and judges on the development of three ‘social-safety arrangements’ in a new developed neighbourhood in the city of Amsterdam, the Netherlands. Based on different research methods, three key issues are defined: youngsters hanging around on the streets annoying residents and little children, families showing anti-social behaviour, and youngsters showing signs of criminal behaviour. Together with all responsible ‘players on the pitch’ the current policies were discussed and expanded with additional strategies. The development of these arrangements consists of four stages: an objective diagnosis of the area, a more detailed analysis to determine the most urgent social safety issues, determining all actors involved and their role in the system, and, finally, a broad discussion with all actors to determine shortcomings in the current policies and interventions. Social safety arrangements can best be regarded a research-based policy instrument that provides detailed insight in the roles and positions of all actors and helps policymakers translate this knowledge into local policies.

Craftsmanship in social intervention, as with all craftsmanship, entails more than merely developing and using a set of tools. It is also about choosing the right tool at the right moment, about knowing the possibilities and limitations of each tool and about quickly finding another tool if the results are not as expected. In this article, we reflect on our experiences with a particular tool, Results-Based Accountability (RBA). The context is the neighbourhood regeneration process in Katendrecht. This peninsula neighbourhood is located in the centre of what used to be a lively harbour area of Rotterdam (the Netherlands). We claim that adopting a proven method of citizen participation is no guarantee of results if the local context is not taken into account and if local decisions are not related to decision-making processes at higher policy levels. We will focus on three topics. Firstly, we will discuss the merits of the Results-Based Accountability participation method in its own right. Secondly, we will draw attention to the limitations of procedures that rely heavily on decision-making, such as RBA, and to complement this method, we will suggest the development of a shared story or narrative. Finally, we will focus on the relevance of the policy environment for neighbourhood regeneration. Having elaborated these issues we will then be able to assess the value of RBA in neighbourhood regeneration processes. Zoals voor alle ambachten geldt, behelst goed vakmanschap in sociale interventiepraktijken meer dan het ontwikkelen en toepassen van gereedschap. In interventiepraktijken is het immers ook van belang om op het juiste moment de juiste “gereedschappen” te gebruiken en over te schakelen op een andere werkwijze als de gehanteerde benadering niet werkt. In dit artikel worden de praktijkervaringen besproken die zijn opgedaan met één specifiek gereedschap dat in sociale interventiepraktijken wordt gebruikt: de Results-Based Accountability (RBA). Deze ervaringen zijn opgedaan in de Rotterdamse wijk Katendrecht, in het kader van de stedelijke vernieuwing. De auteurs claimen dat een bewezen methode als RBA alleen succes zal hebben als rekening wordt gehouden met de context waarin een interventie plaatsvindt en als centrale (op stedelijk niveau) en decentrale besluitvormingsprocessen (op het niveau van de wijk en de interventie) rekening houden met elkaar. Drie onderwerpen passeren daarbij de revu. Allereerst wordt ingegaan op de positieve aspecten van de methode RBA. Vervolgens wordt gewezen op de nadelen van methoden die sterk leunen op besluitvormingsprocessen, zoals RBA. De auteurs stellen voor om als aanvulling op de methode het “verhaal” van de buurt te reconstrueren. Ten derde wordt de beleidscontext waarin de interventie plaatsvindt belicht, waarna het artikel wordt besloten met een oordeel over de waarde van RBA als gereedschap in de stedelijke vernieuwing.

Problems in distressed neighbourhoods in Western European cities are nowadays often linked to a decline in social cohesion. Recently, some authors have discussed the link between the concept of social cohesion and the concept of urban governance. One of the important questions they raise is whether the process of urban governance can create more social cohesion in a neighbourhood. We contribute to the discussion in this paper. Our specific perspective is the unintended effect of urban governance processes. Three different types of cohesion are introduced: horizontal, vertical, and institutional. Our aim is to ascertain to what extent aspects of urban governance, such as cooperation among different partners, affect these types of social cohesion. The paper is based on a research project that has recently been carried out in two early-post-WWII neighbourhoods in the Dutch cities of Utrecht and The Hague. Both neighbourhoods are subjected to urban restructuring policies.